Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Ιερή καρδιά κανόνας τρίτος

Μάθετε καθώς πηγαίνετε να κοιμηθείτε να αποσύρετε τη συνείδηση από το κεφάλι. Πρέπει να επιχειρώ χαλάρωση, στενή προσοχή και σταθερή ανύψωση προς τα πάνω στο κέντρο της κεφαλής. Να διατηρώ ταυτόχρονα την θετικότητα. Όλο αυτό θέλει χρόνια προσπάθειας για να το καταφέρουμε.


Αυτό το σημείο, αυτός ο κανόνας είναι από τους πιο βασικούς και όταν υπάρξει η στιγμή της επιτυχίας καταλαβαίνουμε ότι το υποσυνείδητο έχει καθαρίσει από το παρελθόν και επίσης ότι έχουμε καθαρή συνείδηση.
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει τύψεις για πράγματα, σκέψεις, πράξεις που έχει κάνει στο παρελθόν. Η συνείδηση είναι ο μεγαλύτερος και αυστηρότερος κριτής μας. Επίσης η συνείδηση είναι δεμένη με τα πρέπει και με τα στάνταρ της κοινωνίας αλλά και της εικόνας που θέλουμε να βγάζουμε προς τα έξω. 

Ένα άνθρωπος που είναι δεμένος με το φαίνεσθε δεν μπορεί να ανεβάσει επίπεδα τη Νόηση του και να τη μετατρέψει σε Διανόηση.
Μπορεί κατά τη διάρκεια της μέρας να έχε καταφέρει αυτός που ασχολείται με την αυτογνωσία και με την πνευματικότητα να πείθει τον εαυτό του μέσω επιβολής ότι όλα είναι καλά, όμως κατά τη διάρκεια του ύπνου βγαίνει στην επιφάνεια το εγώ και το μεγαλείο του. Εκεί κατά τη διάρκεια του ύπνου, που είμαστε έρμαια του υποσυνείδητου, το εγώ μας δημιουργεί εικόνες και καταστάσεις σε συνεργασία με το αιθερικό μας περιβάλλον. Οπότε κάνουμε με μεγάλη επιτυχία «το γεφύρι της Άρτας»*. Ότι «χτίζουμε» στους εαυτούς μας, αφού ακόμη είναι σε επιφανειακή κατάσταση κατά τη διάρκεια του ύπνου γκρεμίζεται το ψεύτικο που νομίζουμε ότι είμαστε.
Πώς θα γίνουμε οι κυρίαρχοι του ύπνου ? Πώς θα κάνουμε το μυαλό μας να σιωπήσει απόλυτα ?
Αυτό που οφείλει να κάνει αυτός που θέλει την Ανώτερη Βαθμίδα της Πνευματικής σκάλας στη ζωή του, είναι να ασχοληθεί ολοκληρωτικά με το υποσυνείδητό του και να το αδειάζει κάθε μέρα. Στη συνέχεια να περιθάλψει απόλυτα το λαβωμένο εγώ του. Το εγώ λαβώνεται από μας και από τους άλλους. Μία πληγή που έχει δημιουργηθεί χρειάζεται φροντίδα. Ο καλύτερος «πλαστικός γιατρός», αυτός που θα εξαφανίσει τις πληγές μας είναι ο ίδιος ο Θεός. Το φάρμακο είναι η προσευχή. 

Προσευχή είναι μία διαδικασία που οι περισσότεροι την κάνουμε για να την κάνουμε και όχι για να τη νιώσουμε και να τη θέσουμε σε εφαρμογή. Έχει μεγάλη διαφορά να λες κάτι από το να πράττεις. Η προσευχή όταν μόνο λέγεται βρίσκεται στην επιφάνεια και δεν δημιουργεί υποδομή κάθαρσης και επούλωσης. Όταν η προσευχή γίνεται δομή πράξης τότε το σώμα, το συνειδητό, το υποσυνείδητο καθαρίζονται και γεμίζουν με φως.
Πώς όμως η προσευχή γίνεται από λόγος σε πράξη ?
Όταν κάθε της λέξη δεν διαβάζεται απλώς, αλλά την αντιλαμβανόμαστε πλήρως.  Όταν αυτή η λέξη ρέει στον λόγο μας, στις πράξεις μας, στο αίμα μας. Για να γίνει αυτό οφείλουμε κάθε τι που λέμε να ξέρουμε γιατί το λέμε, γιατί χρησιμοποιούμε κάθε λέξη και τι ακριβώς προκαλούμε με την δόνηση της.
Συνήθως οι άνθρωποι μιλούν με οδηγό τη συνήθεια και όχι με οδηγό την επίγνωση του λόγου. Η προσευχή οικοδομεί εκ νέου τον νου μας και τον μετατρέπει σε απόλυτο ηχείο επίγνωσης. Κάθε προσευχή για να έχει την έννοια που της αναλογεί, οφείλουμε να κατανοήσουμε ολοκληρωτικά τι λέμε, γιατί και τι δόνηση εκπέμπουμε μέσα από την προσευχή αυτή. 

Ένας πνευματικός μαθητής λοιπόν την προσευχή οφείλει πρώτα να την κατανοήσει απόλυτα και μετά να τη δονεί αργά και σταθερά πάρα πολλές φορές τη μέρα, με απόλυτη συνειδητότητα και όχι επιφανειακά.
Για να γίνουμε κυρίαρχοι του νου αλλά και του ύπνου= υπό νου = κατώτερο επίπεδο του νου, θα πρέπει για ένα μεγάλο διάστημα εκτός από την όλη εργασία της αυτοβελτίωσης να μελετούμε προσευχή.
Μελετώ την προσευχή θα πει, επιλέγω μία προσευχή και την αναλύω λέξη, λέξη. Στη συνέχεια την διαβάζω από το προσευχητάρι μου ξανά και ξανά για πάνω από μισή ώρα πριν από τον ύπνο. Μέχρι να φτάσω στο σημείο κάποια μέρα να ακούω τις προσευχές μέσα στο κεφάλι μου κατά τη διάρκεια που κοιμάμαι και να ξυπνώ με τον Λόγο του Θεού και από τον ίδιο τον Θεό.
Επίσης ο Πνευματικός καλό είναι να βάλει στην μελέτη του τους αναβαθμούς και να τους διαβάζει καθημερινά όλους για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ίσως και για πάνω από ένα χρόνο.
Αυτό που οφείλουμε να θυμόμαστε είναι πως το μυαλό μας δεν δομήθηκε από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά έχει χρόνια προϋπηρεσία. Όπως επίσης για να γίνει κάποιος γιατρός, μουσικός, χορευτής, ποδοσφαιριστής κλπ χρειάζονται απίστευτες ώρες μελέτης, έρευνας μέσα από την μεγάλη Λαχτάρα για τον δρόμο που επιλέχτηκε. 


Έτσι και ένας Πνευματικός μέσα από την Λαχτάρα του να λάβει την Περιουσία του μελετά και εργάζεται αδιάκοπα για να πετύχει το απόλυτο. Αυτή είναι η ασκητική ζωή, μια ζωή μέσα στην άσκηση, μέσα στην μόνιμη αναζήτηση, έρευνα και μάθηση. 

ετικέτα ( Φοίνικας ) 

Δωροθέα + Αλίκη Μπέιλη