Κυριακή, 3 Αυγούστου 2014

Η ανοχή ένας αργός και επίπονος θάνατος.

Η ανοχή είναι ο δρόμος που επιλέγουν κάποιοι άνθρωποι και το βαφτίζουν σιωπή. Αυτό νόμιζαν ότι είναι η σιωπή, να ανέχεσαι, να μη μιλάς. Να βλέπεις να σε «ποδοπατούν», να νιώθεις να πληγώνεσαι ξανά και ξανά και να μη μιλάς.


Η ανοχή συνδέεται άμεσα με την κακή γνώμη προς τους εαυτούς μας και τη χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Αν αναζητήσουμε σε ποιους ανθρώπους επιλέγουμε την ανοχή, θα δούμε ότι είναι οι άνθρωποι που φοβόμαστε περισσότερο από τους άλλους. Αλήθεια τι φοβόμαστε ? Να πούμε τη γνώμη μας, να επιλέξουμε αν και τι θέλουμε ? Γιατί το φοβόμαστε όμως ? Μήπως στο παρελθόν γελοιοποιηθήκαμε ή μας απέρριψαν όταν επιλέξαμε να μιλήσουμε ?
Η ανοχή είναι ένας δρόμος που μας βάζει στο περιθώριο, από επιλογή μέσα από τον φόβο. Αποφεύγουμε να αναλάβουμε εμείς την όποια ευθύνη και μας είναι πιο εύκολο να την μεταθέσουμε αλλού. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση συνδέεται άμεσα και με την αποφυγή ευθύνης, δηλαδή μας κατατάσσει ευθυνόφοβους. 

Όταν ανέχομαι σημαίνει πως αυτό που γίνεται το θεωρώ λάθος, το θεωρώ άδικο, με προσβάλλει και με θίγει ως άνθρωπο, αλλά δεν θα μιλήσω για να μη βρω τον «μπελά μου».
Οι άνθρωποι που προτιμούν την ανοχή και γενικά την αποστασιοποίηση μέσα από τον λόγο, είναι αυτοί που πιο εύκολα να πάθουν ένα έμφραγμα, θα έχουν πρόβλημα στο κυκλοφορικό τους, είναι επιρρεπής στις ασθένειες του πνεύμονα και έχουν μεγάλες πιθανότητες για καρκίνο.
Το μέγεθος της ανοχής είναι πολύ μεγάλο στους ανθρώπους που φωνάζουν και που είναι νευρικοί με τους ανθρώπους τους, γιατί νιώθουν μεγαλύτερη άνεση. Αυτοί οι άνθρωποι θα ανέχονται το αφεντικό τους, τους συναδέλφους τους, τους φίλους τους αλλά θα ξεσπούν με μεγάλη ευκολία στην μάνα τους, στο παιδί τους, στη γυναίκα τους. Η βία και το ξέσπασμα θα υπάρχει στο πολύ κοντινό τους περιβάλλον. Όμως ο περίγυρός τους δεν θα έχει την εικόνα αυτή, την βίαιη και θα λέει τα καλύτερα λόγια. «Τι καλό παιδί, πάντα πρόθυμο να μας εξυπηρετήσει» θα λένε από τον περίγυρο. 
Αν το άτομο αυτό δεν μπορεί να ξεσπάσει πουθενά τότε θα το ρίξει στο ποτό ή στο φαγητό ή θα επιλέξει την κατάθλιψη και αργότερα την άνοια. Εκεί θα εκτονώνει απόλυτα την ανοχή του γιατί η ανοχή του είναι σε καθολικά επίπεδα, δηλαδή προς όλους τους ανθρώπους.
Ένα δηλητήριο είναι η ανοχή. Η επιλογή του, με ενοχλεί αλλά δεν μιλάω, είναι μία μόνιμη παγίδα που τρώει εμάς. Όλοι οι άλλοι είναι ευχαριστημένοι που έχουν βρει ένα «κορόιδο», γιατί έτσι νιώθει αυτός που ανέχεται. 

Επέλεξε την αλλαγή σου.
Κάνε μόνος σου την πρακτική σου και επέλεξε τον λόγο. Δεν είναι κακό να πεις δεν θέλω, βαριέμαι, όχι. Κακό είναι να λες άλλα από αυτά που νιώθεις και πιστεύεις ή από αυτά που έχεις όρεξη και από αυτά που δεν έχεις.
Δεν σημαίνει τίποτε επειδή τόσα χρόνια είχες αυτή τη διαδρομή στη ζωή σου. Αφού σου προκαλεί πόνο εκπαίδευσε εσύ τον εαυτό σου.
Γράψε σε ένα τετράδιο αυτά που θα ήθελες να πεις και δεν τολμάς. Ξεκίνα να τα διαβάζεις δυνατά και άκου τα. Τι νιώθεις ? Πόσο χτυπάει η καρδιά σου ? Πόσο σου κόβεται η ανάσα ? Πόσα μπα δεν μπορώ να το κάνω και να μιλήσω, σου βγαίνουν. Λογικό είναι, η πρώτη αντίδραση θα είναι να το «βάλεις στα πόδια». Υπομονή, κάθε μετεκπαίδευση θέλει υπομονή. Για να κόψεις μία συνήθεια θα πρέπει να μπει άλλη στη θέση της και για να μπει η άλλη θέλει καθημερινή φροντίδα για αρκετό καιρό. 

Γράψε τα άτομα που φοβάσαι, αυτά που δεν τολμάς να τους μιλήσεις. Γράψε τι και γιατί τα φοβάσαι ? Τι επιπτώσεις νομίζεις ότι θα έχεις αν πεις αυτά που νιώθεις.
Μα να θυμάσαι, αυτός που σ’ αγαπάει «μπράβο» θα σου πει όταν του μιλήσεις. Δώσε χρόνο στον περίγυρό σου να δεχτεί τη νέα σου συνήθεια. Εξήγησέ τους πως τόσο καιρό φοβόσουν να μιλήσεις και τώρα θα κάνεις την αλλαγή. Το σίγουρο είναι ότι αυτή την αλλαγή την χρωστάς στον εαυτό σου, στην υγεία σου, αλλά και στις ιδέες σου, που σίγουρα είναι όμορφες. Πίστη στον εαυτό σου λοιπόν και εκπαίδευση για μία νέα ζωή γεμάτη από φροντίζω.

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα