Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Τι γίνεται τελικά, έχω αποδεχτεί αυτό που Είμαι?


Εγώ = έλεγχος προς όλους και προς όλα 


ενώ   Εαυτός =  ισορροπία , ηρεμία 
Τι γίνεται τελικά, έχω αποδεχτεί αυτό που Είμαι?
Γνωρίζω ποια/ος  είμαι ουσιαστικά και πραγματικά?
Πώς συνθέτω τη μέρα μου, τις σχέσεις μου, τη δουλειά μου, τα πρέπει και τα θέλω μου?
Ποια φωνή κυριαρχεί στο κεφάλι μου της συνήθειας, της λογικής ή της καρδιάς μου και του νιώθω μου?
Κάνω πράγματα έτσι απλά επειδή τα νιώθω?
Πώς αντιμετωπίζω τους καθρέφτες μου ( τους άλλους ανθρώπους)?
Ο Εσωτερικός μου Εαυτός δεν έχει ανάγκη να επιβάλλεται σε κανέναν και σε τίποτε. Αυτό σημαίνει αρμονία, ισορροπία, ειρήνη, ελευθερία.
Ακόμη και τώρα που διαβάζεις αυτά, το Εγώ σου, προσπαθεί και αγωνίζεται να σου αποδείξει τα αρνητικά των καταστάσεων και των ανθρώπων γενικότερα. Εκπαιδευτήκαμε να ασχολούμαστε με τα αρνητικά και έτσι όλο αυτό μας φαίνεται οικείο. Όταν κάτι μου φαίνεται οικείο δεν είναι εύκολο να απαλλαγώ από αυτό. Είναι κινήσεις που τις κάνω αντανακλαστικά και χωρίς να τις σκέφτομαι. Μου είναι πολύ πιο εύκολο να τσακωθώ με κάποιον γιατί έτσι έχω μάθει να διεκδικώ το δίκιο μου, παρά να ψάξω μέσα μου να βρω γιατί θύμωσα και τι έχει να με διδάξει το γεγονός που μου προκάλεσε τον θυμό.
Ο Εσωτερικός σου Εαυτός ξέρει ότι ανεκτικότητα και αποδοχή δεν σημαίνει επιβράβευση του «κακού». Το «κακό» όμως δεν έχει ανάγκη από τη δική σου επιβεβαίωση. Το «κακό» θα σταματήσει να υπάρχει όχι μέσα από την κριτική σου, αλλά από την αποδοχή και την κατανόηση. Όταν ακτινοβολώ αγάπη το «κακό» σβήνει και χάνει τη δύναμή του τελικά. Όταν αποβάλλω από μέσα μου την κριτική, την τάση μου να επιβάλλομαι και να ελέγχω τους πάντες και τα πάντα, τότε θα αντικαταστήσω τον φόβο ( θυμό, μίσος κλπ), με την αγάπη και την αρμονία. Και αφού μπορώ να το κάνω, τότε θα μπορέσουν και άλλοι άνθρωποι γύρω μου.
Το Εγώ θέλει να μιλάς – Ο Εαυτός θέλει τη σιωπή και την εσωτερική γαλήνη. Γι’ αυτό οι αρχαίοι Φιλόσοφοι έδιναν χρόνο στον να ηρεμούν το μυαλό τους .
Το Εγώ στερείται ανεκτικότητας – Ο Εαυτός έχει ηρεμία, κατανόηση,  αποδοχή.
Εμπιστεύομαι την Εσωτερική μου φωνή που πηγάζει από την καρδιά μου. Έτσι θα έρθει η στιγμή που θα μπορείς να ακούς με συμπάθεια τα λόγια του Εγώ σου.
Θα μπορείς να ξεχωρίζεις τη φλυαρία του, τις εκφράσεις φόβου και ανασφάλειας, την επιθυμία του να σε κρατά μακριά από τους άλλους, βαφτίζοντας σε όπως ……  και να το ακούς  να σου λέει :« φτάνει πια όλα εγώ τα κάνω» κλπ. Γιατί το Εγώ σε κάνει να νιώθεις ξεχωριστή/ός, μοναδική/ός  και σπάνια/ος . Σε βάζει να καυχιέσαι για πράγματα που κάνεις ή που δεν κάνεις, για τους άλλους.
Αν συνεχίσεις να «προστατεύεις» το Εγώ, απομακρύνεσαι όλο και περισσότερο από την Εσωτερική πηγή σου. Την ουσιαστική σου Ύπαρξη και τον πραγματικό σου στόχο Την Αγάπη δίχως όρους και όρια.
Όταν ανταποκρίνεσαι στο Εγώ σου, θα νιώθεις προσβεβλημένη/ος  από καταστάσεις και συμπεριφορές, θα σου υποδεικνύει να συμπεριφέρεσαι με ένα βαθμό ελέγχου ως προς τους γύρω σου και ως προς τις καταστάσεις. Θα σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτό είναι που χρειάζεσαι για να νιώθεις δύναμη και πληρότητα. Έτσι κάθε πιθανότητα για την ισορροπία σου, εξανεμίζεται.
Η οικειότητα είναι ιδιότητα του Εαυτού, της ισορροπίας, της αυτοπεποίθησης. Η οικειότητα είναι ένας τρόπος απλός, για να υπάρχεις αρμονικά  δίπλα στους άλλους, στέλνοντάς τους σαφές μήνυμα αγάπης, τρυφερότητας, αποδοχής, κατανόησης.
Το Εγώ φοβάται και τρέμει σχέσεις οικειότητας . Έτσι αντιδρά βίαια όταν εμφανίζεται στον ορίζοντα τέτοια περίπτωση. Το Εγώ αναστατώνεται τόσο πολύ, μήπως ο άλλος καταφέρει και με κάνει ότι θέλει και βγάζει ένα σωρό αντιστάσεις. Έτσι ξεκινάει προτάσεις, ατάκες και σκέψεις καταστροφής.
«Πρόσεχε, σου λέει το Εγώ, θα δεσμευτείς με κάποιον που δεν αξίζει, ο οποίος  δεν σου δίνει αυτά που χρειάζεσαι».
Και επειδή το Εγώ έχει προϋπηρεσία σε σκέψεις καταστροφής, σε θέματα ιδιοκτησίας και επιβολής θα βρει τρόπο να τα καταφέρει, να σε απομονώσει από την Ουσία σου, την Πηγή σου, την Ύπαρξή σου.
Αν φοβάσαι τις ανθρώπινες επαφές είναι εικόνα του Εγώ. Το Εγώ είναι η μεγαλύτερη «ασπίδα» προστασίας γιατί σου παραθέτει, πόνο, προδοσία, δάκρυα, απόρριψη κλπ.
Όταν μάθεις να περπατάς στο Ιερό σου μονοπάτι, ξέρεις ότι η αγάπη δεν έχει πόνο, πίκρα, δάκρυα, απόρριψη. Έχει πλούτο και πολυτέλεια.
Η αγάπη της Εσωτερικής φωνής σου δεν ζητά τίποτε, δεν απαιτεί τίποτε, δεν περιμένει τίποτε γιατί ξέρει ότι έχει το καλύτερο!!!
Όταν δίνεις, μοιράζεσαι και είσαι ανοιχτή/ός  με όλους, έχοντας οδηγό την Ύπαρξή σου γεμίζεις από Φως.
Έτσι ζεις μέσα στην οικειότητα, δεν ψάχνεις να βρεις αν έχεις δίκιο εσύ ή ο άλλος γιατί ξέρεις ότι αυτά είναι σκηνοθεσίες του Εγώ, που ο πραγματικός σου Εαυτός δεν τα χρειάζεται. Γιατί η οικειότητα σημαίνει αποδοχή, ολοκλήρωση, πληρότητα, ισορροπία, ευσπλαχνία.
Όταν κάποιος με τον οποίο συναναστρέφεσαι νιώθει ότι τον αποδέχεσαι, τον αγαπάς και τον ακούς ξέρει ότι είναι κι εκείνος ελεύθερος, όπως ακριβώς είσαι κι εσύ.
Όταν έχεις σχέση με κάποιον και αποφεύγεις την οικειότητα, τότε ψάξε το Εγώ σου και ξεδιάλυνε τους φόβους σου.
Ο πραγματικός Φόβος του Εγώ σου είναι μήπως χάσει τον απόλυτο έλεγχο τόσο προς σε σένα όσο και προς όλους τους άλλους.
Αυτό ήταν το τρίτο κέντρο, για μένα είναι το κέντρο κλειδί για να έρθουν σε ισορροπία και αρμονία το 2ο και το  4ο . Μέσα σε αυτή την τεράστια αποθήκη συναισθημάτων θα βρεις πολλές πληροφορίες που θα σε βοηθήσουν να καταλάβεις καλύτερα τις πτυχές του Εγώ. Καλύτερα να το διαβάσεις αργά και σταδιακά. Γιατί οι πρώτες αντιδράσεις θα είναι αντιδράσεις του Εγώ. Παράλληλα θα αναγνωρίζεις συμπεριφορές που περιγράφονται εδώ με μεγάλη ευκολία σε όλους τους άλλους. Όμως αν μείνεις λίγο θα δεις ότι είναι και δικά σου κομμάτια. Μη θυμώσεις απλώς αποδέξου.
( 3ο μυστικό πέρασμα ) 

Δωροθέα