Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Ο Δωδέκατος & τελευταίος Όρκος Ψυχής

12 ΦΟΒΟΣ  είναι ο δρόμος ο σωστός για να μας κρατάει πάντα στο μονοπάτι του Θεού, αφού γνωρίζουμε καλά τι σημαίνει ο άλλος δρόμος της εξαθλίωσης- ισοπέδωσης.


Ο Φόβος είναι ο τελευταίος όρκος της ψυχής μας. Πάλι εμφανίζεται το νούμερο 12. Το 12 είναι δρόμος διδασκαλίας για όλους. Είναι τα πρώτα χρόνια στο σχολείο μας, που η γνώση είναι κοινή για όλους και είναι 12 χρόνια. Έτσι και αυτοί οι όρκοι ανήκουν στην κοινή μας εκπαίδευση. Θεωρητικά όλοι θα «έπρεπε» να έχουμε διδαχτεί αυτές τις 12 «τάξεις- όρκους» με επιτυχία και να ήμασταν τώρα στο σημείο της Πνευματικής Αναβάθμισης. Ποτέ δεν είναι αργά για κανέναν. Κάθε μέρα είναι νωρίς, κάθε μέρα μπορεί να είναι η κατάλληλη στιγμή. Αρκεί να υπάρχει θέληση μεγάλη για να κερδίσουμε τη «μάχη» με τον εαυτό μας αυτή τη φορά. Να πάρουμε το απολυτήριο, το «συγχωροχάρτι» αυτό το «χαρτί» που θα μας δώσει την πρόσβαση σε μία πιο ισορροπημένη ζωή. 

Ας δούμε όμως τώρα αυτόν τον τελευταίο όρκο, τον φόβο.
Ο φόβος ήταν πάντα ένα μέσο για να χειραγωγούν τα πλήθη αλλά και μέσα στα σπίτια μας ο φόβος είναι αυτός που κυριαρχεί ως μέσω εκμάθησης. Σωστό ή λάθος ο καθένας θα το κρίνει σύμφωνα με αυτά που βιώνει και με αυτά που βίωσε. Γιατί ώθησαν τον καθένα να βάλει δρόμο φόβου- εκφοβισμό είτε στα παιδιά του είτε στις σχέσεις του μόνο ο ίδιος μπορεί να γνωρίζει ακριβώς τις συνθήκες και τους λόγους. Αυτό που λέγεται συνήθως δε, είναι πως ένα φοβισμένο παιδάκι, είναι η ηρεμία της μαμάς. Δεν θα μπω στη διαδικασία να κρίνω όλο το τοπίο του φόβου μέσα από ψυχολογική πλευρά, αυτή είναι δουλειά αλλουνού.
Εμείς σήμερα τον φόβο θα τον δούμε με άλλο μάτι. Τι μας φοβίζει άραγε ? Το άγνωστο μας δημιουργεί τις περισσότερες ανασφάλειες και φοβίες. Όσο φοβόμαστε το σκοτάδι είναι γιατί δεν ξέρουμε τι είναι εκεί. Ένα «σκοτάδι» ή μέρος με περιορισμένη ορατότητα είναι θεωρώ για κάποιους ο Πατέρας μας. Σωστά όταν δεν γνωρίζεις κάποιον τον φοβάσαι, τον ντρέπεσαι, σκέφτεσαι αν και πώς να του μιλήσεις.
Ο δωδέκατος όρκος λοιπόν είναι ο φόβος που θα αντιμετωπίσει η ψυχή αν ακολουθήσει όλα τα σκοτεινά σημεία του δρόμου της ζωής εδώ. Τα σκοτεινά αυτά σημεία ανοίγουν το κουτί με τους φόβους, είναι οι επιλογές μέσα από το εγώ και τα πάθη του σώματος μας.
Τότε ο φόβος του άγνωστου δημιουργεί σε μας τόσα προβλήματα, που λίγο πολύ όλοι τα βιώνουμε στους περισσότερους τομείς. 

Τι γίνεται όμως με το ότι υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται τον Θεό? Γιατί να τον φοβάμαι τον Θεό ? Να τον σέβομαι ναι. Η γνώση με μαθαίνει να σέβομαι, ενώ ο φόβος με κάνει υποκριτή σε πολλά κομμάτια της ζωής μου και προς τον Θεό.  Γιατί δεν μπήκαμε στη διαδικασία να μάθουμε τον Θεό ? Γιατί τον αποφεύγουμε ? Αφού από εκείνον προήλθαμε και όπως μας έχει πει είμαστε κομμάτια Του. Άρα όταν φοβάμαι τον Θεό είναι σαν να φοβάμαι το χέρι μου, το πόδι μου, τα μάτια μου κλπ. Αυτά τα μέλη του σώματός μου δεν τα φοβάμαι γιατί τα γνωρίζω πολύ καλά, ξέρω πότε και πώς να τα χρησιμοποιήσω κάθε φορά που τα χρειάζομαι. Δεν τους παίρνω ειδική άδεια για να λειτουργήσουν υπέρ μου, απλώς τα κινώ, με απόλυτη αρμονία και φυσικότητα. Το ίδιο ακριβώς είναι και ο Πατέρας μας, δεν θέλει κανέναν τρόπο ειδικό για να Του μιλήσουμε και για να του ζητήσουμε κάτι. Αρκεί βέβαια να ξέρουμε απόλυτα τι θέλουμε εμείς και φυσικά γιατί. Να αναζητήσουμε μέσα από τα γιατί αν αυτό που θέλουμε έχει εγωιστικό υπόβαθρο.
Άρα ο Θεός είναι φυσικότητα, αρμονία, ευκολία και γενικά μία περιουσία Όλων μας. Δεν θα τον στερήσουμε από κάποιον άλλον αν του μιλάμε.
Βέβαια οφείλουμε να γνωρίζουμε «το νούμερό του τηλεφώνου του», δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο θέλει να μας ακούει.
Θυμηθείτε κάτι απλό, για να αποκτήσετε θάρρος με κάποιον και να νιώθετε άνετα να του τηλεφωνήσετε για να του μιλήσετε πρέπει να υπάρχει μία μορφή οικειότητας. Αυτή η οικειότητα χτίζεται σταδιακά σε κάθε σχέση και όχι από τη μία μέρα στην άλλη. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τον Πατέρα. Θέλει να αποκτήσουμε οικειότητα με Εκείνον και αμεσότητα. Απλώς εμείς οι άνθρωποι σε καθημερινή βάση δεν τον θυμόμαστε και θα τον θυμηθούμε έκτακτα σε δύσκολες στιγμές. Τότε σαφώς και δεν υπάρχει η οικειότητα και η αμεσότητα και εμείς δεν ξέρουμε αν μας άκουσε ή αν μας «κρατάει μούτρα». Σαφώς και μας ακούει κάθε φορά αλλά και κάθε μέρα. Όμως επειδή εμείς δεν έχουμε αποκτήσει τη σωστή πρόσβαση επικοινωνία, το ενδεχόμενο να μας μιλήσει- να μας στείλει μήνυμα μέσω τρίτου- να μας δώσει μία πληροφορία μέσα από ένα γραπτό κείμενο κλπ είναι πιθανό, απλώς εμείς κλειδώνουμε και δεν δίνουμε σημασία σε αυτές τις πληροφορίες παρά περιμένουμε «τον ίδιο τον Θεό να κατέβει» … αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει. 

Θα θυμάστε πως στην ιστορία μας σώθηκαν συνάνθρωποι μας επειδή κάτι τους «έτυχε» και δεν μπήκαν σε ένα αεροπλάνο, δεν πρόλαβαν ένα καράβι κλπ και σώθηκαν από θαύμα. Απλώς αυτό που τους κράτησε έξω από τη δεδομένη καταστροφή ήταν η παρέμβασή Του. Θα μου πείτε, οι άλλοι ? Ο καθένας σας γνωρίζει για τον εαυτό του πόσες φορές πήρε προειδοποίηση για κάτι, πόσες φορές την άκουσε και πόσες την αγνόησε. Μπορούμε λοιπόν να καταλάβουμε πως δεν αντιλαμβανόμαστε πάντα το Θεϊκό μήνυμα και κάνουμε τις περισσότερες φορές του κεφαλιού μας. Κι επειδή ο Πατέρας μας, σέβεται απόλυτα την Ελεύθερη Βούληση που μας έδωσε, όταν βλέπει ότι δεν τον ακούμε σταματάει τα μηνύματα και περιμένει εμάς. Ωστόσο επειδή δεν θέλει να πονάμε θα ξανά προσπαθήσει με έμμεσους τρόπους να μας οδηγήσει στον δρόμο της λύτρωσης αλλά με υπομονή, με αγάπη και σεβασμό, ποτέ με εκβιασμό και φόβο.

Για τον όρκο της Αγαμίας έχουμε ασχοληθεί τόσο στο 2ο μυστικό πέρασμα με τον σύντροφο, με τα κείμενα «όλα του γάμου δύσκολα»:  1,2,3 , αλλά και με το γάμο στην Κανά:  μέρος 1ο & μέρος 2ο .

ετικέτα ( Η Χιονάτη ) 

Δωροθέα