Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

«Προσγειώσου»…. μια φράση καταδίκης ?

Προσγειώσου λέμε πολύ συχνά, σε τι άραγε ?


Μα στον αυθορμητισμό, στα όνειρα, στο νιώθω!
Γιατί το λέμε το προσγειώσου και πόσο ωθούμε τον άλλον ή εμάς σε μια μορφή καταδίκης μια μεγάλης απόστασης από τον δρόμο της ψυχής ?
Ο φόβος μας και οι συνήθειες, μας ωθούν να κατευθύνουμε εμάς αλλά και τους άλλους ανθρώπους, όταν αντιλαμβανόμαστε την «αναρχία» τους. Μα τι είναι η αναρχία, την οποία την έχουμε διαστρεβλώσει τελείως, γιατί εννοούμε κάτι αρνητικό και σάπιο ?
Μα άναρχος είναι ο ίδιος ο Θεός, ο οποίος δεν έχει όρια, δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος είναι το ΌΛΟΝ. Άναρχη είναι και η ψυχή γιατί ούτε εκείνη έχει όρια και διαστάσεις. Άρα η αναρχία της ψυχής είναι να ζει για τον αυθεντικό της κομμάτι με όνειρα, με αυθορμητισμό, με την αλήθεια της. 

Όμως εμείς ντε και καλά … «προσγειώσου» .. σε τι ?
Στο φθαρτό- στο ψεύτικο – στο εφήμερο ?
Μα δεν γεννηθήκαμε με το Πνεύμα Του για να σερνόμαστε προσγειωμένοι σε μία ουτοπία, ένα ψέμα, σε ένα παροδικό. Γεννηθήκαμε για να απογειωνόμαστε πάνω από την ύλη και πάνω από τα προβλήματα.
Γιατί ο προσγειωμένος άνθρωπος είναι αγκιστρωμένος και εγκλωβισμένος σε έναν δρόμο που έχει μόνο προβλήματα. Που βέβαια και αυτός ο δρόμος έχει μια μορφή αναρχίας. Δηλαδή τελειώνει το ένα πρόβλημα και έρχεται το άλλο, μόνο που αυτό είναι ένας φαύλος κύκλος !!!
Ενώ η απογείωση έχει ελευθερία, έχει σπουδαία διαπίστωση, ότι τα προβλήματα θα παραμείνουν εδώ ενώ εμείς θα φύγουμε μέσω θανάτου από τη γη.
Άρα η Σοφία που μας έδωσε Εκείνος, μας οδηγεί να βγούμε από το κουκούλι του σέρνομαι και να αποδεχτούμε τον Ένα και μοναδικό Ρόλο της απογείωσης της ψυχής μας.
Η Γαία/ μήτρα/ μήτηρ καθίσταται αγία όταν η ψυχή καταστεί ικανή δια του νου της Χθ-όνος της να αναγνωρίσει τη διαφορά μεταξύ Χ-άους/ χάσματος/ αους και χθόνος. ( απόσπασμα από τον Ησίοδο, Αλτάνη) 

Που σημαίνει να μην ταυτιστεί η ψυχή με το σώμα και να παραμείνει στο επίπεδο της Αγίας με σεβασμό προς το σώμα.
Όταν έχεις ως δεδομένο τον θάνατο, τότε ξέρεις και προχωράς ως ψυχή στην πορεία της ζωής σου, σεβόμενος την Αρχική σου Ουσία.
Ξέρεις ότι η ύλη είναι φθαρτή και μόνο μέσα από το σεβασμό σου μπορείς να προσπεράσεις το Εγώ σου και να βγεις στο πραγματικό σου μονοπάτι.

Σκέψου για ένα λεπτό… όταν χάσουμε μέσω θανάτου έναν δικό μας άνθρωπο, τα υπόλοιπα προβλήματα που μας συμβαίνουν πόσο γελοία μοιάζουν εκείνες τις ώρες!!!
( αναγέννηση )

Δωροθέα