Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Στον «πάγο» ....


Υποχρεώσεις  – ανάγκες – θέλω
Αυτά τα κομμάτια έχει ο κάθε άνθρωπος και τα τρία. Κάποτε ήταν και τα τρία σε ισορροπία. Τώρα οριακά πληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας, οριακά καλύπτουμε τις ανάγκες μας αλλά τα θέλω μας τα έχουμε αφήσει στον «πάγο».

Γιατί όμως φτάσαμε σε αυτό το σημείο ? Είδαμε στο στο χαντάκι από άγνοια ότι δεν είναι δική μας ευθύνη ως προς το οικονομικό κομμάτι. 

Τι μπορεί όμως να κάναμε  κι εμείς «λάθος» χωρίς να το καταλάβουμε ? 


Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός ?
Σκεφτείτε ότι το μυαλό μας είναι μία τεράστια αποθήκη χωρισμένη σε δωμάτια

Ένα δωμάτιο είναι η παιδική ηλικία
Άλλο δωμάτιο είναι η εφηβική διαδρομή
Δωμάτιο οι σπουδές, η πρώτη μας σχέση, ο γάμος, τα παιδιά, η δουλειά! 
Κάθε δωμάτιο έχει τις δικές του σκέψεις μέσα από τα γεγονότα που συνέβησαν στη ζωή μας, οι σκέψεις αυτές έχουν καταγραφεί στο υποσυνείδητό μας.
Ένα γεγονός που μας σημάδεψε στο τότε,  δεν σημαίνει, επειδή πέρασε ο χρόνος ότι πέρασε, έφυγε, συνεχίζει να υπάρχει μέσα μας και μας καθοδηγεί αυτόματα όταν πάει να μας συμβεί κάτι παρόμοιο, έτσι λειτουργούμε με άμυνα… πάντως όχι αυθεντικά, αλλά με μια μορφή προκατάληψης την οποία δεν την καταλαβαίνουμε γιατί είναι μια αυτόματη λειτουργία που κάνει από μόνος του ο εγκέφαλός μας. Είναι η αίσθηση της αυτοσυντήρησης.

Έτσι ο τρόπος που λειτουργούμε στο σήμερα έχει όλο το χθες μέσα του… Αυτό το λέμε εμπειρία – πείρα.
Σαφώς και είναι το όλο χθες ήταν και είναι ένας δάσκαλος.
Όμως ο κάθε δάσκαλος που ήρθε στη ζωή μας ήρθε για να μας διδάξει όχι για να μας κάνει να λειτουργούμε με προκατάληψη.
Τα γεγονότα που μας σημάδεψαν που τα θεωρούμε ατυχίες τις ζωής, αυτές που μας έχουν προκαλέσει πόνο στο μέσα μας, υπήρξαν για να μας δείξουν το καλό και το κακό. Δεν μπορώ όμως να θεωρώ δεδομένο επειδή κάποτε έσπασα το πόδι μου, ότι θα το ξανά σπάσω κι έτσι να μη περπατήσω άλλο. Αλλά μέσα από το λάθος που έγινε εκείνη την στιγμή έμαθα τι να προσέχω και πως. Με έχει κάνει κατά μία έννοια διορατικό. Διορατικός δεν είναι ο μάντης αλλά αυτός που μέσα από τις καταστάσεις τις ζωής του έχει μάθει να αναγνωρίζει τα σημάδια, έχει αποκτήσει σωστή αντίληψη στις καταστάσεις που έχει βιώσει. Αλλά να λειτουργεί με πίστη μέσα από την εμπιστοσύνη στο εαυτό του.
Τα γεγονότα που μας πόνεσαν στη ζωή μας είναι δάσκαλοί μας και οδηγοί μας, τους έχουμε ως αρωγούς και όχι ως τρομοκρατικές ενέργειες – ιδιότητες . 
Ξέρω ότι η φλόγα του κεριού καίει …. Αλλά δεν θα φοβηθώ να το ανάψω, ξέρω πώς να προστατευτώ. Η γνώση αυτή που έχω είναι σύμμαχός μου.
Όμως κάποιες καταστάσεις που βιώσαμε στο χθες έχουν μείνει ως αγκάθια στη ζωή μας και πιστέψαμε ότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, ότι θα περάσουν τα χρόνια και θα ξεχάσουμε αυτό που μας πόνεσε. Κανένας δεν μας έδειξε τον τρόπο να αδειάζουμε από αυτόν τον πόνο. Όχι γιατί δεν ήθελαν αλλά γιατί δεν ήξεραν ούτε οι δικοί μας. Ο Μίτος της Αριάδνης που βρήκε τον Μινώταυρο έχει να κάνει ακριβώς με αυτό το κομμάτι. Ο πόνος που δημιουργήθηκε στο παρελθόν συνεχίζει να υπάρχει μέσα μας, μας κρατάει κατά κάποιο τρόπο φυλακισμένους και από μας θέλει υπομονή για να τον βρούμε, να τον βγάλουμε από κει όσο πιο ανώδυνα γίνεται. 
Ένας θυμός, μία οργή, ένας πόνος του χθες όταν νομίζουμε ότι πέρασε χωρίς να του δώσουμε τρόπο να βγει τότε μένει μέσα μας. Αναζητά το πιο ευάλωτο σημείο μας ( καρδιά, πνεύμονα, συκώτι κλπ ) και αρχίζει να δημιουργεί τη φωλιά του.

Εκεί αρχίζει να τοποθετεί τα «αβγά» του, φθορά, μικροπροβλήματα υγείας κλπ.
Αυτά τα αβγά μετά από την ανάλογη επώαση θα αρχίσουν να σπάνε ή ένα – ένα ή όλα μαζί.
Όταν λοιπόν συνεχίσω και καταστέλλω κάθε μου πόνο
( συναισθηματικό), θυμό, οργή, δηλαδή καταπίνω, δεν σημαίνει ότι ζω αρμονικά, αλλά ουτοπικά. Η καταστολή αυτή μου γίνεται συνήθεια, τρόπος ζωής και ο πόνος που έχει αντιληφθεί ότι τον αγνοώ και δεν του δίνω σημασία, μαθαίνει να «εργάζεται» όσο πιο αθόρυβα μπορεί.
Συλλέγει στην πορεία κι άλλους συνεργάτες, τους εξηγεί πόσο αθόρυβα και σιωπηλά πρέπει να δουλεύουν και έτσι μια μέρα, εντελώς ξαφνικά ένα έμφραγμα, ένα εγκεφαλικό.
Δεν ξέρω αν έχετε παρατηρήσει αλλά συνήθως οι καλοί άνθρωποι στη ζωή παθαίνουν καρκίνο, έχουν όγκο, συνήθως είναι οι άνθρωποι που καταπίνουν περισσότερο πόνο, θυμό, οργή κλπ.

Συνεχίζετε ….
( ελευθερία )

Δωροθέα