Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

Τα κέντρα – οι ενέργειες και οι ακτίνες μέρος 4ο

Τα προηγούμενα βρίσκονται στην ετικέτα Αποκαλύπτω.
Είδαμε μέχρι τώρα στα προηγούμενα μέρη είδαμε το αυτοσυνείδητο, την αυτοέκφαση, την αυτοδιαιώνιση και τώρα πάμε να δούμε αναλυτικά την αυτοπροβολή.


Στην αυτοπροβολή έχουμε ολόκληρο τον άνθρωπο, η οποία συνδέεται με το κέντρο της βάσης ( 1ο μυστικό πέρασμα), τα επινεφρίδια.
Λογικά όλοι γνωρίζουμε τι θα πει αυτοπροβολή. Αλλά ας της ρίξουμε μια ματιά.
Η αυτοπροβολή αρχίζει και δημιουργείτε από τα πολύ μικρά μας χρόνια, μέσω του ανταγωνισμού που φυτεύεται μέσα στο υποσυνείδητο μας για να προσπαθούμε πάντα να μοιάζουμε ή να είμαστε «καλύτεροι» από τους άλλους. Κανένας δεν μας δίδαξε πώς και με ποιο τρόπο να αναζητήσουμε την αυθεντικότητά μας και πώς να ανακαλύψουμε τα δικά μας στοιχεία, ούτε φυσικά μας έδειξαν τον τρόπο να αναζητήσουμε το λόγο- ρόλο μας πάνω στον πλανήτη.
Δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος στο πλανήτη που να μην έχει έρθει με μια αποστολή. Κάθε αποστολή, το έχουμε δει όλοι μας από διάφορα παιχνίδια που έχουν παρουσιαστεί στη ζωή μας, έχει κάποιους κανόνες και κάποιες πίστες που πρέπει να περάσουμε για να πάμε στις επόμενες. Κάθε παιχνίδι έχει τους δικούς του κανόνες- γρίφους και εμείς τότε βάζουμε την αντίληψή μας να δουλέψει για να μπορέσουμε να περάσουμε το παιχνίδι. Γι αυτό και το παιχνίδι σε κάθε ηλικία είναι ο καλύτερος και ουσιαστικότερος τρόπος διδασκαλίας, γιατί σου «γαργαλάει» το μυαλό, τη αντίληψη και την εφευρετικότητα για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Αντί λοιπόν και στη ζωή μας να τοποθετούμε τέτοιου τύπου «κανόνες», αντ’ αυτού γινόμαστε όσο πιο πιστά αντίγραφα των διπλανών μας αναπαράγοντας κινήσεις, φράσεις και πεπατημένες οδούς τάχα για σιγουριά.

Έλα όμως που καμία σιγουριά δεν υπάρχει αλλά κυρίως έχουμε φτάσει σχεδόν όλοι να χάνουμε ξανά και ξανά τον στόχο- δρόμο- αποστολή για την οποία ήρθαμε- γεννηθήκαμε. Γιατί πολύ απλά κανένας μας δεν κατάφερε να εναρμονιστεί με την αυθεντικότητά του, εκτός εξαιρέσεων, μερικά ονόματα θα αναφέρω ως παραδείγματα των ανθρώπων που συνάντησαν την αυθεντική τους διαδρομή, όπως η Μαρινέλα, ο Πάριος, ο Μότσαρτ, ο Μπάχ και ένα σορό άλλοι. Όπου φυσικά αυτοί συνάντησαν την αυθεντικότητά τους μεν αλλά δεν κατάφεραν 100% να αποφύγουν την αυτοπροβολή ως διαδρομή, δηλαδή κάποια στάνταρ που τους έβαλε η κοινωνία στο κεφάλι τους. Όπως δηλαδή έκανε και σε μας. Με τη διαφορά ότι σε εμάς επειδή το δικό μας άστρο δεν ήταν τόσο εμφανές γίναμε μόνο αντίγραφα και τίποτε παραπάνω.
Η αυτοπροβολή λοιπόν είναι ένας από τους χειρότερους δρόμους που μπορεί να πάρει ένας άνθρωπος γιατί πάντα ενισχύει το εγώ- χαρακτήρα στο βωμό του πρέπει, του στάνταρ και του δήθεν. Αποκτά μια μάσκα που στο τέλος γίνεται σαν «μάκα», κολλάει τόσο καλά επάνω μας, που άντε να την αναγνωρίσεις, να τη δεις και τελικά να καταφέρεις να την αποβάλλεις. Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν μπει στα βήματα της αυτοβελτίωσης αυτό που έχουν καταφέρει είναι να ισχυροποιήσουν το εγώ – χαρακτήρα και να νομίζουν ότι συνάντησαν τον εαυτό- προσωπικότητα. Ο  λόγος είναι ότι για να φτάσει ένας άνθρωπος ως το «μεδούλι» της αναζήτησης του θέλει πάρα πολύ υπομονή, απίστευτη διάθεση για να συναντήσει την αλήθεια του και να δει μέσα στα σκοτάδια του υποσυνείδητου, όπου επειδή όλο αυτό τουλάχιστον στην αρχή έχει πολύ πόνο από τις διαπιστώσεις, οι άνθρωποι δεν αντέχουν, τα παρατάνε και λένε έφτασα. Τώρα ξέρω ποιος είμαι και σε όποιον αρέσει. 

Εκεί σε αυτό το σημείο είναι ένα από τα μεγαλύτερα τέλματα που μπορεί να πέσει ένας άνθρωπος εξερευνητής της αλήθειας γιατί πάλι μόνο ένα μέρος κατάφερε να γνωρίσει και αυτό είναι το εγώ σε πιο ισχυρή μορφή. Δεν μπορεί να πιστεύουμε ότι αυτή η διαδρομή είναι απλή και εύκολη, όταν ο ίδιος ο Ιησούς έλειπε τόσα χρόνια για την δική του εκπαίδευση, για να ελευθερωθεί από το δικό του το εγώ, ενώ εμείς να νομίζουμε ότι σε 1, 2 3 άντε και 5 χρόνια φτάσαμε. Πότε δεν φτάνεις, κάθε μέρα βγαίνουν και καινούργιες ανακαλύψεις- αποκαλύψεις και κάθε μέρα είσαι σε «νέα πίστα» . 

Αυτή η αυτοπροβολή είναι η μάγισσα στο παραμύθι της Χιονάτης που πάντα ρωτάει ποια είναι η ομορφότερη, αυτή είναι η στιγμή της έπαρσης που μπορεί να την «πατήσει» ένας εκπαιδευόμενος πνευματικός. Εκεί που είναι σίγουρος ότι έχει φτάσει. Μη πάτε μακριά, ακόμη και Γέροντας Παίσιος ακόμη έψαχνε και ακόμη είχε κομμάτια που δεν είχε καταφέρει να δουλέψει με την προσευχή και έρευνα ως προς τα κομμάτια του εγώ του. Ο ίδιος δε σε ένα του βιβλίο, έλεγε πόσο λάθος έκανε, όταν αφού μπήκε να ασκητέψει, δεν ασχολήθηκε καθόλου με την αναζήτηση του παρελθόντος του και άρχισε από εκείνη τη στιγμή προσευχή, νηστεία και μελέτη. Αυτά είναι βήματα που οφείλουμε να τα κάνουμε παράλληλα με το άδειασμα. Για να μπορέσουμε να έχουμε μια πιο σωστή εικόνα σε όλο αυτό θα σας θέσω ένα παράδειγμα. 
Ας υποθέσουμε ότι έχετε τον χώρο στο σαλόνι σας το οποίο είναι γεμάτο από έπιπλα των γονιών σας, των παππούδων σας, των δασκάλων σας, φίλων σας κλπ και εσείς επιλέξετε να βάλετε μέσα σε αυτό το χώρο τα δικά σας καινούργια = προσευχή, μελέτη, νηστεία, ρείκι, διαλογισμό, γιόγκα κλπ … τι λέτε ότι θα γίνει ? Πόσος χώρος σας έχει απομείνει για να βάλετε αυτά τα νέα έπιπλα ? Πόσο θα τα στριμώξετε ? Πόσο μπορεί να μην ταιριάζουν ? Πόσο άβολα θα είναι τελικά μέσα σε αυτό το σαλόνι ? Αν έχετε καταστάσεις- γεγονότα- και στοιχεία της μάσκας του χαρακτήρα σας μέσα σας και αρχίσετε να κάνετε όλα τα παραπάνω, πόσο θα σας βοηθήσουν ? Πόσο θα σας βελτιώσουν ? Μήπως υπάρχει ο κίνδυνος να σας μπερδέψουν ? Σε τι βαθμό άραγε ? 

Σε αυτό το σημείο λοιπόν, είναι που οι περισσότερες σχολές πνευματικής αναζήτησης, παραστρατούν και κατευθύνουν τους μαθητές τους σε μία εσωτερική αναζήτηση χωρίς εσωτερική έρευνα αλλά κυρίως «κάθαρση». Αν δεν υπάρξει αυτή η ουσιαστική και καθολική κάθαρση μη περιμένετε ποτέ να φτάσετε κάπου. Το ζόρι θα είναι ότι ενώ εσείς θα κάνετε τις προσπάθειές σας, οι οποίες από ότι καταλαβαίνετε θα μένουν στην επιφάνεια, θα βλέπετε λιγότερα αποτελέσματα από αυτά που θα περιμένατε, ελπίζατε. Όπου και σε αυτό το σημείο υπάρχει ο κίνδυνος του πισωγυρίσματος και από όσο μας έχει δείξει η ιστορία η ημιμάθεια είναι πολύ χειρότερη από τη αμάθεια. Γιατί αυτός που δεν ξέρει, οκ δεν ξέρει, αυτός όμως που νομίζει ότι ξέρει και φτάνει να πιστεύει στα «μαγικά ραβδάκια» και ψάχνει να δει γιατί δεν του «κάθονται», είναι μία πολύ επίπονη στιγμή. 

Αν λοιπόν οι προσευχές σας δεν «ακούγονται», αν το ρέικι που κάνετε δεν «πιάνει», αν οι διαλογισμοί δεν φτάνουν κάπου και γενικά αν αντιλαμβάνεστε ότι είστε μέσα σε μία δίνη επαναλαμβανόμενων διαδρομών – καταστάσεων αναζητήστε στο βάθος σας, τον δικό σας Μινώταυρο με πολύ υπομονή αλλά κυρίως μα πάρα πολύ μεγάλη θέληση. Ενώ πάντα να θυμάστε ότι οι Μεγάλοι Δάσκαλοι που ήρθαν στον πλανήτη δεν έγιναν γκουρού έτσι απλά, μαγικά κόλπα, αλλά με πάρα πολύ εργασία σε βάθος, τόσο βάθος που να ξέρετε το μέσα σας καλύτερα από το έξω σας από βιολογικής, από ψυχολογικής αλλά και από την μεριά σκέψεων- συναισθημάτων. Τότε και μόνο τότε θα είστε ένα βήμα πριν να γίνεται ο Master = δάσκαλος του Εαυτού σας. Γι αυτό τον Ιησού τον φώναζαν Δάσκαλο, γιατί ήταν ο κυρίαρχος του Εαυτού Του. Αυτός που καταφέρνει να γίνει κυρίαρχος του εαυτού του, είναι κυρίαρχος του Σύμπαντος, άρα είναι ο ίδιος στο σημείο να γίνει ΑΒΑΤΑΡ= Α- ΤΡΑΒΑ = ΑΠΑΝΩ ΤΡΑΒΑ= ΚΟΙΤΩ ΑΠΟ ΨΗΛΑ= ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΑΣΤΡΟ. 

( αποκαλύπτω) 

Δωροθέα