Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Η γνώση της συγνώμης (μέρος τρίτο)

Συνέχεια από το μέρος πρώτο και από το μέρος δεύτερο

Β. Ζητώ συγνώμη από αυτούς που ανάγκασα να μου φερθούν άδικα επειδή ποτέ δεν τους έδειξα τα όριά μου.
Όλες μας οι σχέσεις είναι πνευματικοί «συνεταιρισμοί». Σε μία συνεργασία για να είναι σωστή και αρμονική, η μόνη συνταγή είναι η αλήθεια. Πόσο όμως εμείς την προτιμούμε την αλήθεια ? Πόσο κρυβόμαστε από αυτήν ? Πόσο λέμε στον άλλον πραγματικά τι μας ενοχλεί ?


Για να μπορέσει κάποιος να μας ενοχλήσει, να μας φερθεί άδικα θα πρέπει εμείς να του το έχουμε «επιτρέψει» μέσα από λάθος συμπεριφορά.
Όταν αφήνουμε περιθώρια στις σχέσεις μας επειδή είναι στην αρχή ή επειδή έχουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση και σεβασμό, τότε δεν φταίει ο άλλος. Ο κάθε άλλος είναι άλλος και εμείς για να μπορέσουμε να έχουμε όλα όσα θεωρούμε σωστά για μας, οφείλουμε να του τα πούμε με όση μεγαλύτερη ακρίβεια μπορούμε.
Γιατί αφήνουμε όμως περιθώρια άλλα από αυτά που πραγματικά μπορούμε ? Τι φταίει ο άλλος που εμείς του δώσαμε παραπάνω περιθώρια, με σκοπό κάποια στιγμή να του τα ζητήσουμε πίσω ή να τον κατηγορήσουμε ότι μας εκμεταλλεύτηκε ? 

Πώς γίνεται η σωστή δόμηση των σχέσεων ? Ποιος είναι ο δρόμος – τρόπος που θα μας οδηγήσει στην αρμονία σε όλες μας τις σχέσεις ?
Για να μπορέσουμε να δώσουμε τα «σωστά» περιθώρια στους άλλους, οφείλουμε πρώτα απ’ όλα να μάθουμε τα δικά μας όρια. Να σεβαστούμε εμείς πρώτα τους εαυτούς μας και να γνωρίσουμε πολύ καλά τι έχουμε να δώσουμε και τι θέλουμε να δώσουμε από τους εαυτούς μας. Αν ξέρω τι έχω να δώσω και τι θέλω να δώσω, θα το δώσω από την καρδιά μου με σεβασμό σε μένα και στον άλλον. Τότε όπως και να το πάρει ο άλλος δεν θα με πειράξει γιατί θα του έχω δώσει ακριβώς αυτά που ήθελα και μπορούσα.
Αν παρατηρήσουμε θα δούμε ότι όλοι αυτοί που «κατάφεραν» να μας αδικήσουν στη ζωή μας, ήταν επειδή εμείς καταπατήσαμε τους εαυτούς μας πρώτοι. Οπότε όταν εμείς δεν θα σεβαστούμε τους εαυτούς μας, ο άλλος θα βρει «πρόσφορο» έδαφος και θα μας αδικήσει.
Μπορεί να μην το κάνει σκόπιμα, αλλά μέσα από την δική μας ανοχή.
Όταν δηλαδή λέμε στον άλλον «δεν πειράζει» στην αρχή μιας σχέσης και περιμένουμε ο άλλος πως θα λειτουργήσει μετά με περισσότερο σεβασμό, καλό είναι να γνωρίζουμε ότι μπορεί και να μη μας σεβαστεί. Να «καθίσει αναπαυτικά» στη φράση «δεν πειράζει» που του είπαμε και να πράξει χειρότερα. Οπότε όταν εμείς θα πούμε σε κάποιον την φράση «δεν πειράζει» καλό θα είναι να γνωρίζουμε αν το εννοούμε. Αλλιώς οφείλουμε να του εξηγήσουμε που μας πείραξε και τι ακριβώς για να μην το επαναλάβει. 

Όμως εμείς δυστυχώς «σκάβουμε» τον λάκκο μας μόνοι μας, με τα δικά μας χέρια όταν σε όλους όσους μας περιβάλλουν αφήνουμε περιθώρια τέτοια που δεν μπορούμε να τα αντέξουμε.
Να ξέρετε πως οι άνθρωποι δίπλα μας, όπως άλλωστε κι εμείς, τα λόγια πολλές φορές θα τα διαστρεβλώσουμε ή υπάρχει περίπτωση να μην τα ακούσουμε. Οι πράξεις είναι αυτές που μένουν ως μνήμη και γνώση.
Αν πεις σε κάποιον «θέλω να με σέβεσαι όπως σε σέβομαι» υπάρχει πιθανότητα να καταλάβει άλλο από αυτό που λέμε ή να θεωρήσει ότι μας σέβεται. Η σταθερότητα και η πράξη στα λόγια μας θα δώσει στον κάθε άλλο να καταλάβει ακριβώς τι εννοούμε. Η φαντασία είναι ο κύριος οδηγός στις σχέσεις μας. Όμως η φαντασία δεν μπορεί να δώσει τη σωστή εικόνα. Γιατί ο καθένας φαντάζεται ότι θέλει. Η ουσία και η αλήθεια να γίνει ο οδηγός για την κάθε μας σχέση.
Για παράδειγμα, αν πούμε σε κάποιον «θα είμαι δίπλα σου σε ότι με χρειαστείς» αυτό από μόνο του έχει πολλές πόρτες και παράθυρα δικά μας, ανοιχτά. Ο άλλος μπορεί να το μεταφράσει όπως θέλει, να το δει από τη δική σου σκοπιά. Αν ύστερα από αυτή τη φράση μας ζητήσει 100.000 ευρώ δεν θα φταίει αυτός, αλλά εμείς που δεν του εξηγήσαμε ακριβώς τι εννοούσαμε.
Άλλο παράδειγμα, αν πούμε σε κάποιον «πάρε με όποτε θέλεις τηλέφωνο» πάλι εκείνος θα το δει μέσα από τα δικά του μάτια και θα λειτουργήσει ανάλογα. Αν μας πάρει 4:00 το πρωί τηλέφωνο δεν θα φταίει εκείνος, αλλά εμείς που δεν είπαμε τα όριά μας και τι ακριβώς εννοούσαμε. 

Άρα οι φράση «θα είμαι δίπλα σου σε ότι με χρειαστείς» για να έχει τα δικά μας όρια και σεβασμό προς εμάς, μπορεί να γίνει «όπου και όποτε μπορέσω θα είμαι δίπλα σου». Άρα σε ότι εμείς θεωρήσουμε ότι είναι έξω από τα όριά μας και έξω από τον αυτοσεβασμό μας, έχουμε προετοιμάσει τον συνάνθρωπό μας και για το ενδεχόμενο «όχι» που θα του πούμε.
Η φράση «πάρε με όποτε θέλεις τηλέφωνο» μπορεί να γίνει « το απόγευμα από τις 5:00 ως τις 7:00 έχω ελεύθερο χρόνο αν θέλεις να μιλήσουμε». Οπότε ο άλλος ξέρει τα δικά μας όρια. Θα ξέρει πως αν πάρει άλλη ώρα υπάρχει το ενδεχόμενο να μην το σηκώσουμε. Τώρα αν μας πάρει στις 3:00 το μεσημέρι κι εμείς το σηκώσουμε, που σημαίνει αδιαφορούμε εμείς για τα όριά μας και άρουμε εμείς τον σεβασμό ως προς εμάς δημιουργούμε τα «κακώς κείμενα» στη σχέση. Αν τύχει και επιλέξουμε να το σηκώσουμε το τηλέφωνο, μπορούμε να πούμε « τυχερός είσαι γιατί δεν είχα δουλειά και έτυχε να μπορώ να σου μιλήσω, όμως να ξέρεις ότι αυτό ήταν εξαίρεση και δεν θα επαναληφθεί». 

Πώς και με τι «ταΐζουμε» τις σχέσεις μας ? Πόσο εμείς αθετούμε τον λόγο μας προς τον σεβασμό μας ? Πόσο δεν μας γνωρίζουμε ? Σε όλα αυτά δεν φταίνε ποτέ οι άλλοι. Οι άλλοι όταν φτάνουν να περάσουν τα όρια, τους το έχουμε εμείς επιτρέψει.
Κανείς λοιπόν δεν μπορεί να σε προσβάλει χωρίς τη συγκατάθεσή σου και να σε αδικήσει χωρίς τη δική σου λάθος τοποθέτηση.

ετικέτα ( ευημερία ) 

Δωροθέα