Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

Εύκολο και βολικό

Να αγαπήσω αυτόν που μ’ αγαπάει, και πάλι «παίζεται».
Να συμπαθήσω αυτόν που με συμπαθεί και πάλι εξαρτάται.


Τι γίνεται όμως με αυτούς που δεν γνωρίζω, αυτούς που με αδίκησαν και εκείνους που με πλήγωσαν?
Εκείνος δεν είπε να αγαπάμε ότι μας βολεύει.
Αλλά να αγαπήσουμε με την καρδιά τους συνανθρώπους μας που μας έφεραν σε δύσκολη θέση με τη συμπεριφορά τους, γιατί αυτοί οι άνθρωποι μας «βοήθησαν» να γνωρίσουμε άγνωστες πλευρές του εαυτού μας. Μας δίδαξαν τα πως και τα γιατί της ζωής.
Σε αυτούς τους «δύσκολους» ανθρώπους χρωστάμε την κάθε μας προσπάθεια για επανένταξη. Χάρις σε αυτούς αναπτυχθήκαμε πνευματικά.
Μέσα από τον εύκολο δρόμο ο άνθρωπος απλώς θα περπατούσε, χωρίς να κάνει τίποτε το ιδιαίτερο. Απλώς θα χρησιμοποιούσε τα δρώμενα χωρίς ευγνωμοσύνη.
Γιατί αυτό ακριβώς κάνουμε σε κάποιους τομείς, αν το σκεφτείτε, απλώς τους «περπατάμε»  .
Ενώ όταν βρούμε μια δυσκολία από κάποιο συνάνθρωπό μας, συναντήσουμε εμπόδιο, η αναζήτηση που θα κάνουμε για να αποφύγουμε το εμπόδιο, μας δίνει την επιπλέον γνώση. Τότε είναι που δημιουργήσαμε το δικό μας μονοπάτι, μέσα στον στάνταρ δρόμο. Το μονοπάτι αυτό που γεννήθηκε μέσα από τον πόνο, είναι δικό μας, είναι η δική μας στιγμή διδαχής. Η δική μας ιστορία πάνω στα δεδομένα της ζωής. Η δική μας σφραγίδα.

Αρα τελικά όλους τους ανθρώπους να αγαπάμε και όχι μόνο αυτούς που μας αγαπούν 
( αναγέννηση) 

Δωροθέα