Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

«Να φεύγεις μακριά από αυτά που σε πονάνε»…

«Να φεύγεις μακριά από αυτά που σε πονάνε»…
«Να εγκαταλείπεις αρνητικούς ανθρώπους»…
«να φεύγεις μακριά από αυτούς που σε κάνουν να κλαις»…
Αλήθεια τα κριτήρια ποιος τα βάζει ?


Μήπως αυτές οι προτάσεις οδηγούν να κάνουμε την στρουθοκάμηλο ? Όσο μακριά και να φύγεις από αυτό που σε πονά το μόνο που θα καταφέρεις είναι να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, γιατί αυτό που σε πονά θα είναι πάντα εκεί μέσα σε σένα μέχρι να πάρεις την απόφαση να το κοιτάξεις στα «μάτια».
Και ποιος είναι αυτός που θα σου πει να εγκαταλείπεις αρνητικούς ανθρώπους γιατί σου κάνουν κακό. Πώς έγιναν αρνητικοί οι άνθρωποι, που μέχρι εχθές εσύ ο ίδιος θεωρούσες θετικούς ? Αν επιλέξεις να φεύγεις από αρνητικούς ανθρώπους το σίγουρο είναι ότι δεν βλέπεις καλά, ότι κρίνεις μονίμως τους άλλους, ότι δεν αντέχεις ούτε τον εαυτό σου και να δω που αλλού θα πας για να τον αποφύγεις τον εαυτό σου ? 

Οι άνθρωποι που μας έχουν κάνει να κλάψουμε περισσότερο, ήταν οι γονείς μας και σε κάποιες περιπτώσεις οι δάσκαλοί μας. Μας έκαναν να κλάψουμε, γιατί άραγε ? Επειδή μας αγαπούσαν και επειδή νοιάζονταν για μας.
Αν τώρα στη ζωή μας υπάρχουν καταστάσεις που μας πονάνε, άνθρωποι που εμείς τους θεωρούμε αρνητικούς και άνθρωποι που μας κάνουν να κλαίμε ας αναζητήσουμε τα γιατί. Γιατί μια κατάσταση με πονά ? Γιατί θεωρώ τον τάδε ή τους τάδε αρνητικούς ? Γιατί με κάνει ο τάδε να κλαίω ?
Πόσο «εγώ| κρύβεται πίσω από όλο αυτό ? Πόσο θέλω να νομίζω ότι οι άλλοι φταίνε ? Πόσο με βολεύει να μου φταίει μια κατάσταση ? Πώς δημιουργήθηκε αυτή η κατάσταση ? Σίγουρα αντί να το βάλω στα πόδια μπορώ να κάνω κάτι.
Καταστάσεις που μας πονάνε έχουμε όλοι, δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που να μην έχει τέτοιες διαδρομές στη ζωή του. Αν όμως σε κάθε τέτοια κατάσταση το βάζαμε στα πόδια, που θα πηγαίναμε ? Πόσες αλλαγές θα κάναμε στη ζωή μας ? Πώς γίνεται να έχουμε φύγει από μία κατάσταση που μας ενοχλούσε και να τη βρίσκουμε πάλι μπροστά μας παρόμοια, λίγο καιρό μετά ? Γιατί ?
Μα γιατί μία κατάσταση που μας ενοχλεί είναι κάπως έτσι : Ας υποθέσουμε ότι έχουμε μία γυναίκα η οποία δεν καθαρίζει το σπίτι της, οπότε λίγο καιρό μετά το σπίτι γεμίζει αράχνες, οι τοίχοι είναι εντελώς μαύροι, η κουζίνα και τα ντουλάπια γεμάτα από λάδια κλπ. Τι θα γίνει αν η γυναίκα αυτή αποφασίσει ότι η κατάσταση αυτή την ενοχλεί και φύγει από το συγκεκριμένο σπίτι ? Θα πάει σε ένα άλλο, καινούργιο και θα είναι μες τη χαρά. Σε πόσο διάστημα φανταζόμαστε ότι θα φτάσει στον ίδιο παρονομαστή ?
Έτσι είναι και οι καταστάσεις που μας ενοχλούν. Αυτό που έπρεπε να κάνει η γυναίκα αυτή ήταν να εκπαιδεύσει τον εαυτό της να αντιμετωπίσει την κατάσταση και να βρει τρόπους βήμα- βήμα να βελτιώσει την εικόνα που την ενοχλεί. 

Κάθε πρόβλημα δεν έχει ποτέ έναν δρόμο λύσης και φυσικά δεν είναι λύση η φυγή.
Όπως φυσικά κανένας άνθρωπος δεν είναι μόνο αρνητικός, κανένας. Κάθε άνθρωπος έχει και από τα δύο και θετικά και αρνητικά. Και σε μας συμβαίνει να έχουμε στιγμές αρνητικές, τι θα κάνουμε τότε θα φύγουμε και από μας ? Μπορούμε να αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που εκπέμπουμε εμείς και «αναγκάζουμε» τον άλλον να βγάζει αρνητικά στοιχεία του εαυτού του. Αν δεν μπορούμε μόνοι μας, ας το κάνουμε με τον άνθρωπο αυτόν, να τον ρωτήσουμε τι είναι αυτό που τον οδηγεί να βγάζει αρνητισμό.
Σώφρον λοιπόν δεν είναι να φεύγουμε, αλλά να πράττουμε ανάλογα.
Καμία κατάσταση δεν δημιουργήθηκε από μόνη της και κανένας άνθρωπος δεν είναι μόνο αρνητικός, αυτά αν έχουμε ως οδηγό στη ζωή μας, τότε οι λύσεις θα αρχίσουν να έρχονται η μία μετά την άλλη.

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα