Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Η «τελική μάχη»

Η «τελική μάχη» οφείλει να γίνει σε ατομικό επίπεδο, για να μη βιώσουμε την πλανητική.


Η όποια αλλαγή για να υπάρξει, να στεριώσει, πρώτα πρέπει να γίνει σε προσωπικό επίπεδο.
Ο καθένας μπορεί να εκπαιδεύσει μόνο τον ίδιο του τον εαυτό και κανέναν άλλον.
Μην αναρωτιέσαι τι κάνουν οι άλλοι, αλλά τι κάνεις εσύ.
Πώς γίνεται να πιστεύουμε στον Θεό, αλλά να συνεχίζουμε να είμαστε τιμωροί και επικριτικοί ?
Μα λέμε νηστεύω Τετάρτη και Παρασκευή, ο λόγος μας εκείνη την ώρα να έχει θλίψη ή υπερηφάνεια, ενώ παράλληλα βάζουμε στο μυαλό μας, στις σκέψεις μας, στον λόγο μας έχθρα, θυμό, εκδίκηση, επίκριση. Τότε νομίζουμε ότι νηστεύουμε ή δεν ξέρουμε πώς πρέπει να νηστέψουμε ή το κάνουμε για αυτοπροβολή ή ζητάμε την εύνοια του Θεού «κοίτα, να ξέρεις ότι εγώ νηστεύω». Μα Εκείνος δεν ζήτησε αυτό !!!
Καλύτερα να τρώμε απ’ όλα και να γίνουμε ένα με τον Λόγο Του με ουσία και πράξη, παρά να εθελοτυφλούμε.
Η τροφή δεν μπορεί να μολύνει τον άνθρωπο είπε ο Ιησούς, αλλά η καρδιά του και ο λόγος του στο κατά Ματθαίον.
Δίνουμε το χέρι μας να βοηθήσουμε τον διπλανό μας και αμέσως μετά τον κρίνουμε, τότε είναι σαν να του παίρνουμε την μπουκιά από το στόμα. Τότε η βοήθεια που του δώσαμε δεν υπάρχει στον δικό μας «κουμπαρά».
Οπότε πριν κρίνω ή κατηγορήσω ας σκεφτώ – ας επιλέξω. Με ποια μεριά θέλω να είμαι ?
Αν είναι του Θεού, ας αναζητήσω σε ποιους τομείς είμαι έξω από τον δρόμο Του.
Να δημιουργήσω ένα προσωπικό πλάνο που να το γνωρίζω μόνο εγώ κι Εκείνος. Να Του ζητήσω τη στήριξη Του.
Έτσι σιγά σιγά να αρχίζω να βρίσκομαι στο δικό Του μονοπάτι και όχι να νομίζω ότι είμαι στο μονοπάτι Του.
Επειδή λέω την προσευχή μου, επειδή λέω ότι νηστεύω, επειδή λέω ότι πάω στην εκκλησία.
Όσο πιο πολύ λέω, τόσο πιο πολύ κινδυνεύω να μην είμαι.
Δεν λέμε κάθε μέρα στους άλλους, για να τους πείσουμε για κάτι που είναι αλήθεια, όπως « έβαλα τα παπούτσια μου σήμερα».
Όταν κάτι έχει γίνει ουσιαστική πράξη και έχει φτάσει στο έγινε – είμαι δεν το λέμε.
Λέμε ή προωθούμε κάτι όταν είναι ακόμη υπό-κατασκευή.
Άρα όταν λέω νηστεύω, το λέω επειδή ακόμη κατασκευάζεται, δεν είναι η νηστεία μου ολόκληρη και ουσιαστική. Όταν ξέρω ότι νηστεύω με την Ουσία της λέξης μέσα- έξω τότε δεν έχω λόγο να το λέω. Τότε είμαι ένα και το αυτό με τη νηστεία.

( αναγέννηση ) 

Δωροθέα