Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Όταν χάνω τις ρίζες μου…

Χάνω τις ρίζες μου όταν δεν θέλω να θυμάμαι από πού ξεκίνησαν αυτές οι ρίζες.
Όταν χάνω τις ρίζες μου χάνω- ξεχνώ σημαντικά κομμάτια της εσωτερικής «περιουσίας» μου.


Τότε μετατρέπω τον εαυτό μου σαν το φύλλο που έχει πέσει από το δέντρο, το οποίο ξεραίνεται χωρίς την τροφή του.
Χωρίς τις ρίζες μας είμαστε χωρίς τροφή και χωρίς τροφή υπάρχουμε μεν, αλλά νεκροί. 
Κάθε τι πάνω στον πλανήτη «χρωστάει» την ύπαρξή του στο πριν. Κάθε πριν έχει μέσα του τη γνώση που χρειαζόμαστε για να περάσουμε στο ουσιαστικό μετά. 

Χωρίς τη γνώση του πριν το μετά θα είναι ολέθριο.
Η γνώση του πριν, ονομάστηκε ιστορία. Κάθε άνθρωπος έχει 2 ειδών ιστορίες μία των προγόνων του και μία της πατρίδας του. Οι δύο αυτές ιστορίες του διδάσκουν πώς να ζήσει ένα δημιουργικό τώρα και να δομήσει ένα υπέροχο μετά για την επόμενη γενιά.
Χωρίς την ιστορία, χωρίς τη γνώση από το παρελθόν βιώνουμε το τίποτε, βιώνουμε το αλτζχάιμερ τότε λειτουργούμε συνειρμικά, αντανακλαστικά χωρίς ουσία. 
Αν θελήσεις να αποποιηθείς τις ρίζες σου και να νεκρώσεις είθε να ξέρεις το γιατί. Να είσαι έτοιμος να βιώσεις τις συνέπειες μέσα από την απόρριψη και την ασέβεια. 


Το κουβάρι της ζωή σου όταν αγνοήσεις από πού ξεκίνησε θα σε γυρίσει από μόνο του προς τα πίσω αλλά με τον τρόπο που θα επιλέξει εκείνο… Θα σου ανακατέψει τις ιστορίες τόσο πολύ που δεν θα ξέρεις από πού έρχεται και τι.

ετικέτα ( τέχνη ζωής )

Δωροθέα