Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Το εσωτερικό φως

Για τον Ιησού, το σκότος αποτελούσε μέρος της ζωής και ο άνθρωπος έπρεπε να το γνωρίσει για να το αντιμετωπίσει. 

Συχνά έλεγε στους μαθητές του πως ήταν υιοί του σκότους, διότι οι λατρείες τους βασίζονταν στη ρουτίνα και την τυφλή πίστη σε ένα έργο σκοτεινό ( από την ύλη και τα επακόλουθά της ) ενώ ο νεκρός λόγος αποτελούσε μέρος της ζωής τους ( νεκρός λόγος = αναπαραγωγή και κλάψα από τα δρώμενα της ύλης, ένας λόγος χωρίς ουσία ). Στην ουσία εννοούσε ότι όλες οι πράξεις που δεν ρέουν από καθαρό νερό που κυλά, που δεν πηγάζουν από τον Ύψιστο και δεν προσφέρονται στον Ύψιστο, σημαίνει πως έχουν γονιμοποιηθεί από το σκοτάδι και ανήκουν σε αυτό.
Εκείνος που οι άνθρωποι αποκαλούν Σατανά είναι στην πραγματικότητα ο νόμος της ύλης που σκληραίνει, κρυσταλλώνει, παγώνει και προσφέρει στον άνθρωπο την ακαμψία και την σκληρότητα των οστών, αφού εάν ο άνθρωπος δεν έχει αρθρώσεις, δεν θα μπορούσε να κινηθεί.
Έτσι ο άνθρωπος φτάνει στην «τυφλότητα» και παραμένει σε αυτή από επιλογή. Τα δεν ήξερα, τα δεν κατάλαβα κλπ είναι δικαιολογίες του εγώ- ύλης γιατί πολύ απλά η γνώση και η αλήθεια είναι παντού και ο καθένας μπορεί να την αναζητήσει για να μπορέσει να δει καθαρά την αλήθεια.
Όμως η αλήθεια είναι προνόμιο των λίγων, γιατί θέλει κόπο για να την ανακαλύψει όλη. Θέλει υπομονή και πίστη. Αλλά το σίγουρο είναι ότι χρειάζεται την απόλυτη απομυθοποίηση της ύλης.
( Έσσεται Ήμαρ ) 

 Ιησούς ο Εσσαίος του Ολιβιέ Μανιταρά + Δωροθέα