Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι


Πόσα χρόνια στρώνουμε όλοι μαζί αυτό το τραπέζι και τελικά τρώμε όλοι μαζί τη φτώχεια με τους κουβάδες?


Μπορεί όλοι μαζί να μη τα φάγαμε, αλλά το τραπέζι όλοι μαζί του στρώσαμε, άθελά μας, από άγνοια αλλά και από λανθασμένο στόχο.
Απομακρυνθήκαμε από την ουσία, το ευχαριστώ, το ευγνωμονώ και στηριχτήκαμε στην ανασφάλεια, στη γκρίνια, στα παράπονα, τον φόβο, στο κυνηγητό του πλούτου.

Πριν από χρόνια, θυμάμαι στην Πέμπτη Δημοτικού ήμουν που μας μιλούσε ο δάσκαλος για την αποταμίευση. Θυμάμαι πολύ καλά την αντίδρασή μου και την μη αποδοχή μου στο να γράψω θετική έκθεση για αυτό. Κάτι μέσα μου, μου έλεγε ότι είναι λάθος. Γιατί ? Μα γιατί όλη αυτή η κατεύθυνση για αποταμίευση ήταν εντελώς αντίθετη με τον Λόγο Του. Εκείνος δεν είπε ποτέ να μαζεύουμε, αλλά το αντίθετο. Αυτό που καταλάβαινα τότε ήταν πως τα θρησκευτικά ήταν εντελώς αντίθετα με αυτό που προσπαθούσε τόσο επίμονα ο δάσκαλος να μας φυτέψει στο κεφάλι. Γιατί άραγε, για να ενισχύσει φόβους ? Για να νομίζουμε ότι θέλουμε υλικά δεκανίκια για να ζήσουμε ? Μα και το «Πιστεύω σε ένα Θεό» που πήγαινε, ήταν εντελώς αντίθετο με όλο αυτό. Το άσπρο και το μαύρο. Φάσκω και αντιφάσκω ήταν για μένα όλο αυτό. 

Πώς γίνεται εμείς που πιστεύουμε στον Θεό και στον Λόγο Του που πηγαίνουμε στην εκκλησία, νηστεύουμε και λοιπά να αγκιστρωθούμε τόσο πολύ από την ύλη και να μας κάνει αυτή κουμάντο 100% από το μυαλό μας, τις πράξεις μας όλα.
Όμως από ότι καταλαβαίνω η αντίθετη γνώμη ήταν μόνο δική μου.
Ώσπου τελικά αυτό το μαζεύω ύλη ήρθε μπούμερανγκ για όλους.
Μα όταν αποθηκεύουμε χρήμα, στην ουσία μπλοκάρουμε τη ροή της φυσικότητας, είναι σαν να πάρουμε απόφαση να αναπνέουμε αποσπασματικά και με το ένα ρουθούνι πότε- πότε. Γιατί αν βγάζεις 10 και κρατάς ένα μέρος τους για το μέλλον από ανασφάλεια, είναι σαν να θεωρείς δεδομένο ότι κάτι θα συμβεί. Δεν ζεις χαλαρά και ήρεμα μέσα από την ασφάλεια και τη σιγουριά, αλλά αισθάνεσαι πάντα έναν μπαμπούλα φόβο πίσω από την πλάτη σου, όπου κάθε μέρα κάνεις προσπάθειες να τον αποφύγεις. Όσο μαζεύεις χρήματα τόσο αυτός ο μπαμπούλας μεγαλώνει αντί να μικραίνει. Κι εσύ πότε ζεις ? Ζεις αλλά για τα χρήματα, για την περιουσία και όχι για σένα. Όλο αυτό είναι ενάντια στην πίστη σου, ενάντια στο Θεό και ενάντια στη φυσική λειτουργία του Σύμπαντος. 

Δεν γίνεται επιπλέον εσύ να αποθηκεύεις και να αγνοείς τους πεινασμένους δίπλα σου, γιατί πάλι λειτουργείς ενάντια με τους νόμους του Θεού και κάποια μέρα πάλι θα το βρεις μπροστά σου. Μόνο Εκείνος μπορεί να εξασφαλίσει το μέλλον σου και κανένας άλλος.
Τώρα μέσω αυτής της αποταμίευσης σε εκβιάζουν, σου έχουν βάλει τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι και επειδή έχεις μάθει να φοβάσαι και να τρέμεις σε κάνουν ότι θέλουν. Έτσι κι αλλιώς έχεις συνηθίσει να ζεις για τους άλλους, για τα πρέπει και τις υποχρεώσεις.
Έχει τεράστια διαφορά η σωστή διαχείριση των χρημάτων από την αποταμίευση.
Η αποταμίευση είναι δέσμευση δύναμης, κλειδώνω τη δύναμή μου σε ένα βάλτο. Άρα έτσι χωρίς δύναμη εκείνοι κουνούν τα νήματα και εσύ χορεύεις.
Όλο αυτό το σκηνικό στήθηκε πάρα πολύ όμορφα πάνω στην γκρίνια μας γιατί ποτέ και με τίποτε δεν δείχναμε ικανοποιημένοι, θέλαμε κι άλλο. Με τις επιλογές μας δεν λέγαμε δόξα το Θεό, αλλά πάντα θα βρίσκαμε κάτι αρνητικό. Από τις ασπρόμαυρες ταινίες η Ελλάδα έχει κρίση και στο βωμό της μαζί με το κατοχικό σύνδρομο φτάσαμε τώρα σε αυτό το σημείο.
Κάθε πράγμα στον καιρό του … έλεγαν οι παλαιοί.
Ναι κάθε τι που έρχεται τη στιγμή που έρχεται είναι για εκείνη την ώρα. Όσα λεφτά και να έχεις δεν μπορείς να γυρίσεις τα χρόνια πίσω… το χειρότερο είναι ότι τώρα δεν έχεις ούτε τα λεφτά, ο χρόνος σου έφυγε μέσα από τα χέρια για να μαζεύεις τα λεφτά αυτά.
Τα παθήματα γίνονται για να μαθαίνουμε.
Τώρα λοιπόν, ότι είναι τώρα, μπορούμε να ζήσουμε το τώρα, έτσι αυθεντικά με ότι διαθέτουμε. Τα μεγάλα είτε ήρθαν είτε δεν ήρθαν, δεν πειράζει.
Με ένα σακουλάκι κολοκυθόσπορο και καλή παρέα πηγαίνετε στο πάρκο της γειτονιάς, κάντε βόλτα. Αλλάζουμε τη διάθεσή μας. Η ζωή μας ανήκει, αρκετά την αποθηκεύσαμε σε ένα αύριο και σε ένα δήθεν!
( αναγέννηση ) 

Δωροθέα