Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

Ηρεμία και γαλήνη

Άνθρωποι που τα έχουν βρει με τον Εαυτό τους (όχι το Εγώ τους)  έχουν ηρεμία και γαλήνη σωματικά και πνευματικά. Μπορείς να αναφέρεις τέτοιους ανθρώπους? 


Είναι ο Χριστός, οι μαθητές του, όλοι μας οι Άγιοι και κάποιοι άλλοι που δεν τους γνωρίζουμε ίσως, οι οποίοι έφτασαν στη αλήθεια τους. Στην αυτογνωσία τους.
Η ηρεμία και η γαλήνη είναι καταστάσεις του Εαυτού, είναι η απόλυτη κυριαρχία του νου. Δηλαδή όταν είμαι ο κυρίαρχος του μυαλού μου και το κατευθύνω εγώ πότε να σκεφτεί και τι. Έτσι εκείνο δεν κάνει αλόγιστες σκέψεις οι οποίες στο τέλος με εξουθενώνουν και δημιουργούν εκείνες το όποιο αποτέλεσμα.    Αυτός που έχει ηρεμία και γαλήνη μέσα του την εκπέμπει και σε όλους γύρω του. Είναι η κατάσταση της απόλυτης ισορροπίας και αρμονίας.
Όσο όμως το μυαλό μας δουλεύει συνέχεια με ατελείωτες σκέψεις, τότε δεν υπάρχει χώρος για γαλήνη. ‘Έτσι είμαστε δεμένοι με τον Απατηλό μας Εαυτό το κομμάτι της συνήθειας και του Εγώ. Το Εγώ απεχθάνεται τη σιωπή και έχεις έναν μόνιμο εσωτερικό θόρυβο.
Αν παρατηρήσεις θα δεις ότι στις μέρες μας αυτό που επικρατεί είναι τα κουτσομπολιά και οι ίντριγκες. Έτσι μας βάζουν να ασχολούμαστε με τα προβλήματα των άλλων για να τροφοδοτούμε το Εγώ και τη μνησικακία. Διακρίνουμε στους άλλους συμπεριφορές απαράδεχτες με σκάνδαλα κλπ. Το αποτέλεσμα είναι ολέθριο για όλους μας. Γιατί οι σκέψεις που κάνουμε είναι εκδικητικές « Καλά να πάθει αυτό του άξιζε» ή «Μακάρι να τους κρεμάσουν στην πλατεία» . Τέτοιες κουβέντες μέσα στην εκδίκηση , στο θυμό, στην οργή είναι καταστροφικές από μόνες τους και έχουν πρώτο στόχο εμένα.
Όλο αυτό σε βάζει στη διαδικασία του διαχωρισμού και της διάκρισης. Αυτό σε κάνει να πιστεύεις ότι εσύ είσαι ο «καλός»  και ο άλλος είναι ο «κακός». Όμως όλα είναι σχετικά τελικά. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει γιατί και πως γίνονται κάποια πράγματα. Άρα δεν μπορώ να κρίνω κανέναν. Η κάθε άσκηση κριτικής που θα κάνω επιστρέφει σε μένα. «Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω», που σημαίνει, άστο καλύτερα γιατί κάποιο αγκαθάκι έχει ο καθένας μας μέσα του.  Γιατί την πραγματική αλήθεια την ξέρει μόνο ο καθένας μας 100%. Για μας ίσως πιο εύκολα θα βρούμε ελαφρυντικά στοιχεία για να νιώσουμε καλύτερα για μια αδικία που διαπράξαμε, ενώ για τον διπλανό μας είμαστε πιο αυστηροί, γιατί το δικό του παραστράτημα στα μάτια τα δικά μας μοιάζει μεγαλύτερο. Είναι όμως? Με ποια κριτήρια? Όταν λέει η ψυχολογία ότι όλοι είμαστε εν-δυνάμει δολοφόνοι, τότε κάτω από κάποιες συνθήκες όλοι μπορούμε να κάνουμε κάποια πράγματα που με ευκολία τα κατηγορούμε.  Γι’ αυτό καλύτερα ας μην προκαλούμε την τύχη μας, η οποία θα έρθει κάποια στιγμή να μας το αποδείξει. 
   Όταν το κουτσομπολιό ενισχύεται, ενισχύεται και η δική σου πεποίθηση ότι οι κακοί άνθρωποι παίρνουν αυτό που τους αξίζει ή παρακαλάς να το πάθουν. Η καθημερινή φρίκη είναι αυτό που βιώνει ο πλανήτης μας.
Όλο αυτό το σκηνοθετημένο παιχνίδι είναι για να σε αποτρέψει από τον Εσωτερικό σου Εαυτό και την Εσωτερική σου γαλήνη και αρμονία.
Επιτρέπω λοιπόν στον εαυτό μου τη γαλήνη. Πώς?
Επιλέγω να μη σχολιάσω την όποια κατάσταση. Μένω να παρακολουθώ με ηρεμία. Παρατηρώ αν νιώθω να ανάβει κάποιο λαμπάκι μέσα μου( συναίσθημα ή αρνητική σκέψη)  και συζητάω με τον Εαυτό μου.
( 4ο μυστικό πέρασμα ) 

Δωροθέα