Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2014

Θεϊκός Κύκλος σιωπής-> το διάλειμμα

Για τους κύκλους και την κυκλική διαδρομή στη ζωή ενός ανθρώπου είχε μιλήσει και ο Πυθαγόρας. Θεωρώ ως ένα σημείο την κυκλική διαδρομή την καταλαβαίνουμε κι εμείς, τουλάχιστον πρακτικά. Μέσα από τον χρόνο που κρατά 12 μήνες, την ημέρα που έχει 24 ώρες. Ως προς τους εαυτούς μας έχουμε τον κύκλο της γέννησής μας, τα γενέθλιά μας.


Αναλόγως την ψυχή μας και τα μαθήματά της, αν καταφέρουμε να τα βρούμε, δημιουργούνται στη ζωή μας κύκλοι μαθημάτων- καταστάσεων.  Αυτούς τους κύκλους ο Πυθαγόρας τους ονόμαζε εξάρσεις και προκλήσεις και τους βάσιζε στην αριθμολογία. Γιατί θεωρούσε πως μέσα στο όνομα μας και την ημερομηνία γέννησης μας υπάρχουν όλα τα μαθήματα που ερχόμαστε να βιώσουμε εδώ. Για να φτάσουμε όμως στους κύκλους της ψυχής, να μπορέσουμε να τους αναγνωρίσουμε αλλά και να τους βιώσουμε οφείλουμε να έχουμε τελειώσει με το εγώ μας. 

Αφού όλοι μας μεγαλώσαμε με ένα εγώ, το οποίο είναι ο μεγαλύτερος δυνάστης μας και εχθρός μας, εκείνο μας βάζει μπροστά μας μαθήματα. Αυτά τα μαθήματα τα φέρνουμε σε ισορροπία με την αυτογνωσία. Σε αυτά τα μαθήματα ο μαθητής οφείλει να αναγνωρίσει και να ανακαλύψεις τους κύκλους που επαναλαμβάνονται οι δρόμοι- μαθήματα. Όλα αυτά έχουν μία κυκλική μορφή επανάληψης. Όταν ξεκίνησα την αυτογνωσία οι κύκλοι επανάληψης ήταν ανά χρόνο. Μόλις έκλεινε ο χρόνος ένα παρόμοιο συμβάν ερχόταν στην επιφάνεια όπου έμοιαζε καρμπόν με αυτό που είχε συμβεί ένα χρόνο πριν. Το πρώτο που κάνει το εγώ είναι να πει «μπα αποκλείεται έτυχε». Όμως τίποτε δεν έτυχε. Απλώς η επανάληψη «έκρυβε» ένα πιο δύσκολο σημείο. Κάθε χρόνο γινόταν και πιο δύσκολο το μάθημα- κατάσταση. Όταν πήρα την απόφαση να τα αντιμετωπίσω και να αρχίσω να τα λύνω αυτά τα κυκλικά μαθήματα, το διάστημα άρχισε να μικραίνει και να μικραίνει, ώσπου το έφερα σε εβδομάδα και ύστερα σε μέρα. Σήμερα δεν υπάρχει μορφή κύκλου, σήμερα απλώς ζω το σήμερα ατόφιο και μόνο με τη γνώση του σήμερα. Μέχρι να φτάσω σε αυτό το σημείο η προκατάληψη ήταν αυτή που επικρατούσε και φυσικά ακολουθούσα παρόμοια βήματα. Μα για να επανέλθει ένα μάθημα- κατάσταση ως κύκλος, σημαίνει ότι δεν το έχω αντιμετωπίσει σωστά, αυτογνωστικά αλλά εγωιστικά. Άρα αφού έκανα τα ίδια βήματα δεν άλλαζα κάτι, ούτε μάθαινα κάτι. 

Όταν άρχισα να παρατηρώ την επανάληψη και να ψάχνω να βρω την εγωιστική διαδρομή μου, στο διάστημα από τον έναν κύκλο στον άλλο έψαχνα να βρω τι διδάχτηκα από αυτόν και τι ήταν αυτό που όφειλα να διδαχτώ από τον προηγούμενο. Έτσι οι «λογαριασμοί» κλείνουν και ο κύκλος ολοκληρώνεται.
Σε αυτά τα κομμάτια λοιπόν -> διαλείμματα, παίρνουμε τη γνώση και την μετατρέπουμε σε επίγνωση.
Ο εγκέφαλός μας παίρνει τις πληροφορίες του και μόνο στο διάλειμμα, στη χαλάρωση μπορεί να μας δώσει μέσα από αυτή την ηρεμία όλο το πακέτο της γνώσης που αποκομίσαμε.
Εμείς οι άνθρωποι όμως, αυτά τα διαλλείματα γενικά στη ζωή μας ψάχνουμε να βρούμε με τι να τα γεμίσουμε. Βλέπουμε ανθρώπους ακόμη και στις διακοπές τους να προσπαθούν απεγνωσμένα να γεμίσουν τη μέρα τους ούτως ώστε να μη μείνουν καθόλου «μόνοι» με τους εαυτούς τους. 

Κι όμως όλη η πλάση έχει ανάγκη τα διαλλείματα. Ο άνθρωπος ένα παραπάνω αφού έχει τόσες υποχρεώσεις. Το διάλειμμα είναι περασμένο μέσα στη φυσική μας λειτουργία, μαζί με το στοχάζομαι, χαζεύω, ονειρεύομαι, διαλογίζομαι.
Ο μαθητευόμενος που θέλει να αποκτήσει πρόσβαση και επικοινωνία με τη Θεία Περιουσία, οφείλει να εκπαιδεύει τον εαυτό του να βιώνει μέσα από τους σωστούς δρόμους το διάλειμμα αυτό. Αν θυμηθείτε όταν πηγαίναμε στο σχολείο, μας δίδασκαν το μάθημα και όταν επιστρέφαμε στο σπίτι μας μελετούσαμε με τους δικούς μας ρυθμούς.
Στη διαδρομή της παρατήρησης των κύκλων και της επανάληψης τους, στην παύση από την μία περίοδο στην άλλη είναι η χρονική περίοδος των διαπιστώσεων. Εκεί έρχεται η αληθινή γνώση.  
Να δώσουμε ένα παράδειγμα.
Είμαι μέσα σε έναν κύκλο εκπαίδευσης = Μου συμβαίνει μία αναποδιά. Εκείνη τη χρονική στιγμή, μέσα στην στιγμή του πανικού και του πόνου αφήνομαι και λειτουργώ.
Όταν τελειώσει αυτό το συμβάν και ένα χρόνο μετά ανακαλύψω ότι επαναλαμβάνεται με μερικές διαφορές. Τότε καταλαβαίνω ότι αυτός ο κύκλος αν δεν δρομολογηθεί μέσα από την αυτογνωσία για ισορροπία θα τον έχω να τον βιώνω κάθε χρόνο, με μεγαλύτερη ένταση τη φορά. Πάλι επιτρέπω στον εαυτό μου να βιώσει όπως μπορεί την κατάσταση, χωρίς να τον κρίνω ή να τον αξιολογήσω. 

Όταν το συμβάν τελειώσει, τότε είμαι στο διάλειμμα. Τότε εκείνη τη στιγμή τοποθετώ σε χαρτί όλα τα πως και τα γιατί του δρόμου- κύκλου. Αναζητώ τις διαφορές και τις ομοιότητες. Ψάχνω να βρω πόσο το εγώ μου κάνει κουμάντο. Τι είναι αυτό που θέλει να με διδάξει η ιστορία και εγώ επειδή θίγομαι και το παίρνω το συμβάν προσωπικά δεν βλέπω το μάθημα.
Τοποθετώ έναν δρόμο διδασκαλίας και βήματα που θα ακολουθήσω για να μην επαναληφθεί ο κύκλος ή αν ακόμη επαναληφτεί να ξέρω πως θα πράξω. Τότε θα είμαι εκεί προσηλωμένος στον στόχο και στην επιτυχία του στόχου με επίγνωση.  Θα προσπαθήσω να μη βγει το εγώ και η προκατάληψη στην επιφάνεια, αλλά ο δρόμος του εαυτού μου.
Υπάρχει το ενδεχόμενο μετά από αυτή τη διεργασία που θα κάνετε ο κύκλος αυτός να μην περιμένει έναν χρόνο, αλλά να εμφανιστεί γρηγορότερα. Τότε θα ξέρετε ότι έχετε νικήσει και ότι η τόσο γρήγορη επανάληψη του κύκλου σημαίνει ότι τείνετε να τον κλείσετε. Όσο πιο κοντινά γίνονται τα διαστήματα επανάληψης είναι γιατί φτάνει το μάθημα στο τέλος του και η νίκη είναι του εαυτού σας. Μόλις έρθει στο εβδομάδα το μάθημα στέφθηκε με επιτυχία.

Από τέτοιους κύκλους είμαστε γεμάτοι και ο καθένας τους έχει να μας διδάξει από κάτι και όλοι μαζί έχουν έναν στόχο την απόλυτη κατάρρευση του εγώ. 

ετικέτα ( Φοίνικας ) 

Δωροθέα + Αλίκη Μπέιλη.