Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Σημασία έχει το ποτήρι !!!

Ο τρόπος που βλέπουμε το ποτήρι, έτσι τουλάχιστον μάθαμε, μας κατατάσσει σε αισιόδοξους ή απαισιόδοξους.


Όμως εκτός του ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να είναι μόνο αισιόδοξος ή μόνο απαισιόδοξος, σύμφωνα με έρευνες ψυχολόγων. Φτάσανε επίσης στο συμπέρασμα ότι η αισιοδοξία διδάσκεται.
Κάθε άνθρωπος λοιπόν είναι αναλόγως και από τα δύο, σε κάποια πράγματα στη ζωή του θα βλέπει το ποτήρι μισό γεμάτο και σε κάποια άλλα μισό άδειο. Σε αυτά που νιώθει άνετα και ασφαλής θα το βλέπει μισογεμάτο και σε αυτά που νιώθει φόβο και ανασφάλεια θα το βλέπει μισοάδειο. Υπάρχουν δε και οι φορές που θα το νιώθει εντελώς γεμάτο ή εντελώς άδειο. Όλο αυτό ως ένα σημείο είναι ισορροπία και υγεία, αρκεί να ξέρουμε ακριβώς πότε και γιατί νιώθουμε μισοάδειο ή εντελώς άδειο το ποτήρι μας. Αυτό δεν είναι φαντασία ή πεσιμισμός, αλλά η εικόνα μιας πραγματικότητας. 

Ο τρόπος που θα χειριστούμε το άδειο ή το μισοάδειο είναι αυτός που θα μας βοηθήσει να το ξανά γεμίσουμε το ποτήρι μας. Άλλωστε κάθε φορά που αδειάζει το ποτήρι μας, μας δίνεται η δυνατότητα να το καθαρίσουμε καλά έτσι ώστε το νέο υγρό να λειτουργήσει αρμονικότερα μέσα από την επίγνωση που έχουμε αποκτήσει από προηγούμενες εμπειρίες. Η ζωή αρχίζει και τελειώνει όποτε εμείς επιλέξουμε. Αν εμείς επιλέξουμε τον δρόμο του τέλους τότε αυτόν θα βιώνουμε.
Το ποτήρι λοιπόν στη ζωή κάθε ανθρώπου αντιπροσωπεύει τον ίδιο τον άνθρωπο. Στη ζωή κάθε ανθρώπου συμβαίνουν πολλά και διάφορα είτε ευχάριστα είτε δυσάρεστα, είτε εύκολα είτε δύσκολα. Στα δύσκολα και δυσάρεστα θα νιώθουμε το ποτήρι μας να αδειάζει εντελώς ή να ξεχειλίζει από την σταγόνα που περιμένουμε να πέσει για να εκραγούμε. Σε τέτοιες περιπτώσεις λοιπόν μπορούμε να πάρουμε τον δρόμο της αισιοδοξίας, αφού έτσι κι αλλιώς τον γνωρίζουμε από συμβάντα που τα λειτουργήσαμε έτσι και να δούμε τι ήρθε να μας διδάξει ο δρόμος δυσκολίας. Σαφώς και δεν θα γελοιοποιήσουμε τον δρόμο, άλλο «δες το θετικά» και άλλο «γελοιοποίησε» το. Οπότε δεν μπορείς να αρχίσεις να γελάς και να κάνεις χαβαλέ με ένα ατύχημα, μία καταστροφή, έναν θάνατο. 

Γιατί τότε χρειαζόμαστε ψυχίατρο. Τέτοια γεγονότα θέλουν τις «κεραίες» μας τεντωμένες, οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι πολλά και εναλλασσόμενα. Οπότε το «μη στεναχωριέσαι» ή το «δες το θετικά- δηλαδή κάνε χαβαλέ», «χαμογέλα και όλα θα πάνε καλά», «πώς κάνεις έτσι», «θα περάσει κι αυτό», «ο χρόνος θα το γιατρέψει» κι άλλες τέτοιες ατάκες που ακούμε συνήθως από το περιβάλλον, δεν θα βοηθήσουν την κατάσταση. Μια επίπονη κατάσταση, μας χρειάζεται σε απόλυτη εγρήγορση. Είναι μία μάχη που εκείνη την ώρα μας θέλει 100% εκεί. Δεν γίνεται να είσαι με το «όπλο» στην πρώτη γραμμή και να πεις στον «εχθρό» σου, στάσου να το δούμε λίγο θετικά, γιατί θα πεθάνεις. Το όπλο είναι το δύσκολο συμβάν και ο εχθρός είναι οι ατάκες που σε ωθούν να το «δεις θετικά».
Σε τέτοια γεγονότα λοιπόν η θλίψη, ο πόνος και η στεναχώρια είναι δρόμοι αλήθειας. Έναν δρόμο αλήθειας τον βλέπεις με αγάπη, με υπομονή, με στοργή, με καλοσύνη, αυτά είναι δρόμοι θετικής κατεύθυνσης και αισιοδοξίας. Αφού επιτρέψεις από τον εαυτό σου να περάσει από αυτούς τους δρόμους πόνου με οδηγό την αγάπη, στη συνέχεια θα τον βοηθήσεις να δει τι έμαθε, τι καινούργιο διδάχτηκε και με ποια γνώση επιπλέον θα συνεχίζει αυτό το ταξίδι της ζωής.
Το ποτήρι μας, εμείς δηλαδή, αυτή την ιδιότητα έχει να αδειάζει, να γεμίζει, να είναι μισογεμάτο και μισοάδειο. 

Ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα τη στιγμή που τα βλέπεις δεν είναι λάθος, απλώς λάθος τον βλέπουν όλοι οι άλλοι που είναι έξω από το πρόβλημα και φυσικά έξω από σένα. Το να βλέπεις με τα μάτια του άλλου κάνει τη διαφορά. Όμως εμείς δεν μπαίνουμε στη διαδικασία να δούμε πως βλέπει ο άλλος αλλά τον καθοδηγούμε να δει με τα δικά μας μάτια κι εκεί γίνεται το μπέρδεμα. Άρα η στιγμή πόνου, δυσκολίας που βιώνει κάποιος μέσα από τα δικά του μάτια, είναι η δική του αλήθεια.
Πώς γεμίζουμε το ποτήρι μας όμως?
Με «ποτό», που μας δίνει ουτοπική ηρεμία, χαλάρωση, ευτυχία ?
Με «καφέ», που μας κάνει να νιώθουμε τόνωση ?
Με «χυμό», που μας δίνει την αίσθηση της φροντίδας ?
Με νερό, που μας δίνει την αλήθεια ?

Εσύ επιλέγεις πως και με τι θα γεμίζεις το ποτήρι σου. Αναζήτησε ποια είναι αυτά που γεμίζουν εσένα ( ποτήρι) με ουτοπική ηρεμία, χαλάρωση, ευτυχία ( ποτό) . Ποια σε κάνουν να νομίζεις ότι τονώνεσαι ( καφές)  ? Τί σου δίνει ψεύτικη αίσθηση φροντίδας ( χυμός ) ? Που είναι η αλήθεια σου ( νερό ) που δεν της δίνεις σημασία, γιατί τη θεωρείς δεδομένη ? 

ετικέτα ( ευημερία ) 

Δωροθέα