Σάββατο, 8 Μαρτίου 2014

ο ρόλος του «Θεού» στα χέρια του ανθρώπου. Μέρος πρώτο.

Ο Πολιτικός γάμος και όχι μόνο !!!
Και ήρθε στη ζωή μας ο πολιτικός γάμος. Τι προσπάθησε άραγε να αντικαταστήσει, τον θέσαμε ως μέσο ένωσης για να πάμε κόντρα ? Σε τι ? Για να πας κόντρα στο κατεστημένο να βάζεις ένα άλλο κατεστημένο στη θέση του? Ωστόσο κάποια πράγματα δεν είναι κατεστημένο, αλλά φυσική ροή, αρμονία.


Βέβαια σε αυτή τη συνολική αρμονία εμείς έχουμε βάλει τα χεράκια μας, και στο εμείς αναφέρομαι στον άνθρωπο, που έχει βαλθεί να πάρει τον ρόλο του Δημιουργού και να κάνει του κεφαλιού του. Αγνοώντας τις συνέπειες ή θεωρώντας ότι θα ξεφύγει από το βλέμμα του Θεού.
Όλα όμως ξεκινάνε με την λάθος τοποθέτηση που έχει γίνει ως προς τον Θεό και ως προς τι είναι ο Θεός. Εμείς τον Θεό τον έχουμε μετατρέψει σε δυνάστη, σε τιμωρό, σε ένα πλάσμα εκδικητικό που λες και μας περιμένει στη γωνία να κάνουμε λάθος και μόλις το κάνουμε αρχίζει να μας «λιθοβολεί» με όλα τα δεινά μαζί.
Μα είμαστε σίγουροι γι’ αυτό ? Σίγουρα μπήκαμε στη διαδικασία να μελετήσουμε τον Λόγο Του ή βρήκαμε κάποιες «καραμέλες» και τις συνεχίζουμε χωρίς καν να μπούμε στη διαδικασία να δούμε είναι έτσι ή όχι. Κι αν όχι τότε πως είναι? 

Μας είπαν για την αμαρτία. Μας είπαν ότι θα μας κάψει ο Θεός. Μας είπαν θα σε τιμωρήσει ο Θεός. Μας είπαν ότι για κάθε κακό που μας συμβαίνει είναι θέλημα Θεού.
Είναι έτσι ? Πόσο σίγουροι είμαστε ?
Όταν λοιπόν ο Θεός μέσα στον Λόγο Του, τον οποίο έγραψαν οι Ευαγγελιστές, όπου μετά πήραν τους Λόγους αυτούς άνθρωποι και τους αντέγραψαν σίγουρα κάποια πράγματα θα τα έχουν κάνει σύμφωνα με τα μέτρα τους.
Όταν λοιπόν μέσα στις γραφές γράφει ότι είμαστε δούλοι του Θεού, δεν εννοεί τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από βοηθοί Του.
Όταν λέει να φοβόμαστε τον Θεό δεν τον μετατρέπει σε μπαμπούλα, αφού αν θυμάστε καλά ακόμη και τη στιγμή που είμαστε μέσα στο φέρετρο συγχωρεμένοι φεύγουμε. Και τους συνανθρώπους μας που έφυγαν έτσι τους προσφωνούμε «ο συγχωρεμένος». Άρα όταν λέει στις γραφές να τον φοβόμαστε, εννοεί να τον σεβόμαστε. Ο σεβασμός δεν έχει να κάνει με τον φόβο, αλλά με την ουσία της εκτίμησης του Ποιος Είναι ο Θεός και ποιοι είμαστε εμείς, αφού μας έχει κάνει κατ’ εικόνα και ομοίωση Του. Δεν μπορεί κάποιος να είναι ίσος με τον άλλον και να τον φοβάται με την έννοια του μπαμπούλα, φοβάσαι τον ισχυρότερο. Εκείνος ακόμη και ψέματα να πούμε, ξέρει και περιμένει την αναγνώρισή μας ως προς το ψέμα. Περιμένει να στρέψουμε το πρόσωπό μας προς Εκείνον και ταπεινά να αποδεχτούμε το ψέμα, οπότε να ζητήσουμε τη συγνώμη Του. Φυσικά ο Πατέρας μας κάθε δευτερόλεπτο είναι πρόθυμος να μας δώσει συγχώρεση, γι’ αυτό μας έχει δώσει τόσα «όπλα» γι’ αυτή τη λύτρωση. Όπλα είναι η προσευχή, ο οίκος Του, ο συνάνθρωπος μας, ο Λόγος Του. Όλα αυτά που περιμένουν πάντα εκεί και δεν είναι κρυμμένα από κανέναν ( ειδικά τώρα) την δική μας θέληση και διάθεση να τα προσεγγίσουμε. 

Ο Θεός λοιπόν στον καθένα από μας, στον καθένα όμως, έχει δώσει μία σημαντική περιουσία. Πρώτον την ενέργειά Του μέσα μας, εκεί στην καρδιά μας και την Ελεύθερη Βούληση. Ελεύθερη Βούληση σημαίνει πως πάντα εμείς επιλέγουμε τον δρόμο και τον τρόπο, εμείς και μόνο εμείς, όχι Εκείνος. Λέτε να μας έδωσε την Ελεύθερη Βούληση για να μας βάλει αμέσως μετά τρικλοποδιά και να γελάει με τα χάλια μας ? Να μας είπε είστε ελεύθεροι να επιλέγετε και να εννοούσε «θα σας δείξω εγώ»  ? Όχι φυσικά !!! Γιατί αυτή η σπουδαία Ενέργεια που Υπάρχει από Πάνω μας, ο Θεός και Πατέρας όλων μας δεν έχει και δεν είχε καμία σχέση με την εκδίκηση. Έχει πολύ Υπομονή και καρτερικότητα, απίστευτη Αγάπη για τον καθένα από μας και για κάθε μας λάθος ή πόνο Εκείνος πονάει εκατονταπλάσια. Μας είπε τι να κάνουμε για κάθε μας πόνο και πίκρα. Μας είπε να μην ανησυχούμε για κανένα αύριο. Μας είπε πως όπως ταΐζει το πτηνά του ουρανού καλύτερα θα φροντίσει εμάς. Όμως εμείς τη μία στιγμή του ζητάμε βοήθεια και την άλλη κάνουμε του κεφαλιού μας. Δεν περιμένουμε μέσα από προσευχή να αφουγκραστούμε τα μηνύματα που θα μας στείλει. Αλλά αφού του ζητήσουμε να επέμβει, σαν να παθαίνουμε μπλακ άουτ και συνεχίζουμε ανενόχλητοι τον εγωιστικό μας τρόπο- δρόμο. Άσε που τη βοήθεια τη  θέλουμε όποτε μας βολεύει και με τον τρόπο- εικόνα που έχουμε φανταστεί. Οπότε αν δεν έρθει εδώ και τώρα η βοήθεια, εμείς το βγάλαμε το συμπέρασμα. «Δεν με ακούει εμένα ο Θεός, δεν είμαι ο εκλεκτός Του», λέμε με εγωιστική υπερηφάνεια και θλίψη. Εκεί ο Πατέρας φωνάζει μέσα στην καρδιά μας «Περίμενε Παιδί Μου», αλλά επειδή δεν έχουμε μάθει να αφουγκραζόμαστε την καρδιά μας επιλέγουμε να ακούσουμε το φτωχό μας μυαλό και τον όχλο. Λες και τα θαύματα είναι το σύνηθες. Μα τα θαύματα είναι αυτά που κάνουν τις εξαιρέσεις να διαφοροποιούν τους κανόνες. Για να αρχίσουν τα θαύματα να είναι φυσικότητα θέλει από μας μόνιμη επικοινωνία με Εκείνον και φυσικά καμία μα καμία σχέση με τη λογική.
συνεχίζεται... 
το κείμενο είναι συνέχεια των 3 κειμένων  Όλα του γάμου «δύσκολα» μέρος 1ο  , μέρος 2ο  και μέρος 30 

 

ετικέτα ( αναγέννηση) 

Δωροθέα