Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Αστρική Ενέργεια – πρώτο εκπαιδευτικό βήμα ( μέρος 2ο)

Τι κάνουμε συνήθως όταν αντιληφθούμε έναν λάθος κραδασμό από το περιβάλλον μας? Συνήθως αποφασίζουμε την απομόνωση, άλλοι χρησιμοποιούν ανάσες, διαλογισμό ( δημιουργικό οραματισμό που τον


 λέω εγώ) , γυμναστική, μια βόλτα κλπ. Αυτό είναι κέλυφος που αποφασίζουμε εκείνη τη στιγμή να το φορέσουμε ως άμυνα και ως προστασία. Όμως αυτό που θα καταφέρουμε στην συνέχεια είναι να αποκτήσουμε διαφορετικά είδη κελυφών. Ένα θα λέγατε δουλειά, ένα σύντροφος, ένα πεθερά και πάει λέγοντας. Αυτό όμως δεν λύνει τίποτε. Εμάς μας μαθαίνει να μένουμε σε απόσταση και εκείνους να μην καταλαβαίνουν τι κάνουν και γιατί.
Σαφώς βέβαια δεν μπορούμε να εξηγήσουμε στους απλούς ανθρώπους ότι εμείς είμαστε στα βήματα της πνευματικότητας και έχουμε ανάγκη απόσταση από τα γήινα.  Γιατί το ενδεχόμενο να μας πούνε τρελλούς αναίσθητους ή ότι άλλο είναι πολύ πιθανό.
Αυτές οι μέθοδοι κελύφους είναι προσωρινά μέτρα ανάγκης και είναι χρήσιμα μόνο στην αρχή της διαδρομής, στα πρώτα στάδια της μαθητείας. Τα ζητούν οι μαθητές για να προστατέψουν τον εαυτό τους, γιατί νιώθουν αδυναμία και έχουν ακόμη στοιχεία του φόβου μη τυχόν και έχουν πισωγύρισμα. Μα αυτή η άμυνα θα φέρει σίγουρα πισωγυρίσματα αλλά και γκρεμοτσακίσματα. Γιατί αντί να μάθουμε να εργαζόμαστε επιλέγουμε την απομόνωση, χωρίς καμία διεργασία- επεξεργασία σε βάθος να βρούμε τι είναι αυτό που μας συμβαίνει και γιατί. Είναι δρόμος της ψυχής ? Είναι δρόμος του εγώ? Ποιο εγώ παρεμβαίνει ? Το δικό μου ? Του άλλου ? Γιατί ? Τι έχω αφήσει ξεκρέμαστο ? Από πότε είναι ξεκρέμαστο? Πότε σε ποια ηλικία ξεκίνησε ? Μετά από ποιο συμβάν ? Ποιες άμυνες χρησιμοποιώ ? Γιατί θεωρώ ότι με βολεύουν? 

Η επιλογή του κέλυφους οδηγεί σε μια μορφή χωριστότητας, για κάποιο λόγο εκείνη την ώρα κατατάσσουμε τους εαυτούς μας ( από υστεροφημία) σε ανώτερο πνευματικό επίπεδο και τον όποιο άλλο μας έφερε σε αυτή τη θέση σε ένα κατώτερο επίπεδο. Αυτό όλο είναι μία μορφή απομόνωσης. Όλο αυτό τελικά είναι μία άμυνα του εγώ και όχι του εαυτού και μας καθιστά τώρα στην εξής κατάσταση να κατανικήσουμε μια για πάντα την διαδρομή της συνήθειας.. «εγώ έχω μάθει να μη μιλάω», «αποφεύγω τον καβγά», «όταν θυμώσω παίρνω ανάσες». Αυτός είναι ο πρώτος δρόμος της αυτοβελτίωσης, όπου εκεί υπάρχει η έρευνα και η διαδρομή των γιατί.
Τώρα στο επίπεδο της πνευματικότητας καλό θα είναι να ξέρω τι νιώθω και γιατί και αντί να επιλέξω την απομόνωση να επιλέξω την ουσία και την οικειότητα στην όποια σχέση, σαφώς και ενεργώντας μέσα από τα όρια του κάθε ανθρώπου στη ζωή μας. Γιατί δεν γίνεται όλοι οι άνθρωποι να έχουν την ίδια θέση, αυτό δεν είναι εγωισμός.

Εγωισμός είναι να θέλω να τα έχω καλά με όλους, να τους λέω ναι και από μέσα μου να βράζω ή από πίσω τους να λέω ότι. Οπότε η σωστή διαδρομή είναι να αναζητήσω σε πολύ λίγο χρόνο μέσα στη διάρκεια του συμβάντος τι νιώθω και γιατί, ποιες σκέψεις κυριαρχούν στο μυαλό μου και να βρω τρόπο να χειριστώ τον λόγο υπέρ και των δύο. Εκείνη τη στιγμή ο μαθητής θα παίξει το ρόλο δάσκαλου, όπου θα αναβαθμίσει τον συνάνθρωπό του μέσα από έναν λόγο ευλάβειας. Θυμηθείτε πώς απαντούσε ο Ιησούς σε ανθρώπους που τον στρίμωχναν ή τον ρωτούσαν κάτι. Δεν έφευγε από τον χώρο, ούτε έπαιρνε ανάσες, ούτε μετρούσε μέχρι το δέκα, ούτε έκανε ασκήσεις γιόγκα. Αλλά μέσα από την αρμονικότητα και τη χρήση του Αγίου Πνεύματος απαντούσε ανάλογα με το υποκείμενο που είχε μπροστά του ή θα επέλεγε πλάγιο λόγο μέσα από μια παραβολή ή τον ίσιο λόγο αλλά με λόγια απλά κατανοητά σαν να μιλούσε σε ένα μικρό παιδί για να γίνει απόλυτα κατανοητός. Αυτό δεν το έκανε γιατί θεωρούσε τον άλλον υποδεέστερο, ίσα- ίσα, όλους μας ένιωθε το ίδιο. Αυτό έλειπε και ο Ιησούς να χρησιμοποιούσε την χωριστότητα. Όχι την ένωση χρησιμοποιούσε. Απλώς την απλότητα την επέλεγε για να μη κάνει τον άλλον να νιώσει κατώτερος και να τον βοηθήσει να δει πιο καθαρά την Αγάπη Του Πατέρα μας. Ήταν δε σίγουρος ότι με τον τρόπο που μιλούσε θα βοηθούσε το εγώ του συνανθρώπου μας να μαλακώσει έτσι μπορούσε να το σμιλέψει με τη ζεστασιά της αγάπης. Ενώ εμείς με τον τρόπο που χειριζόμαστε συνήθως τα πράγματα είναι σαν να θέλουμε να βάλουμε λάδι στη φωτιά. Δηλαδή στις σκέψεις είτε τις δικές μας είτε του άλλου, με οδηγό μας το εγώ το δικό μας αλλά και του απέναντί μας. 

Αφού λοιπόν εκπαιδευτούμε σε αυτόν τον δρόμο, μετά η επιλογή της απομόνωσης θα είναι για να καθαρίσουμε και τις δύο μεριές εμάς αλλά και τον συνάνθρωπό μας με οδηγό τη συγνώμη και τη συγχώρεση, την προσευχή. Εμάς θα μας καθαρίσουμε για να μην υπάρχουν τυχόν κατάλοιπα από την ενέργεια του άλλου αλλά θα ζητήσουμε από τον Πατέρα μας να στηρίξει και τον συνάνθρωπό μας.

Αυτή είναι η διαδρομή της αβλάβειας, ο δρόμος που θα πρέπει να τον πατάμε πολύ καλά. Όπου μετά από κάθε μας πράξη καλό είναι να κάνουμε αναζήτηση σε βάθος. Ποιον πλήγωσα ? Γιατί ? Με ποιο τρόπο ? Ποιον έθιξα ? Γιατί ? Με ποιο τρόπο ? Τέτοιες ερωτήσεις για να έχουμε καθημερινή φροντίδα σε όλο μας το περιβάλλον. Εννοείται βέβαια πως μετά από μία διαδρομή ανακάλυψης και αναζήτησης παράλληλα με συζήτηση με το εγώ μας, να προσπαθήσουμε να μην πατήσουμε ξανά την ίδια μπανανόφλουδα.    

ετικέτες ( αποκαλύπτω ) 

Δωροθέα