Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

Συναισθηματική ψυχρότητα – Έλλειψη τρυφερότητας & στοργής ( τέλος)

Τα θετικά συναισθήματα όταν πηγάζουν από την καρδιά και την ψυχή τότε δεν έχουν όρια. 

Η ψυχή μου, δηλαδή η πηγή μου, δεν έχει όρια, είναι ανεξάντλητη. Όταν κάτι το δίνω χωρίς γιατί, έτσι απλά επειδή το νιώθω δεν ψάχνω για ανταλλάγματα, ήδη η κίνηση από μόνη της με έχει καλύψει. Όμως εμείς οι άνθρωποι συνήθως δίνουμε παραπάνω από ότι θέλουμε, έχουμε ή αντέχουμε, στους άλλους. Με αποτέλεσμα αν δώσεις σε κάποιον κάτι που δεν έχεις πραγματικά, κάτι που το κατασκεύασες για να είσαι αρεστή/ός τότε σαφώς και θα το ζητήσεις πίσω. Φαντάσου, έχεις μία ηλεκτρική κουζίνα, σε αυτή την κουζίνα μαγειρεύεις το φαγητό το δικό σου και της οικογένειας. Δεν θα δώσεις λοιπόν σε κάποιον αυτό που έχεις ένα και μοναδικό, δηλαδή τη συσκευή της κουζίνας. Όμως μπορείς κάλλιστα να του δώσεις από το φαγητό που μαγείρεψες, που πάλι δεν θα του το δώσεις όλο, αλλά μέρος αυτού. Ακόμη και όλο να αποφασίσεις να του το δώσεις, δεν σε πιάνει η ανασφάλεια γιατί ξέρεις ότι μπορείς να ξανά δημιουργήσεις το φαγητό. Όμως αν του δώσεις τη συσκευή, εσύ θα μείνεις χωρίς φαγητό για αρκετό καιρό. Την κουζίνα σαν συσκευή, που έχει να κάνει με ένα δικό σου μοναδικό κομμάτι από το είναι σου, μπορεί να επιλέξεις να το δώσεις. Όμως θα το δώσεις στο παιδί σου που εκεί δεν σε νοιάζει και τόσο που θα «χάσεις» την κουζίνα γιατί για σένα είναι πιο σημαντική η ισορροπία και η ευτυχία του παιδιού σου. Παρατηρώ, λοιπόν τι δίνω από συναίσθημα. Αν δίνω κάτι ψεύτικο και ουτοπικό ας  βρω το γιατί και που αποσκοπώ. Το μυαλό, δηλαδή το Εγώ έχει όρια. Αν δίνω λοιπόν με βάση το Εγώ, αυτό είναι μια πολύ όμορφη λακκούβα, που ο πρώτος που θα πέσει μέσα, είμαι εγώ. Γιατί όταν δίνω με το μυαλό, αυτό έχει ημερομηνία λήξης. Είναι ένα συρτάρι με λεφτά που από μέσα του παίρνουν συνέχεια όλοι. Κάποιοι επιστρέφουν ένα μέρος, κάποιοι όχι. Έτσι κάποια στιγμή θα παραμένει άδειο. Τότε θυμώνω, ψάχνω τρόπο να το ξανά γεμίσω και αφού θέλει πολύ κόπο για να το γεμίσω, να έρθω σε ισορροπία, αποφασίζω να μην ξαναδώσω πουθενά. Έτσι δεν με χαλαλίζω για κανέναν και για τίποτε, σκληραίνω και απομονώνομαι. Έρχεται η μέρα που αρχίζεις και κατατάσσεις τους ανθρώπους, σκέφτεσαι πολύ πριν δώσεις γιατί θυμάσαι ότι έχεις πληγωθεί πολλές φορές.
Όλο αυτό είναι η συναισθηματική ψυχρότητα που αποκτάμε στη ζωή μας άλλοι γρήγορα και άλλοι αργά, η οποία μας απομονώνει τελικά και από τον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί η εξέλιξη για τον κάθε άνθρωπο έρχεται μέσα από την κάθε συντροφική- φιλική σχέση και όχι από την απομόνωση.

( 4ο μυστικό πέρασμα )

Δωροθέα