Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Οι επώδυνες φουσκάλες του εγώ

Έπαρση- υπερηφάνεια- μνησικακία- φαίνεστε – δήθεν

Έχουν σαγηνευτικά χρώματα και δελεαστικά, μουσικές που σου υπόσχονται πολλά καταξίωση, δόξα και χρήμα. Έτσι τυφλώνεσαι και νομίζεις ότι όλα αυτά φέρνουν την ευτυχία. Γιατί το κύρος νομίζεις έρχονται από όλα αυτά.
Αυτά είναι από τους χειρότερους συμβούλους του ανθρώπου και όταν συναντηθούν όλα μαζί τότε ο όλεθρος δεν είναι μακριά.
Αυτές οι φουσκάλες σου «φουσκώνουν» τα μυαλά και δεν έχεις ορατότητα γιατί οι φουσκάλες σου την κρύβουν. Όλα γυρίζουν γύρω από το εγώ σου και τις «επιτυχίες» σου που δεν θέλεις να σου τις αγγίξει κανείς, γιατί νιώθεις ένα τίποτε χωρίς αυτές. Έκανες τόσο κόπο για να τις αποκτήσεις, νομίζεις ότι από αυτά έχεις τον σεβασμό που σου αξίζει. Έτσι χάνεσαι μέσα σε ένα πλασματικό κόσμο γεμάτο πόνο, πίκρα και δάκρυα.
Τι γίνεται όταν αυτές οι φουσκάλες, επειδή βασίζονται στο εφήμερο και ουτοπικό σκάσουν?
Τότε οι συνέπειες αναλόγως το μέγεθος είναι ολέθριες. Ο πόνος είναι δυσβάσταχτος και η ντροπή μεγάλη, δεν μπορείς να αντικρίσεις κανέναν γιατί ήσουν χαμένος μέσα στις πλασματικές αξίες.
Ο τρόπος να μικρύνουν αυτές οι φουσκάλες και να μη σπάσουν είναι η ουσία της αγάπης, η γνώση του ποιος είσαι, η αντίληψη ότι μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτές.
Αν σπάσουν για να φύγουν οι πληγές ο καλύτερος Πλαστικός χειρουργός είναι ο ίδιος μας ο Πλάστης, ο οποίος περιμένει την ταπείνωση και τη μετάνοια και τότε οι πληγές θα εξαφανιστούν για πάντα.
Τώρα τι θα συμβεί αν σε όλο τον πλανήτη σπάσουν αυτές οι φουσκάλες ?
Μα νομίζω ότι μία ιδέα όλοι έχουμε πάρει, από τις τόσες μαζεμένες φουσκάλες που έσπασαν στην Ελλάδα μας.
( εσσεται ήμαρ ) 

Δωροθέα