Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2013

Εμπιστοσύνη.. μια λέξη δεμένη με όλες τις επιλογές μου

Μια λέξη δεμένη με όλες τις επιλογές μου, με τους ανθρώπους, με τους 


γονείς μου, με στον σύντροφό μου, με τη δουλεία μου και με μένα.
Εχθρός της εμπιστοσύνης είναι η αμφιβολία. Αμφιβολία και έτσι όπως μου τη δίδαξαν, ήταν για να μην αποκτήσω ποτέ εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Έπρεπε να στηρίζομαι πάντα σε άλλους. Αυτοί οι άλλοι πάντα μου θύμιζαν ότι σε εκείνους χρωστάω τα πάντα. Κάπου αλλού χρωστούσαμε τις επιτυχίες μας. Το μόνο που το χρωστούσαμε σε εμάς ήταν οι αποτυχίες, για αυτές πάντα σε μένα έπεφτε το βάρος. 
Έτσι με δίδαξαν  να λειτουργώ και να επιλέγω τα πάντα σύμφωνα με το αποτέλεσμα και κάτω από προϋποθέσεις. Πρώτα πρέπει να αμφιβάλω για κάτι, πριν αρχίσω να ανοίγομαι. Να περάσει ο όποιος ή το ότι, από διάφορα τεστ. Σχεδόν ποτέ δεν ακούω την καρδιά μου, πάντα ακούω τη φωνή της λογικής, και κάθε μου απόφαση έχει να κάνει με τα υπέρ και τα κατά που θα προκύψουν μετά από μία κίνηση ή απόφασή μου. Προσπαθώ να μην αφήνω τίποτε στην τύχη και βέβαια προσπαθώ να καλύψω όλες τις παραμέτρους για να μη πληγωθώ.
Πότε έπεσα στην παγίδα της αμφιβολίας? Ε, σχεδόν από την αρχή της ιστορίας μου σε αυτό τον πλανήτη. Τα πρώτα μου βήματα είχαν αμφιβολία μπορώ ή θα πέσω? Τα πρώτα γραπτά μου είχαν αμφιβολία? Ακόμη και η ερώτηση «Πόσο αγαπάς τη μαμά?»  με έβαζε να αναζητώ αν την αγαπώ όσο θα έπρεπε. Αμφιβολίες που έδειχναν ότι δεν με εμπιστεύονται. Φυσικό είναι, αφού οι άνθρωποι που με γέννησαν, δεν με εμπιστεύονταν 100%, μου το έδειχναν και μου το έλεγαν, με έμαθαν να αμφιβάλω κι εγώ σχεδόν για τα πάντα. Σίγουρα έφτασε η στιγμή που αμφισβήτησα και τους ίδιους. Έτσι η εμπιστοσύνη δεν ήρθε σχεδόν ποτέ στη ζωή μου. Δεν τόλμησα να εμπιστευτώ κανέναν. Πίσω από κάθε μου σχέση έβλεπα και έναν «εχθρό». Τον οποίο «εχθρό» έπρεπε να βρω τρόπο να τον ξεσκεπάσω τουλάχιστον μέσα μου, έτσι να έχω άλλοθι που δεν του ανοίγομαι. Μέσα στο τετράδιο μπορείτε να αναζητήσετε όλες αυτές τις στιγμές αμφιβολίας που είχατε στο παρελθόν και να δείτε σε ποιο βαθμό στο σήμερά σας κυριαρχεί η αμφιβολία. Ίσως να νιώθετε πως εμπιστεύεστε, όμως εμπιστοσύνη σημαίνει ελευθερία.
Ας αναρωτηθώ λοιπόν τι και γιατί δεν εμπιστεύομαι μήπως  ο φόβος της αποτυχίας κρύβεται πίσω από όλο αυτό? Αν κάνω κάτι μέσα από την καρδιά μου έτσι απλά μέσα από το νιώθω, δεν με νοιάζουν και τα αποτελέσματα.
Δεν εμπιστεύομαι αυτό που θεωρώ ότι δεν έχει σίγουρο αποτέλεσμα. Μα ότι θέλει η καρδιά, έχει σίγουρο αποτέλεσμα. Η καρδιά μου είναι συνδεδεμένη με το Θεϊκό μου κομμάτι που σημαίνει αν η καρδιά μου και οι πραγματικές ανάγκες μου, με οδηγούν στο να χρειάζομαι ένα αυτοκίνητο, θα δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες να το αποκτήσω. Αν όμως του θέσω όρους και όρια σύμφωνα με το μυαλό και ζητήσω ένα ακριβό αυτοκίνητο, τότε μπορεί το αυτοκίνητο που θα αποκτήσω να είναι πολύ χειρότερο ή να μη το αποκτήσω καθόλου. Όταν λοιπόν έχω μια πραγματική ανάγκη για κάτι, την εκδηλώνω μέσα από την ψυχή μου και περιμένω να έρθει. Όμως από τη στιγμή που θα το ζητήσω σταματώ να κάνω σκέψεις γι’ αυτό. Γιατί κάθε σκέψη θα έχει τη μορφή αναστολής και αναμονή ως προς την υλοποίηση της ανάγκης μου. Απλώς από μένα χρειάζεται να εμπιστεύομαι τα νιώθω μου.
Όταν εμπιστεύομαι, τότε συγχωρώ. Αν αμφιβάλλω για κάτι και για κάποιον τότε δεν εμπιστεύομαι και έτσι δεν μπορώ να συγχωρήσω και να ξεχάσω ένα τυχόν λάθος του.
Αν υποτίθεται ότι σε έχω συγχωρήσει και παρόλα αυτά συνεχίζω και αναρωτιέμαι από μέσα μου, δεν σε εμπιστεύομαι και αμφιβάλλω, τότε δεν σε έχω συγχωρήσει. Απλώς κάνω ότι δεν βλέπω και παριστάνω την στρουθοκάμηλο. Συμπέρασμα κοροϊδεύω εμένα και εσένα.
‘Όταν μετά από ένα γεγονός δεν εμπιστεύομαι, τότε υπάρχει προκατάληψη. Περιμένω βαθιά μέσα μου ότι θα επαναληφθεί το γεγονός. Έρχονται σκηνές και γεγονότα στο μυαλό μου για να μου θυμίζουν το παρελθόν και στην ουσία δεν ζω ποτέ το Τώρα μου, δεν είμαι Ελεύθερη/ος φυσικά  και ούτε συγχώρησα. Έτσι ζω για τη στιγμή της επανάληψης.
Ζούμε μέσα σε έναν φαύλο κύκλο από το ξεκίνημα της ζωής μας και την λέξη εμπιστοσύνη τη λέμε αλλά ποτέ δεν την εννοούμε. Ίσως να την πούμε σε κάποιον για να τον δεσμεύσουμε. «Μη με προδώσεις, γιατί άμα χάσω την εμπιστοσύνη μου, δύσκολα θα την ξανά κερδίσεις» . Έτσι τον φοβερίζουμε να έχει το νου του, γιατί μετά θα με χάσει.
Τόλμη θέλει να συζητήσουμε με έναν άνθρωπο που μας «πρόδωσε» και να το ρωτήσουμε τι τον οδήγησε εκεί, ίσως να ήταν τυχαίο. Σπάνια όμως δίνουμε δεύτερη ευκαιρία. Αν τη δώσουμε το λέμε: «Πρόσεχε έχεις άλλη μια ευκαιρία. Τη άλλη φορά δεν θα είμαι τόσο καλή μαζί σου. Δεν θα με ξανά δεις ποτέ ή ξέχασέ με». Εκβιασμοί στο βωμό της αγάπης. Ο άνθρωπος που αγαπάω πρέπει να ξέρει ότι τον αγαπώ δίχως όρους και όρια. Αν του βάλω όρια, θα τρέμει κάθε λεπτό και θα ζει στη σκιά του φόβου. Ζει τόσο ο ίδιος μέσα σε μόνιμο τρόμο, όπως και εσύ. Είστε και οι δύο σκλάβοι του λάθους που έγινε. Θα σκέφτεται κάθε του κίνηση για το πώς θα την κρίνεις και εσύ. Πουθενά σε αυτό το σενάριο δεν είναι η αγάπη δίχως όρους και όρια. Σε αυτό το σενάριο είναι η καταδίκη.
συνεχίζεται.... 

( 4ο μυστικό πέρασμα ) 

Δωροθέα