Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Άσκηση κριτικής, σύγκριση, εσωτερικές συγκρούσεις ( μέρος πέμπτο)

Γιατί δίνουμε μάχες με τον Εαυτό μας, γιατί οι αποφάσεις μας είναι ασθενικές και τα αποτελέσματα πενιχρά και ολέθρια?

Μήπως πρέπει να δυναμώσω τη θέληση μου?
Μήπως τη θέλησή μου τη μάχεται η αρνητική πλευρά της κατάστασης? Βγαίνουν μπροστά μου όσα δεν θέλω και ακολουθώ τη συνέχεια με βάση αυτά?
Μήπως τελικά δεν έχω ισχυρή θέληση?
ΕΧΩ ΙΣΧΥΡΗ ΘΕΛΗΣΗ!!!
Αφού λειτουργώ σωστά σε κάποιες καταστάσεις και αυτές οι καταστάσεις είναι πολλές τότε ναι έχω ισχυρή θέληση.
Αν μπροστά μου την ώρα που οδηγώ με το αμάξι δω να στέκεται στη μέση του δρόμου ένα  μικρό παιδάκι , ξέρω αμέσως πως θα λειτουργήσω. Αποκλείεται να βρεθώ σε δίλλημα, να παλεύω με τον Εαυτό μου στο πως θα αντιδράσω. Φυσικά θα αποφύγω να πατήσω το παιδάκι. Η αντίληψή μου είναι σωστή και έτσι αντιδρώ σε κλάσματα δευτερολέπτου. Βλέπω λοιπόν ότι η θέλησή μου όταν δεν έχει αμφιβολίες, έχει εντυπωσιακά αποτελέσματα. Αλλιώς θα πατούσα το παιδάκι. Οι αμφιβολίες φέρνουν τη θέλησή μου σε σταυροδρόμι. Ενώ λοιπόν θέλω να κόψω το κάπνισμα, ένα σορό άλλα βγαίνουν στην επιφάνεια.
Ενώ θέλω να χάσω μερικά κιλά πάλι βρίσκονται τα αλλά να παραλύσουν τη θέληση μου.
Ενώ θέλω να ευτυχίσω στη σχέση μου, δημιουργούνται πάλι τα αλλά που με κάνουν να γυρίζω τον διακόπτη και να μαυρίζω τη σχέση.
Ενώ θέλω να πετύχω στους στόχους μου τα «αλλά» καταφέρνουν και δημιουργούν άλλο τοπίο στις εικόνες του μυαλού μου και αμφιβάλω για τις δυνατότητές μου και τους στόχους μου.
Αυτό που χρειάζομαι τελικά είναι να απελευθερώσω την θέληση μου, την μικρή φωνούλα της ψυχής μου και να την αφήσω να δράσει και να κάνω συζητήσεις με τον Εαυτό μου καθημερινά. Αφήνω τη θέλησή μου να με οδηγήσει ζητώντας από το μυαλό μου να σταματήσει να επεμβαίνει με αντίθετες κατευθύνσεις.
Όταν η θέλησή μου, τα θέλω μου είναι πραγματικά κομμάτια της ψυχής μου δεν χρειάζεται πίεση, αγώνα, παράλογες στερήσεις για να τα πετύχω. Μόνο πίστη και ακεραιότητα για σίγουρα αποτελέσματα και επιτυχία.
Αφού θέλω κάτι πραγματικά, τότε τα εμπόδια που βάζει το μυαλό μου εξαφανίζονται, παραμερίζονται και δεν υπάρχουν.
Η εσωτερική μου σύγκρουση λοιπόν «διψάει» για την αποτυχία μου και την αλλαγή στόχου. Είναι σαν να με εκδικείται το ίδιο μου το Εγώ.
Είναι πιο εύκολο να σταματήσω έναν πόνο με ένα παυσίπονο, παρά να ασχοληθώ ουσιαστικά μαζί του για ένα οριστικό τέλος. Έχω μάθει στις εύκολες λύσεις προτιμώ το παυσίπονο, ξέρω ότι ο άλλος φταίει για το κακό που με βρήκε, ότι θυσιάστηκα για τα παιδιά μου και γενικά  για ότι δεν έκανα για μένα  ρίχνω το φταίξιμο όπου αλλού. Αλλά ποτέ δεν πίστεψα ότι η θέληση μου «σκοτώθηκε» από μένα από τη γέννησή της.
Όταν αποφασίσουμε να σταματήσουμε να σαμποτάρουμε εμείς οι ίδιοι τον Εαυτό μας, τότε η θέλησή μας μπορεί να αρχίσει να λειτουργεί. Η μικρή αυτή φωνούλα θα αποκτήσει δύναμη και ισχύ.
Όταν ξέρουμε τι θέλουμε και σταματήσουν οι εσωτερικές συγκρούσεις οι αναστολές του Εγώ, τότε έχουμε ξεπεράσει το πρώτο εμπόδιο που λέγεται σαμποτάζ. Αν κάτι που επιθυμούμε πραγματικά και μέσα από τα βάθη της ψυχής μας αυτό είναι μια γερή βάση για σίγουρη επιτυχία.
Η θέληση λοιπόν δεν σημαίνει δυσκολίες, κόπωση και στερήσεις. Αντίθετα θέληση σημαίνει ευκολία, αμεσότητα και γενικά εσωτερική ευεξία, ισορροπία, γαλήνη και ναι ευτυχία. Αυτό θα το καταλάβεις και θα το δεις σε ανθρώπους που κάνουν για επάγγελμα αυτό που λέει η ψυχή τους. Αυτοί δεν κουράζονται μέσα από τη δουλειά, αντιθέτως ανανεώνονται, μέσα από την καθημερινότητα τους. Μπορεί να κουράζονται μόνο σωματικά. Η σωματική κούραση περνάει πολύ εύκολα, ενώ η πνευματική κόπωση είναι ένα μόνιμο μαρτύριο. 
Η θέληση είναι το να έρχομαι σε συμφωνία με τους βαθύτερους στόχους της ύπαρξής μου παράλληλα με την εξελικτική τάση του κόσμου. Όταν επεμβαίνει μια εσωτερική σύγκρουση γίνεται γιατί ένα κομμάτι του Εαυτού μου δεν έχει συντονιστεί με τα βαθύτερα στρώματα της ύπαρξής μου. Ίσως για να εκπληρώσω έναν στόχο θα πρέπει να εγκαταλείψω κάποια πράγματα. Όπως όταν παντρευτώ ( στόχος), θα πρέπει να εγκαταλείψω για πάντα το παιδικό μου δωμάτιο. Η εγκατάλειψη αυτή όμως δεν είναι δυσάρεστη γιατί ακολουθώ την εξελικτική τάση της ύπαρξής μου. Αυτό είναι απελευθέρωση. Γιατί αν μείνω κολλημένη/ος στην προηγούμενη κατάσταση αυτό είναι «βαλτώνω».
Βέβαια όλα αυτά δεν ισχύουν για τις επιφανειακές επιθυμίες οι οποίες ενδέχεται να μην είναι δικές μας. Αν αυτές οι επιθυμίες καταφέρουν και μας εκμεταλλευτούν προκειμένου να γίνουν πραγματικότητα τότε έρχεται η καταστροφή, η δυστυχία και ένας παραμορφωμένος εαυτός, ένα ράκος. Γιατί αυτές οι επιθυμίες είναι μέσα από το εγωιστικό μας κομμάτι ή φιλοδοξίες ή μικροκακίες και θα μας φέρουν σε ολέθριες καταστάσεις για όλο μας το σώμα, αλλά και την ψυχή. Επιφανειακές επιθυμίες είναι όλα αυτά που έχουν να κάνουν με τη μόδα και με την υλική καταξίωση για να μπαίνουμε στο «μάτι» του άλλου. Επιφανειακή επιθυμία είναι ένα ακριβό αυτοκίνητο.
Τι πραγματικά θέλω από τη ζωή?
Ποια είναι η πραγματική μου θέση?
Ακολουθώ την καρδιά μου που είναι συνδεδεμένη/ος  100% με την ψυχή μου?
Απαντάμε αυτές τις ερωτήσεις στο τετράδιο μας.
( 3o μυστικό κέντρο ) 

Δωροθέα