Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Συμφιλίωση με τα κομμάτια του Εγώ

Αφού όλοι οι άνθρωποι γύρω μου είναι κομμάτια του Εγώ μου, δηλαδή καθρέφτες μου, μετά ποιον θα έχω καθρέφτη?

Καθρέφτη μετά θα έχω την ενέργεια του θεού, της αφθονίας, της ευημερίας, της ευτυχίας.
Όσο το παρελθόν συνεχίζει και υπάρχει μέσα μου συνεχίζω και λειτουργώ και αντιδρώ σύμφωνα με αυτό. Ετσι δεν υπάρχω στο τώρα, είμαι νεκρός. Το έχω θυσιάσει το τώρα στις πράξεις, σκέψεις, συναισθήματα που είναι αντανακλαστικοί συνειρμοί του χθες.
Έτσι όταν παρουσιάζεται ένα γεγονός στη ζωή μου το αντιμετωπίζω με το χθες. Δεν του δίνω την αίσθηση που του αξίζει… το Καινούργιο, το αντιμετωπίζω με τη γνώση του χθες.
Συμφιλίωση λοιπόν με τα κομμάτια του Εγώ ( χθες – φόβου – ανασφάλεια) . Ξέρω ποια είναι?
Ποιος είναι ο τρόπος που μπορώ να τα φέρω σε ισορροπία?
Ρωτάω γιατί βρίσκονται εκεί. Από τι φαντάζομαι ότι με προστατεύουν? Από πότε βρίσκονται εκεί? Νιώθω καλά μαζί τους? Κατανοώ για ποιο λόγο εμφανίστηκαν. Τα αποδέχομαι και παρατηρώ πότε παρουσιάζονται και κάτω από ποιες συνθήκες.
Θα δεις ότι ο λόγος που παρουσιάζονται είναι παρόμοιος ή ίδιος με την πρώτη φορά που εμφανίστηκαν. Έτσι δημιούργησα αμυντικές συμπεριφορές για προστασία του Εγώ.
Οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω μου αυτοί που με ενοχλούν περισσότερο έχουν το μεγαλύτερο κομμάτι του Εγώ μου. Όσο εμβαθύνω σε αυτούς θα στραφώ και στους μικρότερους.
Δεν γίνομαι πολέμιος του εγώ, γιατί θα δημιουργήσω ένα Εγώ σκληρότερο και θα έχει απολήξεις στο σώμα μου που θα αρχίσει να γίνεται δύσκαμπτο.
Γεμίζω με  κατανόηση όσο το ψάχνω και το παρατηρώ, ξέρω το γιατί. Δεν τοποθετώ ταμπέλες.
Ξέρω ότι η πρώτη και σημαντικότερη κίνηση στο ξεσκόνισμα είναι η αναγνώριση της σκόνης. Αφού τη δω και την κατανοήσω, την αποδεχτώ, μετά στο να μην υπάρχει είναι δική μου επιλογή.
Σαφώς δεν θα σπάσω το έπιπλο, δεν θα το πετάξω ούτε όμως θα του βάλω κι άλλη σκόνη από πάνω για να μάθει.
( ελευθερία) 

Δωροθέα