Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Πώς κάνεις αντίσταση ?

Σε κάθε τι που θεωρούμε άδικο και καταχρηστικό οφείλουμε να αντιστεκόμαστε και να επιμένουμε στη γραμμή μας και τη στάση μας.
Αλλά συνήθως με ποιο τρόπο κάνουμε αντίσταση ?
Μήπως μένουμε μόνο στο λέγε, λέγε ?
Αν δηλαδή θέλω να χάσω μερικά κιλά, αρχίσω να λέω στο περίγυρο ξανά και ξανά ότι πρέπει να αδυνατίσω ή «από Δευτέρα αρχίζω» … αλλά τελικά τρώω ξανά και ξανά ίσως και περισσότερο, αυτό δεν είναι αντίσταση, αλλά παθητικότητα. Ο λόγος μου είναι εντελώς αντίθετος με την πράξη μου.
Όσα περισσότερα λέει ένας άνθρωπος τόσο λιγότερα από αυτά που λέει πράττει.
Γιατί άραγε επιλέγουμε μόνο να λέμε και να μην πράττουμε ? Γιατί έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη για διαφήμιση ?

( ως προς το ατομικό επίπεδο η ανάγκη αυτή είναι του εγώ και η διαδρομή ισορροπίας βρίσκεται στο 2ο  και 3ο  μυστικό πέρασμα)
Μήπως όμως αυτή μας η ανάγκη που έχουμε για διαφήμιση έχει μεταφερθεί και αλλού ? Μας λένε, μας τάζουν φούμαρα με μεταξωτές κορδέλες και εμείς τσιμπάμε, τα χάβουμε και όταν έρχεται η στιγμή της πράξης έρχονται νέα λόγια, νέα διαφήμιση, νέα παραπληροφόρηση τελικά ? Σε ποιους τομείς αναρωτιέστε ? Μα φυσικά σε όλους τους τομείς η διαφήμιση έχει μέσα της πολύ λόγο και η πράξη είναι εντελώς διαφορετική.
Αν η αντίσταση μας τελικά είναι μόνο λόγος και ελάχιστη ως καθόλου η πράξη, αυτό δεν οδηγεί πουθενά.
Το ότι αυτή τη χρονική στιγμή όλοι μας γκρινιάζουμε και λέμε ξανά και ξανά πόση αδικία υπάρχει, πόσο άδικα είναι τα μέτρα, πόσους συνανθρώπους μας χάσαμε με αυτοκτονίες, πόσα χρωστάμε, πόσο πεινάμε. Σημαίνει ότι έχουμε σωστή αντίληψη και βλέπουμε τα πράγματα σωστά.
Αφού έχουμε σωστή αντίληψη γιατί παραμένουμε στον λόγο, «θέλω να κάνω δίαιτα» ? Πράξη λοιπόν χωρίς λόγο, χωρίς φωνές, χωρίς διαφήμιση, απλώς από μόνος σου ελάττωσε το φαγητό.

Το ίδιο θα κάνουμε όταν νιώθουμε ότι μας αδικούν, δεν μιλάς, παίρνεις την απόφαση για δράση. Ότι θεωρείς άδικο, απλώς μη το ξανά κάνεις, μην επιτρέπεις να μπαίνει κανείς να σου αλλοιώνει τις αξίες σου.
Η ζωή μας χαρίστηκε και είναι δική μας.

Βγαίνω από το καβούκι του φόβου και στέκομαι με το κεφάλι ψηλά ως Άνθρωπος, ως Πνοή Του, ως ένα και το αυτό με Εκείνον. 

Τότε Εκείνος όταν δει ότι επιστρέφουμε προς τη Βασιλεία Του ουσιαστικά και με πράξη, θα δημιουργήσει όλες τις ευλογημένες προϋποθέσεις για ευημερία. Τότε θα μετατρέψει τον πλανήτη σε παράδεισο.

( Έσσεται Ήμαρ ) 

Δωροθέα