Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Απογοήτευση

Πόσες φορές στη ζωή μου απογοητεύτηκα? Εδώ σε αυτή την ερώτηση



μπορεί να δείτε ότι η ζωή σας ήταν γεμάτη από απογοητεύσεις.
Γιατί? Από ποιόν ? Αυτές οι ερωτήσεις είναι συχνές και τις έχουμε σκεφτεί αρκετές φορές.
Μπορώ όμως να νιώσω ελεύθερη/ος ? Επιτρέπω στο Εαυτό μου να νιώσει την ευλογία της λύτρωσης? Ναι μπορώ. Αν κοιτάξω την κάθε μου απογοήτευση και πω : Κάθε μου απογοήτευση ήταν μάθημα. Κάθε μεγάλη μου απογοήτευση ήταν επιλογή μου, πριν τη γέννησή μου, είναι το λεγόμενο πεπρωμένο ή κάρμα . Ενώ οι μικρότερες ήταν επιλογή του εγώ μου.  Με τη συμπεριφορά μου είτε αμβλύνω τη δυσκολία, είτε τη μειώνω.
Να σας πω λοιπόν ότι όνειρό μας εμένα και του συντρόφου μου ήταν 4 παιδιά. Κάναμε κάποιες προσπάθειες οι οποίες δεν έφεραν το αποτέλεσμα που επιθυμούσαμε. Αυτό λοιπόν μπορεί να θεωρηθεί απογοήτευση. Αυτή ή διαδρομή μας,  ήταν προεπιλεγμένη από πριν τη γέννησή μας. Εμείς λοιπόν μετά από αυτές τις προσπάθειες αλλάξαμε διαδρομή και αποδεχτήκαμε το γεγονός. Θα μπορούσαμε όμως με την επιμονή μας να αλλάξουμε αυτό το οποίο είχε προγραμματιστεί για μας. Τότε μπορεί να επακολουθούσαν  διάφορα επίπονα γεγονότα και η μία απογοήτευση θα ερχόταν μετά την άλλη.  Η λύση λοιπόν είναι να αποδέχεσαι την διαδρομή σου και να τη σέβεσαι. Δεν μπορώ να το δω ως αδικία ή ότι είμαι καταραμένη. Όχι αυτοί είναι χαρακτηρισμοί που δεν μου αξίζουν. Αφού είμαι παιδί της αφθονίας τότε δεν υπάρχει κανείς να με εχθρεύεται. Ήξερα ότι η ιστορία με θέλει χωρίς παιδί για κάποιο λόγο, που τότε δεν μπορούσα να καταλάβω. Αργότερα κατάλαβα. Όταν δημιούργησα τις ομάδες αυτογνωσίας, είδα ακριβώς το λόγο που ήρθα στον πλανήτη. Τα «παιδιά» που απέκτησα μέσα από όλο αυτό, ήταν πολλά. Η ευλογία που έδωσα ήταν ανεκτίμητη. Το μόνο εύκολο που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος είναι να δώσει αγάπη στα δικά του παιδιά ( και αυτό παίζεται). Ενώ το να δώσεις αγάπη κατανόηση αποδοχή σε ανθρώπους που δεν ξέρεις και δε γνωρίζεις θέλει να έχεις φέρει σε απόλυτη ισορροπία το Εγώ και την κτητικότητα. Η δική μου κτητικότητα ήταν τεράστια, τα πάντα τα θεωρούσα δικά μου και μόνο δικά μου. Τόσο τα προσωπικά μου αντικείμενα, όσο και όλους τους ανθρώπους μου.
Ένας άλλος  λόγος λοιπόν που απογοητεύονται οι άνθρωποι είναι από καταστάσεις για τις οποίες φαντάζονται  πως θα είναι η εξέλιξη τους  και τελικά τα πράγματα γίνονται αλλιώς .
Απογοητεύομαι όταν προσποιούμαι. Όταν υποχρεώνω τον Εαυτό μου να κάνει πράγματα που δεν τα νιώθει και δεν τα θέλει πραγματικά.
Ποιος νιώθει αυτή την απογοήτευση? Το Εγώ μου.
Αυτό είναι που απογοητεύεται.
Αφού λοιπόν έχω περάσει αρκετές ώρες ψάχνοντας τον Εαυτό μου για πικρές και άσχημες στιγμές που ήρθαν στη ζωή μου. Τώρα υποτίθεται, ότι μπορώ να συγχωρήσω και μπορώ να κατανοήσω όλες τις καταστάσεις που με έφεραν αντιμέτωπη με στεναχώριες και κακουχίες. Αν συνεχίζω και νιώθω απογοήτευση τότε, το Εγώ μου, «κάνει παιχνίδι» ακόμη.
Όλο αυτό το σκηνικό είναι μέσα από τις εκδηλώσεις του Εγώ. Ήρθε η ώρα να απαλλαγώ από το Εγώ μου όσο γίνεται περισσότερο.
Όσο κάθομαι σε αυτές τις στιγμές απογοήτευσης με καταδικάζω σε θάνατο και καταδικάζω σε θάνατο όλους όσους βρίσκονται στο πλάι μου.
Η καλοσύνη, η κατανόηση, η αποδοχή είναι αυτά που οφείλω να χρησιμοποιώ ως προς τον Εαυτό μου.
Εκτόνωσα, θύμωσα, θίχτηκα, φώναξα, κλείστηκα στο καβούκι μου για αρκετά πράγματα.
Ήρθα για να ζήσω και θα ζήσω.
Ζωή σημαίνει να αγαπώ και να φροντίζω εμένα. Να φροντίζω να βρίσκεται έξω από μένα κάθε στεναχώρια γιατί δεν υπάρχει. Αυτές οι λέξεις δυσκολία, δυστυχία, μιζέρια, κακομοίρα δεν υπάρχουν είναι κατασκευές όλων όσων έμειναν πριν από μένα στον πλανήτη και ήταν λέξεις μέσα από το Φόβο που είχαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι μέσα τους, γύρω τους, παντού.
Επιλέγω να πατάξω το φόβο και να μη του δώσω ποτέ ξανά την ευκαιρία να μπει μέσα μου και να κάνει κουμάντο.
Ξέρω ότι είμαι παιδί της αφθονίας και της ευλογίας και ήρθε η ώρα να το αποδείξω σε μένα και σε όλους τους άλλους. Να βοηθήσω τους ανθρώπους δίπλα μου να δουν ότι δεν υπάρχει τίποτε να φοβάμαι γιατί έχουμε την μεγαλύτερη δύναμη που υπάρχει την Αγάπη και την Πίστη.
( 4ο μυστικό πέρασμα ) 

Δωροθέα