Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

Συναίσθημα εχθρός ή βοηθός?


Όλοι μας αναγνωρίζουμε τα συναισθήματα, ξέρουμε ότι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες τα αρνητικά και τα θετικά. Τα αρνητικά βασίζονται στο φόβο, ενώ τα θετικά βασίζονται στην αγάπη. Θα έχετε ακούσει ανθρώπους να σας λένε ότι
αυτοί λειτουργούν με τη λογική και όχι με το συναίσθημα. 
Αυτό που θα σας πω, είναι πως δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη λειτουργεί με βάση το συναίσθημα. Απλώς μερικοί λειτουργούν περισσότερο με τα θετικά συναισθήματα και αυτούς τους βαφτίζουμε συναισθηματικούς. Ενώ υπάρχουν και οι άλλοι που κυριαρχούν τα αρνητικά συναισθήματα μέσα τους, οι οποίοι νομίζουν ότι λειτουργούν με τη λογική.

Τα θετικά συναισθήματα είναι : η χαρά, η ευγνωμοσύνη, η εμπιστοσύνη, η υπομονή, η ταπεινότητα, η καλοσύνη, η  δημιουργικότητα, η τρυφερότητα, η στοργή, η αποδοχή, η ευσπλαχνία, η συμπόνια, η ενότητα, η προσφορά, η αισιοδοξία με μια λέξη Αγάπη !!! Για να έχω όλα αυτά τα θετικά συναισθήματα οφείλω να μάθω την αγάπη. Να μάθω να αγαπώ αυτό που πραγματικά είμαι. Γιατί  άνθρωπος που δεν αγαπάει αυτό που είναι, δεν μπορεί να αγαπήσει. 
Συμπέρασμα δεν μπορεί να έχει και όλα αυτά τα θετικά συναισθήματα. Μόνο εφήμερα μπορεί να τα βιώνει, ανά περίσταση, αλλά όταν τελειώσει αυτή η περίσταση που του δημιουργεί αυτά τα θετικά συναισθήματα, αυτά σταματούν να εκδηλώνονται μέσα του. Χρειαζόμαστε όλοι μας ανάλογες συνθήκες για να είμαστε ευτυχισμένοι, χαρούμενοι, ήρεμοι κλπ.  

Όταν οι συνθήκες δεν βοηθάνε, τη μια στιγμή χαιρόμαστε και την άλλη πέφτουμε πάλι στο άγχος και στην αγωνία της επιβίωσης. Η πραγματική αγάπη λοιπόν που έχει μέσα της και όλα τα θετικά συναισθήματα είναι μια απόφαση ζωής.  Την ψάχνουμε παντού και πάντα, αλλά η διάρκειά της είναι πολύ μικρή. Γιατί? Επειδή την ψάχνουμε έξω από εμάς, σε όλους τους άλλους και σε όλες μας τις επιλογές. 

Ψάχνουμε τον ιδανικό σύντροφο, στην αρχή φαίνεται ότι τον βρήκαμε. Αλλά λίγο αργότερα αναγνωρίζουμε ότι αυτό που ζούσαμε μαζί του, έλιωσε σαν να ήταν παγωτό μέσα στα χέρια μας. Λίγο αργότερα αυτός ο σύντροφος μοιάζει να είναι ο απόλυτος «τύραννος»  για μας και δεν έχουμε καμία επικοινωνία. Θεωρούμε ότι έχουμε ανθρώπους δίπλα μας που θα μας καταλάβουν, κι όμως όταν οι συνθήκες της ζωής μας αλλάξουν, ανακαλύπτουμε ότι σε αυτούς που βασιζόμασταν δεν έχουν καμία διάθεση να μας καταλάβουν και μοιάζει σαν να μιλάμε άλλη γλώσσα.  
Με μεγάλη ευκολία ο/η κολλητός/η μας φίλη ή φίλος θα μας κοροϊδέψει! Έτσι αναρωτιόμαστε: « Τι κάνω λάθος»? «Μήπως πρέπει να γίνω πιο σκληρός»?  Σίγουρα το πιο σκληρός δεν θα σε βοηθήσει. Γιατί κανείς μας δεν γεννήθηκε για να είναι μόνος του. Όλοι μας γεννηθήκαμε από κάποιους ανθρώπους, μεγαλώσαμε μέσα σε οικογένειες. Έτσι είναι η φύση μας να συνυπάρχουμε με τους άλλους γύρω μας.
Την Αγάπη όμως όλοι μας την διδαχτήκαμε λάθος. Αυτό που νομίζουμε όλοι μας ότι είναι αγάπη έχει μέσα της την ανταλλαγή. Στην πραγματικότητα βιώνουμε το «μου αρέσει». Όταν δηλαδή χρησιμοποιούμε το σ’ αγαπώ λέμε «μ’ αρέσεις». Τι αγαπάμε δηλαδή, αγαπάμε τον άλλον όταν μας φέρετε όπως μας αρέσει, όπως μας αξίζει. Όταν δεν συμβαίνει αυτό τότε σταματώ να σ’ αγαπώ, γιατί η συμπεριφορά σου δεν μ’ αρέσει. Θέτουμε όρους και  όρια.

Η πραγματική όμως αγάπη υπάρχει όταν αγαπάς αυτό που είσαι και έτσι αγαπάς και τον άλλον γι’ αυτό που είναι.  Την αγάπη και όλο της το μεγαλείο θα την αναλύσουμε σε επόμενη ανάρτηση.
συνεχίζετε ....