Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

«Βγάλε το κάδρο από τον τοίχο» !!!

Αλήθεια πώς θα ήταν ένας τοίχος μέσα σε ένα σπίτι ο οποίος θα είχε να βαφτεί από τότε που φτιάχτηκε το σπίτι? Αν το σπίτι ήταν 20, 30, 40 χρονών και μέχρι όσο ?


Αν σε αυτούς τους τοίχους ήταν κρεμασμένα επάνω του κάδρα και τα αφαιρούσαμε εκεί θα καταλαβαίναμε πόσο έχει αλλοιωθεί το αρχικό χρώμα, αλλά και ποιο ήταν το αρχικό χρώμα.
Κάθε άνθρωπος γεννιέται με τον δικό του «τοίχο» ο οποίος έχει το δικό του χρώμα. Τα κάδρα που περιγράψαμε πριν είναι οι συνήθειες που αποκτήσαμε στη διαδρομή της ζωής μας, οι οποίες μας κρύβουν μετά από χρόνια το αρχικό χρώμα μας. Όπως επίσης επειδή υπάρχουν αυτές οι συνήθειες δομημένες με τέτοιο τρόπο δημιουργούν μέσα από τις δικές μας αντιδράσεις την αλλοίωση στο αρχικό χρώμα. Οπότε 20, 30, 40 ή όσα χρόνια μετά, δεν έχουμε ιδέα πόση αλλοίωση έχουμε. 

Ο τοίχος μας και το χρώμα του είναι το αυθεντικό αποτύπωμα της ψυχής μας. Όπου ήρθε, γεννήθηκε για να δώσει μέσα από αυτή την αυθεντικότητα και το δικό του χρώμα νόημα τόσο σε μας, αλλά και στο περιβάλλον μας. Δεν υπάρχει ψυχή που να μην έχει το δικό της φως και τη δική της «αποστολή» εδώ.
Ο τοίχος αυτός σχεδόν από τα πρώτα μας χρόνια, μετά από τα πρώτα μας βήματα αρχίζει να αποκτά τα πρώτα του «κάδρα», τις πρώτες του συνήθειες. Αυτές που χρόνια αργότερα θα μας κρύβουν την πρόσβαση στην αυθεντικότητά μας. Τα «κάδρα» αυτά μπορεί να είναι ως ένα σημείο ορατά, αλλά η βάση τους βρίσκεται για μας τόσο πίσω, τόσα χρόνια πριν και ονομάζεται υποσυνείδητο.
Πώς λειτουργεί το υποσυνείδητο ? Όταν μπαίνετε στο σπίτι σας στο οποίο έχετε συνηθίσει να βλέπετε κάποια πράγματα, όπως κάδρα στον τοίχο, στο ίδιο σημείο, δεν θα τους δώσετε καμία σημασία. Τους δώσαμε σημασία όταν τα τοποθετούσαμε για πρώτη φορά και αυτό ήταν. Τώρα δεν θα τους δώσουμε καμία σημασία. Αν κάποιος πάρει το κάδρο από εκεί, το μάτι μας θα αντιληφθεί την αλλαγή και θα το προσέξει. Μόνο τότε θα μας κάνει εντύπωση. Τότε θα δούμε την τυχόν αλλοίωση στον τοίχο και το χρώμα του. 

Οι συνήθειες λοιπόν που έχουμε αποκτήσει μας έχουν γίνει τόσο οικείες που δεν θα μπούμε στη διαδικασία ούτε να τις αναζητήσουμε σε βάθος, ούτε να τις αμφισβητήσουμε αλλά φυσικά δεν θα τους δίνουμε και ιδιαίτερη σημασία, όπως το κάδρο. Αν συμβεί κάτι στη ζωή μας που θα μας αναγκάσει να αλλάξουμε αυτές τις συνήθειες τότε είναι που καταλαβαίνουμε το μέγεθος τους, τη σημασία τους. Ίσως να μην δίνατε και τόση σημασία σε αυτές σας τις συνήθειες. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε την ιδιότητα αυτά που θεωρούμε δεδομένα να μην τα εκτιμάμε τόσο. Μόλις τα χάσουμε τότε καταλαβαίνουμε απόλυτα τι μας προσέφεραν και θυμόμαστε να τα παινέψουμε. Δυστυχώς όλο αυτό συνήθως δημιουργείται μέσα από πόνο, από ένα πρόβλημα υγείας, ένα ατύχημα που θα μας φέρουν αντιμέτωπους με μία απώλεια, είτε για ένα μικρό χρονικό διάστημα είτε για όλη μας τη ζωή. Έπρεπε σε μένα να πάθει υπερκόπωση το αριστερό μου χέρι, πίσω στην ηλικία των 19, για να καταλάβω πόσο χρήσιμο μου ήταν. Τόσο χρήσιμο δε, που αναρωτήθηκα γιατί, αφού ήμουν δεξιόχειρας. Τότε έμαθα από τη μαμά μου ότι ήμουν αριστερόχειρας, αλλά η δασκάλα του νηπιαγωγείου μέσα από βία με έκανε να αλλάξω. Άρα τότε εκεί πίσω σε εκείνα τα χρόνια μπήκε στον «τοίχο» μου ένα από τα πρώτα μου «κάδρα». Ένα «κάδρο» που με έφερε χρόνια μετά να βγει από τη θέση του μέσα από την υπερκόπωση, για να μάθω το αληθινό μου «χρώμα». 
Από ότι καταλαβαίνουμε το υποσυνείδητο είναι δομημένο από πολύ παλιά, τόσο παλιά, που όλα όσα λειτουργούμε μας φαίνονται οικεία μέσα από τη συχνή και καθημερινή τους χρήση. Πότε δεν μπήκα στη διαδικασία να αναρωτηθώ αν είμαι δεξιόχειρας ή αριστερόχειρας και ούτε θα έμπαινα στη διαδικασία αν δεν ερχόταν η υπερκόπωση να με διδάξει. Να με μάθει μέσω πόνου, να εκτιμώ το αριστερό μου χέρι, που θεωρούσα ότι ήταν «φιλική συμμετοχή» στη ζωή μου και είχα περί πολλού το δεξί. Με έμαθε αυτή η διαδρομή να σέβομαι, να εκτιμώ όλα όσα έχω και να μην βάζω τίτλους τέτοιους που να βάζουν στο περιθώριο κάτι από μένα.
Αυτό όλο είναι ένα μικρό παράδειγμα για αυτά που θεωρούμε ίσως δεδομένα και σίγουρα. Η αλλαγή μιας συνήθειας είναι αυτή που μας βάζει σε έναν δρόμο αναθεωρώ και ψάχνω.
Πώς μπορούμε όμως να βρούμε όλα μας τα «κάδρα», συνήθειες. Τις συνήθειες αυτές που έχουμε υιοθετήσει από πολύ μικρά, χωρίς να ξέρουμε το γιατί και είναι αυτές που μας αλλοιώνουν απόλυτα το αρχικό μας χρώμα ? 
Καταγράφουμε μία μία όλες μας τις συνήθειες σε ένα τετράδιο. Στη συνέχεια αναζητάμε να βρούμε από πότε την κάνουμε αυτή τη συνήθεια. Γιατί την κάνουμε ? Πού και πώς μας εξυπηρετεί ? Μήπως αυτή η συνήθεια, μας έχει βάλει σε έναν δρόμο που δεν έχει ισορροπία μέσα από φόβο ? Μήπως την αποκτήσαμε μέσα από τιμωρίες και εκφοβισμούς ? Μήπως οι συνήθειές μας, έχουν μέσα τους ψυχαναγκαστικές διαδρομές ?
Γιατί οφείλω να ασχοληθώ με τις συνήθειές μου ? Γιατί να μπω τώρα σε αυτή την ηλικία να τις αλλάξω ? Που θα με βοηθήσει ?
Όλο αυτό δεν αφορά όλες μας τις συνήθειες, αλλά σίγουρα αυτές που έχουν μέσα τους επιβολή, ψυχαναγκασμό, χαμηλή αυτοεκτίμηση, καλή εικόνα για τον περίγυρο. Αν έχουμε τέτοιες συνήθειες σημαίνει πως δίνουμε καθημερινά μάχη με τους εαυτούς μας, τους μαλώνουμε κάθε λεπτό θεωρώντας τους «λίγους», οπότε κάθε μέρα «ανεβάζουμε τον πήχη» στον βωμό του «καλού παιδιού».
Ναι αλλά όλο αυτό θα το «πληρώσουμε» εμείς, σε εμάς θα επιστρέψει όλο αυτό μέσα από το σώμα μας, το οποίο μαζεύει και κάποια στιγμή θα κάνει την έκρηξη.
Πρώτα απ’ όλα το να αναζητήσω να βρω τις συνήθειές μου είναι ένας δρόμος σεβασμού και εκτίμησης γι’ αυτό που είμαι. Να φτάσω να δω και να αποδεχτώ όλα όσα δεν είμαι, επίσης. 
Να δώσω το δικό μου χρώμα στη δική μου ζωή. Γιατί ήρθαμε εδώ για να ζήσουμε τη δική μας ζωή και όχι των δίπλα. Οπότε όταν μάθουμε όλα μας τα γιατί που αφορούν τις συνήθειές μας τότε θα έχουμε αποκτήσει την ελευθερία μας.
Πώς αλλάζουμε μία συνήθεια ? Πώς μπορώ να με διδάξω από την αρχή, μετά από τόσα χρόνια, βουνό μοιάζει. Ναι αν κάτι μου μοιάζει βουνό, και βουνό το ονομάσω τότε βουνό θα γίνει. Έτσι αυτό το βουνό, θα είναι ένα μόνιμο «φρένο» από το να αλλάξω την όποια συνήθεια. Μα σκέψου το, αυτή την συνήθεια κάπως την διδάχτηκες. Αφού κατάφερες τότε να την μάθεις, παρόλο που ήταν διαφορετική από την αυθεντική σου γραμμή, τότε θα είναι πιο εύκολο να επιστρέψεις στο αρχικό σου πλάνο. Υπομονή και επιμονή είναι δύο δρόμοι για να καταφέρουμε να αλλάξουμε την όποια συνήθεια. Για να αλλάξει μία συνήθεια λένε οι ψυχολόγοι πρέπει να κάνουμε κάτι καθημερινά, το λιγότερο για έναν μήνα. Μετά περνάει στη δομή του υποσυνείδητου και θα βγαίνει αυτόματα μόνη της. 
Εμένα μου πήρε μήνες για να καταφέρω να βγάλω την επιβολή, του να μαζεύω το τραπέζι αυτόματα μετά το φαγητό μας. Το ένα μου πόδι ήταν να σηκωθώ και το άλλο όχι. Όφειλα όμως να μάθω γιατί μάζευα το τραπέζι με την μπουκιά στο στόμα. Που βοηθούσα ? Ποιανού ήταν αυτή η κίνηση ? Μήπως προσπαθούσα να δείξω κάτι στον περίγυρο ? Μήπως ήταν χαμηλή αυτοεκτίμηση ? Μήπως ήταν ασέβεια ? Μα φυσικά και σε όλες τις ερωτήσεις καταλάβαινα ότι όλο αυτό ήταν ένας δρόμος που είχα επιλέξει για να μπω κάτω από μία «ομπρέλα» καλής νοικοκυράς, έτσι νόμιζα ότι θα με σεβαστούν και ότι θα με εκτιμούν. Όμως το ότι με έφτανα στην απόλυτη ασέβεια και χειραγώγηση μέσα από επιβολή, την οποία θα την πλήρωνα χρόνια αργότερα, ήταν αρκετό για να αποφασίσω να την αλλάξω. Γιατί το σώμα μπορεί να μοιάζει ότι μας αποδέχεται, αλλά μετά από την συχνή και καθημερινή κακομεταχείριση κάνει κάποια στιγμή την έκρηξή του και το μπαμ.  
Οπότε το να μάθουμε όλα αυτά που μας αφορούν μέσα από τόσο απλές καθημερινές συνήθειες, που έχουν πίσω τους επιβολή και χειραγώγηση μέσα από εκφοβισμούς, είναι δικαίωμά μας. Να βάλουμε τις δικές μας συνήθειες μέσα από τις δικές μας απαντήσεις, με σεβασμό στο αυθεντικό μας κομμάτι. 
Κάθε κάδρο λοιπόν για να καταλάβουμε απόλυτα και τον τίτλο του κειμένου, μας κρύβει την καρδιά μας, όπου είναι η «κατοικία» της ψυχής μας. Όσα περισσότερα «κάδρα» = συνήθειες φθοράς και αλλοίωσης έχουμε, τόσο περισσότερο έχουμε σκοτεινιάσει την καρδιά και την ψυχή μας, με αποτέλεσμα το δικό μας χρώμα να μη φαίνεται σχεδόν καθόλου.

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα