Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

Όλα του γάμου «δύσκολα» μέρος τρίτο

Γάμος μία έννοια γεμάτη σπουδαιότητα, που δυστυχώς στο βωμό του εγώ την χάσαμε. Κέρδισε ο εγωισμός, οι δικηγόροι, τα χαρτόσημα που μπήκαν σε χαρτιά που γράφουν διαζύγιο. Ένας δρόμος που ήταν γεμάτος υποσχέσεις, βλέμματα γεμάτα αγάπη έγιναν όλα αυτά μία θηλιά που ως τελικό αποδέκτη δυστυχώς έχει αυτά τα πλάσματα που βιώνουν μία αναγκαστική προσγείωση, χωρίς κανένας να τα ρωτήσει, τα παιδιά. Όλοι οι γονείς έχουν την ίδια καραμέλα, «η μαμά με τον μπαμπά θα χωρίσουν, αλλά εσύ θα είσαι πάντα το παιδάκι μας», πόσο κρατάει άραγε αυτή η υπόσχεση? Πόση ζημιά δημιουργείται σε αυτά τα παιδιά? Ποιος μπορεί να τους εξηγήσει το γιατί? Γιατί υπάρχει τόσος εγωισμός? Ποιος ρώτησε αυτά τα παιδιά πώς θα νιώθουν αργότερα στη ζωή τους όταν θα πρέπει να επιλέξουν με ποιον θα κάνουν Χριστούγεννα ή Πάσχα? Κανένας φυσικά.


Οι παιδοψυχολόγοι και οι κοινωνικοί λειτουργοί ναι ευτυχώς κάνουν τη δουλειά τους αναλαμβάνοντας να συμβιβάσουν αυτόν τον αναγκαστικό δρόμο για το παιδί. Όμως αυτό το παιδί το κενό που αποκτά δεν καλύπτεται ποτέ και από τίποτε. 

Το αιθερικό τους πεδίο* αλλάζει από εκείνη τη στιγμή που γεμίζει με ένα τεράστιο γιατί μέσα από το άδικο που βιώνουν. Σαφώς και έχουν κρίση και αντιλαμβάνονται το σωστό και το λάθος, όμως αυτά πάντα θα αναζητούν μέσα από το υποσυνείδητό τους που και πως έφταιξαν!! Τι έκαναν λάθος. Με αυτό τον δρόμο απόγνωσης και χαμηλής αυτοεκτίμησης ξεκινούν την πορεία της ζωής τους χωρίς να έχουν τη δύναμη να βγάλουν μπροστά τα θέλω τους. Ναι μπορεί να έχουν ξεσπάσματα, δύσκολη εφηβεία, αντιδραστικό τρόπο αλλά όλο αυτό είναι ένας μεγάλος επίπονος βράχος που τους κρύβει από την αλήθεια τους. Η καρδιά τους είναι γεμάτη θλίψη και θα περάσουν από δρόμους τέτοιους που θα είναι δύσκολο να ξεχωρίσουν τα πως και τα γιατί στη ζωή τους. Αφού από μικρή ηλικία έχουν βιώσει το άδικο και έπρεπε με κάποιο τρόπο να χρυσώσουν το χάπι στον ίδιο τους τον εαυτό «τι να κάνουμε αυτά έχει η ζωή», «θα προτιμούσες να είχε πεθάνει ο μπαμπάς σου» άκουσα να λέει η μαμά μου εκείνο το βράδυ που έφυγε ο μπαμπάς μου από το σπίτι. Ήταν σαν να μου έριξε κι ένα χαστούκι κι από πάνω. Έπρεπε να αποδεχτώ το συμβάν χωρίς να έχω άποψη και όχι μόνο να μου θέσει και τον εκβιασμό και να θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό για το ότι ζούσε ο πατέρας μου. Άσχετα που δεν τον είχα στο πλευρό μου και μέσα στο σπίτι. Όφειλα να νιώθω τυχερή μέσα στην ατυχία μου και τότε ένιωσα αχάριστη !!! 

Όλο αυτό που δημιουργείται λοιπόν μέσα από τον χωρισμό των γονιών είναι ένα αιθερικό πεδίο γεμάτο πίκρα, αδικία, θυμό, φυσικά χαμηλή αυτοεκτίμηση, ασέβεια προς τον εαυτό του αυτό το πλάσμα που λέγεται παιδί. Προίκα παίρνει την όποια τους συμπεριφορά αλλά και το γεγονός του χωρισμού. Με αυτή την προίκα ξεκινάει τη ζωή του. Όλο αυτό το τοπίο με ένα τέτοιο αιθερικό πεδίο θέλει πολύ δουλειά και μεγάλη αναζήτηση σε βάθος για να φτάσει κάποτε το παιδί να αποδεχτεί τον εαυτό του, τους άλλους και να νιώσει άξιο να πάρει, αγάπη, αποδοχή, κατανόηση και φυσικά να μάθει να διεκδικεί το δίκιο του.
Τι μπορούν άραγε να κάνουν οι γονείς ? Αν είστε γονείς και έχετε φτάσει στο σημείο του χωρισμού και υπάρχουν παιδιά, να ξέρετε ότι αυτό είναι ένα κομμάτι που τα παιδιά σπάνια το ξεπερνούν. Όλος ο δρόμος της αυτοβελτίωσης και της Πνευματικότητας μου έδωσαν απαντήσεις για τον ίδιο μου τον εαυτό, τον οποίο τον είχα καταρρίψει από την ημέρα που έφυγε ο πατέρας μου από το σπίτι. Χρόνια έψαχνα να με βρω. Το θέμα είναι ότι δεν είναι το σύνηθες αυτό που έκανα εγώ, την εκ βαθέων αναζήτηση. Το σύνηθες είναι τα παιδιά αυτά να δεχτούν σιωπηλά τη μοίρα τους και να γεμίσουν το σώμα τους με δηλητήριο που σπάνια φεύγει, ενώ συνήθως εκδηλώνετε με δερματικά προβλήματα, συχνούς πονοκεφάλους, συχνά πυρετό και συνάχι και όταν μεγαλώνουν έχουν μέσα τους ένα σαράκι που τα τρώει αργά και βασανιστικά. Ενώ τα ίδια μπορεί να παίρνουν αποφάσεις για τη ζωή, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι είναι δικές τους 100%. Μπορεί να είναι αποφάσεις για να εισπράξουν όλα αυτά που στερήθηκαν μέσα από την μη ενωμένη οικογένεια. 


Πώς μπορείτε να βοηθήσετε εσείς να βελτιωθεί αυτό το αιθερικό πεδίο των παιδιών λοιπόν? Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να ασχοληθείτε με το εγώ σας. Να δείτε σε ποιους τομείς υπάρχει και γιατί. Να δώσετε χρόνο στη συγνώμη και συγχώρεση που χρωστάτε σε σας, στους ανθρώπους σας αλλά κυρίως στα παιδιά σας. Διαβάστε μαζί με τα παιδιά σας λόγους Πνευματικότητας και επιλέξτε ως δρόμο την ουσιαστική μετάνοια. Όλο αυτό μπορεί να σας μοιάζει κοινότυπο ή χαζό αλλά πιστέψτε με 5 λεπτά ουσιαστικής συγνώμης, αλλάζει όλο το τοπίο στη ζωή του άλλου που τόσο αγαπάμε. Αλλά γεμίζει κι εμάς τους ίδιους με ουσιαστική αγάπη και υγεία.  Η συγνώμη είναι ένα μικρό λιθαράκι στο δικό σας αιθερικό πεδίο, ένα μεγάλο στο αιθερικό πεδίο του παιδιού και ένα μεγαλύτερο για το γενικό καλό όλων μας. Όταν υπάρξουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι που μετανοούν μέσα από την ψυχή τους, τότε η ευημερία θα είναι γεγονός. Τουλάχιστον θα είναι γεγονός για το σπίτι σας και την οικογένειά σας. Δεν αξίζετε το καλύτερο ? Ήρθε η ώρα να το αναζητήσετε !!! 
* Για το αιθερικό πεδίο τι είναι ακριβώς μπορείτε να το βρείτε στην ετικέτα αποκαλύπτω. 

ετικέτα ( αναγέννηση) 

Δωροθέα