Τρίτη, 5 Αυγούστου 2014

Άνοια πώς δημιουργείται και πώς μπορούμε να την αποφύγουμε.

Η κάθε ασθένεια είναι η κατάληξη από την επανάληψη των συναισθημάτων, των σκέψεων και των πράξεων μας. Είναι σαν να 


λέμε το τέλος μίας διαδρομής και η αρχή μίας άλλης. Εμείς όταν παρουσιαστεί μία ασθένεια θα ασχοληθούμε με το τέλος, αλλά ποτέ δεν θα αναζητήσουμε την έναρξη της διαδρομής. Όμως για να μπορέσουμε να πετύχουμε την ίαση πρέπει να δούμε πιο μονοπάτι ακολουθήσαμε και μας έφτασε μέχρι εδώ. Ο λόγος που θα το κάνουμε αυτό θα είναι για να αποτρέψουμε την επανεμφάνιση της ασθένειας ή την μεταφορά της σε άλλο όργανό μας. Γιατί όταν αρχίσουμε μια θεραπεία και δεν γνωρίζουμε την έναρξη και την πορεία που μας έφερε να αρρωστήσουμε, απλώς δίνουμε μία παράταση στην όποια επανεμφάνιση. 

Μία τέτοια διαδρομή έχει και η άνοια. Από κάπου πίσω ξεκινάει και σιγά- σιγά  μας οδηγεί στην απόλυτη εγκατάλειψη του εγκέφαλού μας.
Το μυϊκό σύστημα του σώματός μας είναι αυτό που μας κρατά όρθιους και μας επιτρέπει την κίνηση. Το μυαλό κι εκείνο είναι ένα μυς. Τους μύες τους οι άνθρωποι τους λειτουργούν καθημερινά και γι αυτό υπάρχει η εγρήγορση στο σώμα. Τι γίνεται όμως όταν εγκαταλείψουμε το μυϊκό μας σύστημα, όταν σταματήσουμε να το κινούμε και να το εκγυμνάζουμε ?  Εκείνο αδρανεί και από εκεί αρχίζουν τα προβλήματα στο σώμα. Όπως λοιπόν η γυμναστική είναι αυτή που θα κρατήσει το μυϊκό μας σύστημα ζωντανό και γεμάτο υγεία για το σώμα μας, έτσι και η εκγύμναση του μυαλού, αφού είναι μυς, θα το διατηρήσει νέο και φρέσκο για πάντα. Όσο πιο υγιής είναι ο εγκέφαλός μας τόση περισσότερη υγεία θα έχει το σώμα μας, γιατί όλες οι πληροφορίες από εκεί δίνονται. 

Πώς όμως φτάνουμε στην άνοια και ποιες είναι οι συνθήκες που την προκαλούν ?
Στην άνοια λοιπόν φτάνουν οι άνθρωποι που έχουν στην καθημερινότητάς τους το ίδιο σκηνικό, με ίδιες κινήσεις, με ίδιες σκέψεις και δεν υπάρχει καμία διαφοροποίηση στην απλή τους καθημερινότητα ως δραστηριότητα. Ούτε οι ίδιοι την προκαλούν και η ζωή τους μοιάζει σαν να τους έχει ξεχάσει και δεν τους προκαλεί αλλαγές τέτοιες που να «αναγκαστούν» να βάλουν το μυαλό να λειτουργήσει διαφορετικά.
Έτσι δυστυχώς το μυαλό λιμνάζει μέσα στα ίδια «νερά» που από την συχνή και ίδια χρήση μετατρέπονται σε «βάλτο». Ο ίδιος ο άνθρωπος νιώθει ότι έχει βαλτώσει και η καθημερινότητά του δεν τον γεμίζει. Έτσι δεν έχει κανένα ενδιαφέρον από τη ζωή του για τη ζωή του. Ίσως να περιμένει την ώρα που θα βγει από τη δουλειά του, από τις δραστηριότητές του για να ξεκουραστεί στην σύνταξη, όπου εκεί θα έρθει και το τέλος. Ακόμη και το μικρό ενδιαφέρον της δουλειάς του, που μπορεί να μοιάζει βάλτος είναι μία δραστηριότητα που κρατά τον εγκέφαλο σε εγρήγορση. Ο εγκέφαλος χρειάζεται ηλεκτρική ενέργεια για να λειτουργήσει σωστά και αυτή η ενέργεια δημιουργείται μέσα από τους προβληματισμούς από την πρόκληση εκμάθησης και εκγύμνασης. 

Ο άνθρωπος που έχει φτάσει σε σημείο να μην λειτουργεί τον εγκέφαλό του ή να τον «περνάει» καθημερινά από τα ίδια μονοπάτια σκέψης, μέσα από τις ίδιες εικόνες το να βγει στη σύνταξη χωρίς καμία πρόκληση δράσης οδηγείται προς την άνοια.
Δράση, εξάσκηση, φροντίδα για το μυαλό. Το μυαλό ως μυς που είναι έχει ανάγκη καθημερινή εκγύμναση. Καθημερινή εκγύμναση σημαίνει να επιδιώκω να μαθαίνω, να μελετώ, να ερευνώ. Κάθε μορφή μελέτης και εξάσκησης του εγκεφάλου τον προστατεύει από το να πεθάνει πριν πεθάνει. Γιατί το να πεθάνει κάποιος από ανακοπή είναι μία επιλογή που γίνεται από το σώμα ακαριαία. Αλλά το να επιλέξεις συνειδητά τον αργό και βίαιο θάνατο μέσα από την διαδρομή της άνοιας είναι μορφή δειλίας.

Η γνώση είναι υγεία και η υγεία είναι δικαίωμα όλων. 

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα