Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

Συμπόνια - Κατανόηση

Το μεγαλείο της αποδοχής είναι η συμπόνια.
«Μην κάνεις στους άλλους αυτό που δεν θέλεις να σου κάνουν.»
Δίνε στους άλλους αυτό θα ήθελες να πάρεις, με χαρά.

Μπορώ να δώσω κατανόηση και συμπόνια σε μένα?
Μόνο αν μπορέσω να δω εμένα έτσι θα μπορέσω να κατανοήσω και να συμπονέσω όλους τους άλλους ανθρώπους.
Όλο αυτό για να γίνει θα πρέπει να εξοικειωθούμε στην  Κατανόηση και στην αποδοχή.
Καμιά φορά, νομίζουμε ότι έχουμε κατανοήσει κάποιον άνθρωπο, ενώ το μόνο που έχουμε κάνει είναι να τον τοποθετήσουμε σε κάποιο προκατασκευασμένο καλούπι. Όταν πραγματικά μπορέσουμε να φύγουμε από τη θέση μας και να πάμε στη δική του τότε θα τον καταλάβουμε πραγματικά. Για να πάω όμως στη θέση του άλλου, θα πρέπει να φύγω εντελώς από τη δική μου θέση. Δηλαδή δεν γίνεται να πάω στη θέση του άλλου και να αρχίσω να του λέω τι θα έκανα εγώ. Γιατί τότε δεν έχω πάει στη θέση του. Στη θέση του άλλου σημαίνει να δω τα πράγματα μέσα από τα δικά του μάτια και μέσα από το δικό του συναισθηματικό κόσμο. Αν μπορέσω να δω μέσα από το δικό του συναισθηματικό κόσμο, τότε έρχεται η απόλυτη κατανόηση, η συμπόνια και δηλαδή η αποδοχή.  Αυτό όμως απαιτεί από μας να βγούμε από το δικό μας εγώ. Το οποίο μας δείχνει με εγωιστικό τρόπο πως θα έπρεπε να χειριστεί ο όποιος άλλος τα πράγματα.
Φανταστείτε ότι υπάρχουν δύο φίλοι. Ο ένας είναι βαθύπλουτος και ο άλλος είναι με έναν μικρό μισθό. Ο πλούσιος αποφασίζει να κάνει το τραπέζι στον φίλο του. Το τραπέζι είναι γεμάτο από πλούσια εδέσματα, χωρίς περιορισμό στις ποσότητες. Ο φίλος με τον μισθό όταν βλέπει το τραπέζι, νιώθει ντροπή αλλά παράλληλα θαυμασμό για τον φίλο του. Λίγες μέρες αργότερα ο φίλος με τον μισθό από την καρδιά του αποφασίζει να κάνει κι εκείνος το τραπέζι στον πλούσιο φίλο του. Όμως το τραπέζι του φίλου με το μισθό έχει μόνο το κυρίως πιάτο.
Σε αυτό το παράδειγμα υπάρχει σωστό και λάθος? Όχι.
Η πρόθεση και των δύο φίλων είναι γεμάτη αγάπη. Αυτό που χρειάζεται είναι η κατανόηση και η αποδοχή. Δεν γίνεται να ζητήσουν να μοιάζει ο ένας στον άλλο.
Έτσι ακριβώς είναι και οι σχέσεις μας. Ο πλούσιος καθρεφτίζει αυτόν που είναι γεμάτος από πλούσια συναισθήματα αγάπης και προσφοράς. Ο άλλος με τον μισθό, είναι αυτός που έχει μεν συναισθήματα αλλά όχι όσα ό πλούσιος.  Κανείς δεν μπορεί να μετρήσει αυτά που δίνει ο άλλος. Γιατί δεν ξέρουμε αν πραγματικά τα έχει μέσα του. Αν τώρα αυτός που έχει τον μισθό, προσπαθήσει να κάνει άλλο από αυτό που είναι για θαμπώσει τον πλούσιο φίλο του, τότε σκάβει ο ίδιος το λάκκο στον εαυτό του. Θα μπορούσε να δανειστεί έτσι ώστε να κάνει ένα ανάλογο τραπέζι στον πλούσιο φίλο του. Αλλά αυτό επειδή θα ήταν ψέμα λίγο αργότερα ο μισθωτός θα έμπαινε στη διαδικασία να αγωνίζεται να καλύψει αυτό το δάνειο. Μέσα στον αγώνα αυτό μονίμως θα κατηγορούσε τον πλούσιο φίλο του.  Παράλληλα όμως και ο πλούσιος θα μπορούσε να κατηγορήσει τον φίλο του και να τον κάνει να νιώθει άβολα και άσχημα για αυτό που είναι και γι αυτό που δεν είναι. Όμως πόσο πιο όμορφο είναι να αποδεχτώ αυτό που πραγματικά είμαι και αυτό που πραγματικά έχω? Γιατί τότε είναι και οι δύο φίλοι πολύ πλούσιοι. Γιατί τότε αφού έχω αποδεχτεί αυτό που είμαι θα αποδεχτώ και αυτό που είσαι.
 Η αληθινή κατανόηση είναι αυτή που έρχεται σε επαφή με τη μοναδικότητα του άλλου ανθρώπου, που νιώθεις τον πόνο του ενώ παράλληλα αντιλαμβάνεσαι τις σκέψεις του. Η κατανόηση είναι σα να πηγαίνεις ένα περίπατο με τον άλλο – όπου εκείνος οδηγεί – και βλέπεις ότι βλέπει, μυρίζεις ότι μυρίζει, ακούς ότι ακούει. Δηλαδή προσπαθώ να έρθω στη θέση του άλλου. Για να έρθω στη θέση του άλλου θα πρέπει να μπω στη διαδικασία της οικειότητας μαζί του και να προσπαθώ να μάθω πως νιώθει. Χωρίς να τον κρίνω για ότι. Βέβαια αυτό που κάνουμε συνήθως είναι να λέμε δεν πειράζει για κάτι που ακούσαμε να μας λέει ο άλλος, αλλά μέσα μας βράζουμε με ένα τεράστιο γιατί δηλαδή ένα τεράστιο Εγώ.
( 4ο μυστικό πέρασμα ) 

Δωροθέα