Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Η γνώση της συγνώμης (μέρος δεύτερο)

Α. Ζητώ συγνώμη λοιπόν από όσους αδίκησα, επειδή τους «ανάγκασα» να μου φερθούν άσχημα επειδή τους έδωσα λάθος εντύπωση. (Έτσι τελείωσε το πρώτο μέρος )
Όλες μας οι σχέσεις, αν θελήσουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, έχουν τουλάχιστον ένα δήθεν.

Αυτό το δήθεν είναι που θέτει αυτόματα την όποια σχέση σε κίνδυνο, σχεδόν από την αρχή.
Έχουμε απορία στο αν μιλάμε όλοι την ίδια γλώσσα, ναι μπορεί όλοι να μιλάμε την ίδια γλώσσα, αλλά με τα νοήματα και το τι καταλαβαίνει ο καθένας, είναι το ζητούμενο. Δεν φταίει πάντα ο ακροατής μας αλλά κι εμείς που υπάρχει μεγάλο ενδεχόμενο να μην είμαστε σαφής ή να θεωρούμε ότι κατάλαβε ακριβώς αυτό που είπαμε. Όμως εμείς άραγε είπαμε αυτό  που θέλαμε ακριβώς ή το «στολίσαμε» για να κάνουμε καλή εντύπωση ? 

Όλη η διαδρομή των σχέσεων και για να φτάσουν οι σχέσεις σε τέλματα, ευθύνη έχουν και οι δύο μεριές. Ποτέ μα ποτέ δεν φταίει μόνο η μία μεριά. Μόνοι μας δεν μπορούμε να τσακωθούμε, να θυμώσουμε, να παρεξηγηθούμε. Πάντα πρέπει να υπάρχει και ένας «συμπαίχτης» για να δημιουργηθούν οι παραπάνω διαδρομές.
Τι και πως όμως εμείς δίνουμε λάθος εντύπωση ? Γιατί δίνουμε λάθος εντύπωση ? Μήπως φοβόμαστε να δώσουμε τη σωστή εντύπωση ? Μήπως στην αρχή δίνουμε λάθος εντύπωση και όσο περνά ο καιρός βγαίνει στην επιφάνεια κομμάτι της αλήθειας μας, της απέχθειάς μας ως προς την σχέση ? Στην αρχή «φοράμε» όλοι τα «καλά μας ρούχα», στολίζουμε τον λόγο μας, λέμε «μεγάλες» κουβέντες για να κερδίσουμε και να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον του άλλου. Όλο αυτό είναι μία παγίδα που θέτουμε κυρίως σε μας.
Φτάνει έτσι μία μέρα που νιώθουμε κενοί και μόνοι. Νιώθουμε ότι κανείς δεν μας καταλαβαίνει και ότι όποια σχέση κι αν δημιουργήσουμε πάντα θα καταλήξουμε τα θύματα.
Είμαστε όμως τα θύματα ? Γιατί φτάσαμε στο ρόλο του θύματος ? Πόση ευθύνη έχουμε ? Τι κρύψαμε και τι καλύψαμε από την αλήθεια μας μέσα από τις λέξεις μας και τις πράξεις μας. Πράξεις που τις ορίσαμε «καλοσύνη» και τώρα αυτή η καλοσύνη ήρθε να μας καταπιεί. Έτσι νομίζουμε ότι ο καλός καλό δεν έχει. 

Ναι όταν ο καλός κρύβεται πίσω από λέξεις και πράξεις που τις είπε για να τις πει. Όταν κρύβεται πίσω από «δεν ήθελα να σε στεναχωρήσω», «δεν σου ζήτησα γιατί περίμενα να το σκεφτείς», «ήθελα να δω αν  με σκέφτεσαι». Αυτές είναι φράσεις που προσβάλλουν και τις δύο μεριές μιας σχέσεις.
Αυτό θα πει ότι κατά μία έννοια αυτός που νιώθει ότι ήταν θύμα στη ζωή του στις σχέσεις του, ως ένα σημείο είχε σαν οδηγό την υποκρισία. Έκρυβε τις σκέψεις του και το νιώθω του από τον άλλον με σκοπό να του βάζει καθημερινό διαγώνισμα. Γιατί ? Για ποιο λόγο να θέτουμε τους ανθρώπους δίπλα μας σαν να δίνουν εξετάσεις για να περάσουν σε κάποια σχολή ? Πώς και που βοηθάει αυτό τις σχέσεις ?
Μέσα από όλη αυτή την αναζήτηση σε βάθος και με οδηγό την αλήθεια θα δούμε ότι σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που μας φέρθηκαν «άσχημα» χρωστάμε συγνώμη. Τουλάχιστον να νιώσουμε ότι εμείς φέρουμε την ευθύνη για την λάθος εντύπωση που απόκτησαν. 

Αφού στους περισσότερους τομείς της ζωής μας εμείς θα πάμε εκεί που έχουμε ανάγκη, όταν την έχουμε την ανάγκη, το ίδιο να κάνουμε με τις σχέσεις μας. Να λέμε κατευθείαν αυτό που είμαστε όπως είμαστε. Να ορίζουμε τα όριά μας και να μην περιμένουμε ο άλλος να «μυρίσει τα νύχια του» για να φανταστεί ποια είναι τα όρια μας και τι θέλουμε στην παρούσα στιγμή.
Δεν θυμώσατε ποτέ με τα μακαρόνια που δεν βγήκαν μόνα τους από ντουλάπι σας και να μαγειρευτούν. Δεν τους είπατε «γιατί δεν σκεφτήκατε ότι θα πεινάσω»? Δεν τα μαλώσατε «όλα εγώ πρέπει να τα σκέφτομαι».
Δεν θυμώσατε με τον γιατρό που δεν σας πήρε τηλέφωνο να σας ρωτήσει αν τον χρειάζεστε επειδή χτυπήσατε ή πονάτε κάπου. Γενικά λοιπόν αφού υπάρχουν θέλω μας και ανάγκες μας που τις καλύπτουμε μέσα από τις επιλογές μας, το ίδιο θα κάνουμε με τις σχέσεις μας.
Άρα ναι εγώ αδίκησα τους ανθρώπους δίπλα μου πρώτα. Μέσα από την δική μου κρυμμένη συμπεριφορά πήραν λάθος μηνύματα. 

Αλλιώς δεν θα μπορούσαν να με αδικήσουν γιατί θα ήμουν ξεκάθαρη από την αρχή. Το ότι δεν ήμουν ξεκάθαρη παρουσιάζοντας ένα άλλο πρόσωπο από αυτό που είμαι στ’ αλήθεια δεν φταίει ο άλλος αλλά εγώ τον αδίκησα. Φυσικά το ότι του έδειξα άλλο από αυτό που είμαι, σημαίνει ότι δεν τον εμπιστεύτηκα.
Οπότε συγνώμη ζητώ απ’ όλους όσους τους αδίκησα και τους ανάγκασα να μου φερθούν έτσι όπως μου φέρθηκαν.

Συνεχίζεται… 

ετικέτα ( ευημερία ) 

Δωροθέα