Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Καθήκον και συνέπεια?

Μερικές φορές το καθήκον και η συνέπεια όταν βασίζεται στους ανθρώπινους νόμους- δρόμους, είναι εντελώς ασύμμετρα με τους νόμους της ζωής- του σύμπαντος και κυρίως του Θεού.


Τι θα πεις στον Θεό όταν θα σε ρωτήσει : «ήμουν καλός στη δουλειά μου»? «Έκανα το καθήκον μου»? Και τι έκανες ? σκότωσες !!! χτύπησες !!! πέταξες έξω από το σπίτι !!! Και ο λόγος ποιος ήταν ? Για να γίνει η κεφαλή λίγο πιο πλούσια και λίγο πιο ισχυρή από χθες ? Παραδοπιστία λέγεται όλο αυτό και όχι καθήκον.
Η ηθική είναι το καθήκον μας και η συνέπεια μας ως προς την ανθρώπινη υπόστασή μας.
Αν το επάγγελμά σου κάποιες φορές σου ζητά να βγεις από την έννοια άνθρωπος και να μπεις στην έννοια ρομπότ, μηχανή χωρίς κανένα ίχνος συναίσθησης προς τον ανθρώπινο παράγοντα, τότε εκεί είναι που το μαχαίρι είναι δίκοπο. Πώς να πράξεις ? Να πράξεις με οδηγό την καρδιά σου και όχι το μυαλό σου και την επαγγελματική σου «ευσυνειδησία».
Η ανθρωπιά μας και η ένωση στον ανθρώπινο πόνο- παράγοντα οφείλει να νικήσει αυτή τη μάχη της απόλυτης εξαθλίωσης που βιώνουμε όλοι μαζί. Δεν γίνεται να συντηρούμε άλλες καταστάσεις βίας, ούτε να παραμένουμε χωρισμένοι μέσα σε αυτό το καθεστώς που μας θέλει όλους μας χωρίς προσωπικότητα και χωρίς αξίες.
Όλα όσα κέρδισαν οι λαοί τα κέρδισαν με την ένωση και όχι με την χωριστότητα.
Εμείς αυτή τη χρονική στιγμή έχουμε χωριστεί σε ομάδες και ο καθένας κοιτά την πάρτη του και πως θα κάνει τη «δουλειά» του σωστά. 

Υπάρχει και η λέξη όχι  που δεν την έχουμε χρησιμοποιήσει. Αυτή η τόσο μικρή αλλά τόσο σπουδαία λέξη, η οποία θα μας βγάλει από την κατάσταση αυτή. Μία λέξη που θα μας επιτρέψει να είμαστε πάνω από όλα άνθρωποι.
Όχι λοιπόν, στο να χτυπάμε τους συνανθρώπους μας
Όχι στο να προσπαθούμε να τους εξοντώσουμε.
Όχι στην μεταξύ μας έχθρα για μερικά ευρώ.
Πείνα και φτώχια υπάρχει γύρω μας, άνθρωποι που αυτοκτονούν. Παιδιά που βιώνουν τις χειρότερες καταστάσεις και που εισπράττουν μορφή βίας μέσα από τη λαίλαπα της φτώχιας.
Οι ισχυροί του πλανήτη και αυτοί που μας κυβερνούν θα μετατραπούν σε ανίσχυροι όταν εμείς ενωθούμε, όχι εναντίον τους, αλλά υπέρ του ανθρώπινου παράγοντα.
Είναι και νιώθουν ισχυροί επειδή εμείς τους το επιτρέπουμε, αφού τους αφήνουμε να «βαράνε το ντέφι» κι εμείς να χορεύουμε στον ρυθμό της επιλογής τους. 

Τόσες ψυχές μαζεμένες κάτω από την έννοια του πόνου και τις φτώχειας ας ενωθούμε μια φορά υπέρ μας και όχι πια υπέρ τους. Αρκετά τους αφήσαμε να «παίζουν» με τις ζωές μας, τις ψυχές μας και την εξαθλίωσή μας. Μας έχουν στριμωγμένους στη γωνιά του φόβου και του εκβιασμού. Ήρθε η ώρα να βγούμε από τη γωνιά αυτή. Όταν επιλέξουμε την ένωση θα έχουμε μαζί μας και την μεγαλύτερη Δύναμη, τον Θεό, ο οποίος μας θέλει ενωμένους κάτω από την δύναμη της αγάπης.

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα