Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Υποχωρώ

Μια λέξη που μοιάζει με την υπομονή ? Μήπως μοιάζει με την υποταγή ?

Υποχωρώ. Τι κάνω άραγε όταν υποχωρώ ?
Μήπως μειώνω τον δικό μου χώρο για να δώσω χώρο σε κάποιον άλλο ή σε κατάσταση ?
Ξέρω μέχρι που υποχωρώ ? Γιατί και κάτω από ποιες συνθήκες ? Τι ακριβώς δηλώνω όταν υποχωρώ αθόρυβα ? ή αν πω εντάξει κάνε ότι θες δεν με πειράζει ? Ο χώρος που δίνω στον άλλον είναι επειδή το θέλω ή προσπαθώ να αποφύγω καβγά ή κάτι άλλο ?
 Μήπως τελικά όταν συνέχεια υποχωρώ, με σκοπό να δίνω χώρο συνέχεια στους άλλους, στα γεγονότα, στις καταστάσεις με κάνουν να νιώθω ότι συρρικνώνομαι, μικραίνω, μαζεύω ?
Ώσπου ξαφνικά μετά από όλον αυτόν τον ζυγό, το υποχωρώ μετατρέπεται σε αναχωρώ – αποχωρώ.
Γιατί ο χώρος μου έχει υποστεί κατάληψη απ’ όλους και απ’ όλα, δεν ξέρω πώς να πάρω κυριαρχία στα χέρια μου. Έτσι μέσα από την έκρηξη απ’ όλη την καταπίεση ( που φυσικά δεν θυμάμαι ότι από μένα άρχισε), γίνεται η αποχώρηση – αναχώρηση. Με χαρά θα περάσω στην επόμενη φάση της ζωής μου, με χαρά θα αρχίσω να δημιουργώ νέες εικόνες, αλλά αφού δεν έμαθα πότε ή δεν θυμήθηκα ότι το δικό μου υποχωρώ με έφερε στο αποχωρώ, το σίγουρο είναι ότι όλο αυτό το φορτίο θα το βρώ πάλι μπροστά μου, όχι αμέσως… αλλά δεν θα αργήσει πολύ.
Πότε και γιατί υποχωρώ ?
Μήπως ήρθε η ώρα να το αναζητήσω, να βρω τρόπο να το αλλάξω.

Γιατί καλό είναι να θυμάμαι ότι το αποχωρώ μόνο στην αρχή θα είναι διαφορετικό. 
( αναγέννηση ) 

Δωροθέα