Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Οι σχέσεις μου με τους άλλους

Συνυφασμένη με την ανασφάλεια είναι  η μη  εμπιστοσύνη που δίνω ως προς τον Εαυτό μου και  ως προς τους άλλους.

Πόση εμπιστοσύνη δίνω στους άλλους? Ξεκινάμε πάλι την αναζήτησή μας με το τετράδιο.
Μέσα στην αναζήτηση αυτή  θα δεις  ότι η εμπιστοσύνη που δίνεις στους άλλους είναι σχετική και παράλληλη ψεύτικη. Αφού τους αφήνεις να φαντάζονται πράγματα και καταστάσεις. Λες αυτός ο άνθρωπος με ξέρει χρόνια. Έτσι εννοείς ότι σε εμπιστεύεται και τον εμπιστεύεσαι. Είναι όμως έτσι?
Πόσο σημαντικό είναι το μυαλό μου και οι σκέψεις που κάνω για τον άνθρωπο που μου υπόσχεται? Πόσο εύκολα τον αμφισβητώ? Έχω προκατάληψη σε κάποιους ανθρώπους?
Στο θέμα της εμπιστοσύνης πόσο έχει να κάνει ο εαυτός  μου ως προς τους άλλους? Πώς είναι δυνατόν να γνωρίζουμε τον άλλον, όταν καλά – καλά  δεν γνωρίζουμε εμάς. Ακόμη και χρόνια να τον ξέρουμε, ξέρουμε μόνο ότι μας έχει επιτρέψει να ξέρουμε. Την πραγματικότητα του όποιου άλλου δεν την ξέρουμε. Όμως μέσα από τη λέξη εμπιστοσύνη θέτουμε όρους και όρια μέσα στην κάθε σχέση και δεν επιτρέπουμε ελευθερία. Όταν ο άλλος κάνει ή πει πράγματα που δεν τα είχαμε υπολογίσει τότε πέφτουμε από τα σύννεφα. Αρχίζουμε να αντιδράμε και να λέμε προτάσεις όπως οι ακόλουθες :
« Καλά σε είχα καταλάβει…»
«Δε με νοιάζεται κανείς…»
«Δε μ’ αγαπάς…»
«Μόνο τον εαυτό σου σκέφτεσαι…»
«Το ‘ξερα ότι έτσι θα αντιδρούσες…» κλπ
Με αυτό τον τρόπο τελικά βάζουμε τρικλοποδιές και παγίδες στις σχέσεις μας, αλλά το μεγαλύτερο κακό το κάνουμε στον εαυτό μας, γιατί δεν αφήσαμε ελευθερία στην σχέση γιατί τελικά η εμπιστοσύνη έχει αυτή την έννοια. Σε εμπιστεύομαι θα πει σε αφήνω ελεύθερο γιατί γνωρίζω ότι η δική σου ελευθερία είναι ίδια με τη δική μου.
Γιατί τελικά νομίζω ότι ένας είναι ο δρόμος? Γιατί δεν αφήνω τον άλλον να λειτουργήσει με τον δικό του τρόπο στο δικό του δρόμο? Γιατί έχω μια αρτηριοσκλήρωση στις αλλαγές? Γιατί δεν επιτρέπω το καινούργιο? Γιατί επιλέγω πάντα με τον ίδιο τρόπο? Επειδή κατά μία έννοια έτσι έχω συνηθίσει και ξέρω ότι έχει σίγουρο αποτέλεσμα?
Φοβάμαι τη διαφορετικότητα του άλλου από ανασφάλεια που τελικά την ορίζω εγώ?
Πόσο φοβάμαι την αλλαγή?
Όλες τις παραπάνω ερωτήσεις, οφείλω ως προς τον Εαυτό μου να τις απαντήσω με απόλυτη ειλικρίνεια και μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου. Έτσι θα μου δώσω την ευκαιρία να καταλάβω γιατί δεν πετυχαίνουν οι σχέσεις μου ή νομίζω ότι ξέρω καλά τους ανθρώπους γύρω μου.  


Με το κάθε άτομο που συναναστρέφομαι δημιουργούνται διάφορες καταστάσεις «προβλήματα».
Πάντα χρειάζονται τουλάχιστον 2 άτομα για να υπάρξει «πρόβλημα» ή αλλιώς διδασκαλία, δηλαδή μάθημα. Πάντα ο απέναντί μας, είναι ένας δάσκαλος για μας κι εμείς είμαστε ένας δάσκαλος για εκείνον. Έτσι υπάρχει ισορροπία και αρμονία .
Μου επιτρέπει όμως η ανασφάλεια μου, δηλαδή το Εγώ μου, να συμπεριφέρομαι όπως είμαι και να πω πράγματα όπως τα νιώθω?
Μπαίνω στη διαδικασία να δω τι θέλω και τι δεν θέλω ( μέσα από την καρδιά μου)?
Η καρδιά μου πρέπει να είναι οδηγός στις σχέσεις μου και όχι το μυαλό μου.
Γιατί τελικά οι περισσότερες σχέσεις μας, βασίζονται στο ψέμα και την υποκρισία?
Τι είναι αυτό που δεν μπορούμε να αντέξουμε τελικά αν και εφόσον αντικρίσουμε την αλήθεια τόσο μέσα μας όσο και στον απέναντί μας?
Σε ποια σχέση υποκρίνομαι περισσότερο?
Γιατί ο καθένας μας φαντάζεται για τον απέναντι του ότι είναι ειλικρινής και ανακαλύπτει ότι δεν ήταν έτσι? Πόσο ρόλο μπορεί να έπαιξα κι εγώ σε αυτή την ανειλικρίνεια?
Γιατί τελικά στο τέλος ούτε εμείς δεν ξέρουμε τι θέλουμε?
Αντέχουμε την αληθινή μας πλευρά και πόσο αντέχουμε του άλλου?
Πόση ηθοποιία έχουμε όλοι μέσα μας?
Πόσο λειτουργούμε με την ευγένεια ?
Πόσα λέμε από μέσα μας και πόσα πίσω από τα άτομα που μας περιβάλουν?
Πόσο οι φράσεις « ότι θέλεις..» ή « δεν με πειράζει..» είναι μια υποκρισία, μια ένδειξη ανασφάλειας, γιατί πολύ απλά δεν τις εννοώ! Κι όταν ο άλλος κάνει χρήση αυτής της φράσης, εμείς χάνουμε την ισορροπία μας , αν ακούσουμε άλλο από αυτό που περιμέναμε. Γιατί δεν λέμε κατευθείαν αυτό που θέλουμε και λέμε άλλο ?
Μήπως είμαι άνθρωπος που έχω μάθει να με μεταχειρίζονται, να συμπιέζω εμένα κι έτσι να είμαι πάντα το «θύμα»?
Μήπως είμαι άνθρωπος που θέλω να έχω πάντα το πάνω χέρι στις σχέσεις, να γίνεται το δικό μου και ψάχνω να βρω ανθρώπους με κατώτερη προσωπικότητα για να ενισχύσω το Εγώ μου?
Μήπως είμαι άνθρωπος που συμπιέζομαι σε άτομα που δεν με «παίρνει» και ψάχνω άλλα άτομα για να έχω το πάνω χέρι?
Μήπως επειδή δεν σέβομαι τα δικά μου θέλω, δεν μπορώ να αποδεχτώ και να σεβαστώ του απέναντι?
Μήπως ήρθε η ώρα να βρω τις ανασφάλειες μου, να πιστέψω σε μένα κι έτσι να μπορέσω να σεβαστώ και τον απέναντι μου?
Ποιον άνθρωπο εμπιστεύομαι απόλυτα?
Με ποιον άνθρωπο νιώθω άνετα μαζί του?
Σε ποια σχέση μου  είμαι 100% αυθεντική/ός ?
Ποιος απ’ όλους μου προκαλεί μεγαλύτερη ανασφάλεια και γιατί?
Αναγνωρίζω στους άλλους τα ελαττώματά τους?
Αυτά τα ελαττώματα που εύκολα αναγνωρίζω στους άλλους  σε ποιο σημείο τα έχω κι εγώ?
Πώς έγινε και έχω αποκτήσει τόσες ψεύτικες «ασπίδες»?  Γιατί έχω τόσες ανασφάλειες στις προσωπικές μου σχέσεις? Τι μπορεί να «έφταιξε» ?
Στη ουσία τίποτε δεν έφταιξε και γι’ αυτό το έχω σε εισαγωγικά. Η έννοια
«έφταιξε» είναι εδώ για να μας πει ότι οι άνθρωποι που μας μεγάλωσαν σε συνάρτηση με ορισμένες καταστάσεις έχουν μεγάλο μέρος ευθύνης για τις δικές μου ανασφάλειες.
( 2ο μυστικό πέρασμα ) 
 Δωροθέα 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου