Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Συλλέκτης αποσπασμάτων…

Όλα στη ζωή κάθε ανθρώπου ξεκινούν από την σταθερότητα και την αστάθεια του ίδιου.
Ο σταθερός άνθρωπος περπατά αρμονικά μέσα από όλες τις αλλαγές που συμβαίνουν τόσο στη ζωή του, αλλά και στο περιβάλλον.

Ο ασταθής χάνεται μέσα από τις αλλαγές γιατί πρωτίστως δεν έχει τη δική του σταθερότητα.
Ο ασταθής αναζητά πάντα για τη δική του σταθερότητα, αιτίες από το έξω περιβάλλον του.  Έτσι μέσα από το μυαλό του εξαναγκάζει το περιβάλλον του να είναι σύμφωνο με τον ίδιο και όταν δεν είναι και δεν εναρμονίζεται μαζί του, εκείνος πέφτει και πέφτει.
Ο κάθε άνθρωπος γεννήθηκε με τη δική του σταθερότητα, Κατά τη διάρκεια που μεγαλώνει αυτήν αναζητά. Όταν την ανακαλύψει τότε δημιουργεί τη δική του «κεντρική Μονάδα» η οποία συνδέεται άμεσα με την Πηγή του. 
Σταθερός είναι ο άνθρωπος που έχει απομακρυνθεί από το εγώ του, γνωρίζει πολύ καλά τι είναι και τι δεν είναι. Έτσι δεν μεταθέτει ούτε αναθέτει την ευτυχία του και την αρμονία του σε εξωγενείς παράγοντες, αλλά κυρίως ούτε σε άλλους ανθρώπους. 

Αν αναθέτουμε την σταθερότητά μας και ισορροπία μας έξω από μας τότε αναγκαστικά κρίνουμε και κατηγορούμε τους πάντες και τα πάντα. Δεν επιτρέπουμε κυρίως στους ανθρώπους μας να είναι η αυθεντικότητά τους και δεν επιτρέπουμε και σε μας να είμαστε αυθεντικοί. Πολύ απλά γιατί την αυθεντικότητα δεν την γνωρίζουμε και την μαχόμαστε. Έτσι όταν ένας συνάνθρωπός μας έχει τα νεύρα του ή δεν έχει όρεξη εμείς θα το πάρουμε προσωπικά και θα του κρατήσουμε «μούτρα».
Όταν αγαπάς κάποιον, αγαπάς την ολότητά του.
Όταν αγαπάς την δουλειά σου, αγαπάς την ολότητά της.
Για να φτάσουμε όμως να αγαπάμε την ολότητα σημαίνει πως έχουμε φτάσει στην σταθερότητά μας.
Αλλιώς αν αγαπάμε αποσπάσματα των ανθρώπων μας, τότε δεν τους αγαπάμε, αλλά βρισκόμαστε στη θέση «μ’ αρέσεις» ή «σε συμπαθώ» και όλο αυτό κινδυνεύει να χαθεί. Επειδή αναγνωρίζουμε μόνο τη μία μεριά του άλλου, αυτή που μας έχει κάνει να τον συμπαθήσουμε.
Η αγάπη όμως ως ενέργεια είναι ολότητα και σταθερότητα. Στην αγάπη που μας έχει το Σύμπαν και ο Θεός «χρωστάμε» ακόμη την ύπαρξή μας. Γιατί μας αγαπούν για την ολότητά μας και περιμένουν από μας να βρούμε τη σταθερότητά μας. 

Αν δεν είσαι σταθερός ψάξε να βρεις σε ποιους τομείς δεν είσαι σταθερός. Το ότι δεν χάνουμε εντελώς την ισορροπία μας, το χρωστάμε στην σταθερότητα που έχει το σώμα μας. Όταν χαθεί και αυτή η σταθερότητα τότε τρέχουμε για το τέλος της ζωής μας.
Ψάχνουμε να βρούμε σε ποιους τομείς έχουμε αστάθεια, δηλαδή που λειτουργούμε αποσπασματικά. Η αστάθεια σε απομακρύνει κάθε μέρα και περισσότερο από την ολότητά σου.
Αν λοιπόν σήμερα ξεκινάς κάτι με ενθουσιασμό και λίγο καιρό μετά ο ενθουσιασμός έχει εξανεμιστεί, αναζήτησε τους λόγους που σε οδήγησαν σε αυτή την έναρξη, σε αυτό το ταξίδι. Γιατί χάθηκε ο ενθουσιασμός της αρχής? Σίγουρα στο γιατί άρχισες, θα βρεις είτε τον φόβο είτε τη ζήλια.
Η ζήλια είναι μία μορφή τύφλωσης, άρα έχει την ιδιότητα να σου κρύβει ολόκληρο το τοπίο του δρόμου που «επέλεξες». Γιατί τελικά θα δεις ότι δεν τον επέλεξες εσύ, αλλά η ζήλια σου, η διάθεσή σου για αντιγραφή.
Ο σταθερός άνθρωπος πριν επιλέξει έναν δρόμο έχει απαντήσει σε όλα τα πως και τα γιατί, έτσι δεν θα αγκομαχήσει στην πρώτη στροφή και όχι μόνο, αλλά δεν θα τη δει ως στροφή. Θα γοητευτεί με αυτή την εξέλιξη του δρόμου περισσότερο και φυσικά δεν θα εγκαταλείψει. Γιατί ο σταθερός γνωρίζει ότι κάθε στροφή του δρόμου που επέλεξε είναι ένα συν στην εμπειρία του. 

Ενώ η ζήλια, σου έχει κρύψει την στροφή και σε έκανε να δεις μόνο την ευθεία του δρόμου.
Έτσι κι αλλιώς όταν βλέπουμε κάτι στον απέναντι έχουμε την ιδιότητα να το θεωρούμε εύκολο και να το ωραιοποιούμε, επειδή βλέπουμε μόνο ένα σημείο του δρόμου.
Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που ζηλεύουμε τους άλλους. Δεν ζηλεύουμε την ολότητάς τους αλλά ένα τους απόσπασμα. Έτσι ο ασταθής θα φτάσει στη ζωή του να είναι συλλέκτης αποσπασμάτων, με αποτέλεσμα να μη βιώσει ποτέ έναν δρόμο ολότητας και σταθερότητας. Αυτή του η αστάθεια θα τον φέρει κάποια χρόνια μετά και στην σωματική του αστάθεια και τότε θα χάσει εντελώς τον έλεγχο του. Θα θεωρεί τον εαυτό του εντελώς άτυχο, αφού τους δρόμους που επέλεξε δεν τον βοήθησαν, όπως βοήθησαν τους διπλανούς τους. Σχεδόν ποτέ όμως δεν θα ψάξει την αστάθειά του και την αποσπασματικότητα του.
Η αλήθεια για τον ασταθή είναι πως κανέναν δρόμο δεν έφτασε να τον περπατήσει ολόκληρο, τον άρχιζε μεν αλλά στην πρώτη στροφή το «έβαζε στα πόδια» και άλλαζε δρόμο. Οπότε μαζί με την ζήλια του, τα αποσπάσματα του βιώνει και την αδικία. Θεωρεί ότι η ζωή τον έχει αδικήσει. Πώς είναι δυνατόν να δεις απόσπασμα μίας ταινίας ή να διαβάσεις ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο και να θεωρείς ότι έχεις άποψη. 

Τελικά μέσα από την αναζήτηση θα δει ο ασταθής ότι δεν τον έχει αδικήσει η ζωή, αλλά ο ίδιος έχει αδικήσει τον εαυτό του αλλά και τη ζωή. Γιατί δεν επέλεξε να είναι δοτικός αλλά μονοκόμματα αποσπασματικός.
Άρα αν έχουμε αστάθεια ας αναζητήσουμε τα αποσπασματικά μας μονοπάτια. Να αναγνωρίσουμε και να αποδεχτούμε γιατί επιλέξαμε μόνο ένα κομμάτι από κάθε δρόμο. Να αναζητήσουμε τη δική μας σταθερότητα- ολότητα και να τη βάλουμε οδηγό.    

ετικέτα ( αναγέννηση) 

Δωροθέα