Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014

Η σταγόνα έγινε ωκεανός και ξεχείλισε το ποτήρι.

Σε κάθε πνευματικό κείμενο όπου νερό = συναίσθημα.
Το συναίσθημα ξεκινάει σε εμάς σταδιακά μέσα από σταγόνες που πέφτουν ξανά και ξανά μέσα στον συναισθηματικό μας ωκεανό. Ο ωκεανός αυτός ανάλογα με τα συναισθήματα αρχίζει και «φουσκώνει» μεγαλώνει.


Το νερό αυτό του δικού μας ωκεανού πότε  είναι ήρεμο και πότε έχει κύματα. Μέσα στη μέρα μας υπάρχουν διάφορες καταστάσεις που μας προκαλούν και από τις δύο καταστάσεις του ωκεανού.
Τι γίνεται όμως όταν σε έναν ωκεανό υπάρχουν υπόγεια ρεύματα, που δεν φαίνονται με το μάτι ? Τι γίνεται όταν τα κύματα θυμού είναι κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας ? 

Τι θα γίνει άραγε τώρα που σε όλους τους ανθρώπους γύρω μας έχουν δημιουργηθεί τέτοια κύματα και υπόγεια ρεύματα ?  Πώς θα ξεχειλίσει αυτή η οργή ?
Η οργή ξεκινάει από μας, από θυμούς και από όλα όσα καταπίνουμε, στο βωμό του «έλα μωρέ θα περάσει».
Όμως τίποτε δεν περνάει ή απλώς δεν περνάει όπως θα θέλαμε. Η αδικία είναι το κυρίαρχο σενάριο που υπάρχει παντού.
Πότε ηρεμεί η θάλασσα και ο ωκεανός ? Όταν έχουμε καλό καιρό, όταν υπάρχει ηρεμία στη φύση. Την άνοιξη και το καλοκαίρι και όχι πάντα. Υπάρχουν μέρες που πάλι υπάρχει κύμα, ακόμη και το καλοκαίρι από τον αέρα – θυμό.
Τις μεγαλύτερες φουρτούνες η θάλασσα και ο ωκεανός τις βιώνουν τον χειμώνα.
Πώς καταφέραμε στις ζωές μας και βάλαμε τον χειμώνα όλο το χρόνο ? Πώς καταφέραμε για λίγο να έχουμε ηρεμία στις ζωές μας και αμέσως μετά να αρχίζουν οι φουρτούνες η μία μετά την άλλη ? 

Η φουρτουνιασμένη θάλασσα έχει μαζέψει όλες μας τις σταγόνες, από όλη μας τη ζωή, που μαζεύαμε συναισθήματα κυρίως αρνητικά. Αυτά τα συναισθήματα που τώρα έχουν γίνει τα γιγάντια κύματα που είναι έτοιμα να μας κατασπαράξουν και να μας πνίξουν σε ένα ποτάμι πόνου. Μια διαδρομή πόνου που δεν έχουμε ξανά βιώσει. Γιατί ? Μα επειδή αυτό όλο το φορτίο δεν βρίσκεται πια αποσπασματικά σε κάποιους από μας, αλλά στην πλειοψηφία. Η οργή θα γίνει οδηγός και τίποτε δεν θα τη σταματήσει. Η ψυχρότητα των ισχυρών του πλανήτη που αυτή τη στιγμή μας βλέπουν και μας αντιμετωπίζουν ως αριθμούς και μόνο, είναι σε ετοιμότητα. Την περιμένουν αυτή την έκρηξη.
Πώς μπορούμε εμείς να αλλάξουμε αυτό που εκείνοι περιμένουν ? Πώς γίνεται να μην επιτρέψουμε να χυθεί αίμα άδοξα και άδικα ?
Ο μόνος τρόπος είναι να ηρεμίσουμε ο καθένας ατομικά τη δική μας θάλασσα- ωκεανό. Να σταματήσουμε να υποφέρουμε μέσα από τα ρεύματα του πόνου και τα κύματα της στεναχώριας. 

Πότε είπαμε ηρεμεί η θάλασσα ? Όταν αρχίζει η άνοιξη και το καλοκαίρι. Αυτά να φέρουμε στη ζωή μας, την άνοιξη- φρέσκο- καινούργιο εαυτό μέσα από την διαδρομή της αυτολύτρωσης. Η αυτολύτρωση έρχεται όταν δαμάσουμε τα ύδατα, τα κύματα, τα συναισθήματα που μας οδηγούν στη χωριστότητα, στην απομόνωση και στην αποξένωση. Χάνουμε τις ζωές μας στο βωμό του συναισθήματος παρ’ όλο που έχουμε δει σε πόσο δύσκολη θέση μας φέρνουν. Πόσο μας τοποθετούν πότε ψηλά = ευτυχία και πότε χαμηλά= φόβος. Γιατί αυτά τα συναισθήματα πάνε και έρχονται ? Μα γιατί μονίμως αναζητούμε πάντα έξω από μας μέσα από τις εφήμερες απολαύσεις να βρούμε την πληρότητα και την αρμονία. Οπότε τα συναισθήματα είναι ένας ουτοπικός δρόμος που τον ζήσαμε και είδαμε που και πως μας οδήγησε. 

Μη τρομάζετε με τον πνευματικό δρόμο ή μην τον αποστρέφεστε είναι ο δρόμος που μας διδάσκει πώς να φτάσουμε στην πραγματική αίσθηση του Είμαι, χωρίς την ανάγκη των συναισθημάτων.
Όταν καταλάβουμε πόσο μεγάλη σκλαβιά είναι τα συναισθήματα και πόσο μας κρατούν σε απόσταση από την αληθινή ευτυχία τότε έχουμε νικήσει. Τότε θα μετατρέψουμε τον πλανήτη σε παράδεισο.

Τι θα γίνει με τους ισχυρούς που «παίζουν» με τις ψυχές μας ? Αυτούς θα τους αναλάβει η Ανώτερη Δύναμη. Άλλωστε κι εκείνοι μόνο Εκείνον φοβούνται. 

Ετικέτα ( πνευματικότητα ) 

Δωροθέα