Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Ένα πιόνι δεν το θεωρείς αντίπαλό

Παιχνίδια όπως το σκάκι χρειάζονται δύο παίχτες, πιόνια και τη βάση. Οι δύο παίχτες αγωνίζονται μεταξύ τους ανάλογα με τις γνώσεις τους, έτσι αρχίζουν το παιχνίδι.


Εμείς είμαστε τα πιόνια και ένα πιόνι δεν μπορεί να σε χρησιμοποιήσει, ούτε να μιλήσει, ούτε να έχει άποψη. Ο παίχτης το κινεί ανάλογα με τις γνώσεις του.
Φτάσαμε λοιπόν να γίνουμε πιόνια σε ένα παιχνίδι κέρδους, ασυδοσίας, μίσους, έχθρας και ως πιόνια που είμαστε δεν μιλάμε και απλώς κινούμαστε στον «ρυθμό» που προστάζει ο εν λόγο παίχτης.
Πώς φτάσαμε όμως να γίνουμε πιόνια ή μήπως ήμασταν μέρος του παιχνιδιού εδώ και χιλιάδες χρόνια ?
Η τεχνολογία καλύπτει την πνευματική μας αναπηρία, η οποία αναπηρία έχει αρχίσει να κάνει την εμφάνισή της από τη στιγμή που το υλικό στάτους χάνεται και χάνεται και χάνεται.  Κάθε τι που χάνεται από τον υλικό μας ορίζοντα μας κάνει να δείχνουμε όλο και περισσότερο αυτή την αναπηρία. 

Οι παίχτες που παίζουν στη δική μας πλάτη δοκιμάζουν κάθε μέρα, κάθε λεπτό τι θα μας δώσουν για να είναι απασχολημένα τα μυαλά μας για να μπορούν εκείνοι να λειτουργούν ανενόχλητοι. Άλλωστε ποιος να τους ενοχλήσει ? Είπαμε ένα πιόνι δεν το θεωρείς αντίπαλο, ξέρεις ότι θα μείνει εκεί που του είπες μέχρι να πάρεις την απόφαση να το πάρεις εσύ από εκεί.
Το αστείο της ιστορίας είναι πως σε αυτό το παιχνίδι παίχτες είναι το «κακό» με το «χείριστο» και παίζουν την τελευταία τους παρτίδα με σκοπό τη νίκη. Σε αυτή την παρτίδα πόσα πιόνια θα χαθούν δεν έχει καμία σημασία για τους εν λόγο παίχτες, ούτε που τους νοιάζει.
Μα κι εμείς που επιτρέψαμε να γίνουμε πιόνια δεν προσπαθούμε να σταματήσουμε την πνευματική μας αναπηρία, αλλά κάθε μέρα τη συντηρούμε όλο και περισσότερο. Πιο πολύ μας νοιάζει αν θα μπορέσουμε να αντικαταστήσουμε το κινητό μας, την τηλεόρασή μας, από το ότι είμαστε πιόνια. Ως ένα σημείο το έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ που νομίζουμε ότι ζούμε, ότι εμείς επιλέγουμε, ότι εμείς αποφασίζουμε. Κι όμως οι παίχτες σε οδηγούν πώς, πότε και τι να σκεφτείς. Βασίστηκαν στην πνευματική αναπηρία που μαστίζει τον πλανήτη και έτσι το πεδίο είναι ελεύθερο για εκείνους. 


Έμοιαζε η κρίση ότι θα μας δώσει τροφή για στοχαστική και φιλοσοφική αναζήτηση, όμως δυστυχώς πέσαμε ακόμη πιο χαμηλά. Η έχθρα και το μίσος έγιναν οδηγοί με αποτέλεσμα να ξεσπάμε την οργή μας όπου βρούμε. Οπότε οι παίχτες τώρα «απολαμβάνουν» αυτό που κατάφεραν, να βάλουν τα πιόνια να φαγωθούν από μόνα τους. Τι θα γίνει άραγε στο Ρουά Ματ ? Ποια θα είναι η επόμενη κίνηση ? Ποιος δεν έχει μιλήσει ακόμη ? 

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα