Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Η απόλυτη κενότητα και το άδειασμα.

Κάθε μέρα όλη μέρα, κάθε άνθρωπος έχει ένα πρόγραμμα το οποίο το ακολουθεί είτε θέλει, είτε όχι, είτε του αρέσει, είτε όχι. Όμως μέσα σε αυτό το πρόγραμμα μας, σίγουρα υπάρχει και ο ελεύθερος χρόνος.


Πώς χειριζόμαστε τον ελεύθερο χρόνο μας ? Πόσο μας επιτρέπουμε να αδειάζουμε ? Πόσο επιλέγουμε την κενότητα ? Τι μας χρειάζεται το άδειασμα και τι η κενότητα ?
Το άδειασμα, μας είναι απαραίτητο ή η εκτόνωση όπως την λέμε αλλιώς, για να μην κουβαλάμε το σήμερα μας όπως έναν θυμό, σκέψεις αγχωτικές. Όπως και να είναι η μέρα μας είτε εύκολη είτε δύσκολη, σκέψεις και συναισθήματα την συνόδεψαν. Οπότε όλα αυτά καλό είναι να τους επιτρέπουμε να βγουν έξω από μας, αντί να τα κρατήσουμε μέσα μας. Η κενότητα ή αλλιώς το τίποτε, μας χρειάζεται για να αποκτήσουμε φρέσκο και νέο χώρο για ένα καλύτερο αύριο. 

Για να αρχίσουμε την εκπαίδευση αυτή θα δώσουμε πρώτα ένα παράδειγμα, το οποίο σίγουρα το έχετε βιώσει με κάποιο τρόπο.
Έχουμε μία γυναίκα η οποία ζει σε ένα σπίτι όπου στην κουζίνα της έχει ελάχιστα ντουλάπια. Για όσο χρόνο παραμείνει εκεί σε αυτό το σπίτι, θα πορευτεί με τον χώρο που έχει. Ίσως να γκρινιάζει λέγοντας ότι είναι μικρή η κουζίνα της, όμως θα καταφέρει να προσαρμόσει τις ανάγκες της βάση της πραγματικότητας που έχει. Λίγα χρόνια μετά αυτή η γυναίκα μετακομίζει σε ένα άλλο σπίτι, όπου η κουζίνα της είναι η διπλάσια και τα ντουλάπια επίσης. Το πρώτο διάστημα η ίδια γυναίκα που πριν γκρίνιαζε πως η κουζίνα της είναι μικρή και δεν χωρούσε αυτά που θα ήθελε, τώρα γκρινιάζει γιατί τα ντουλάπια της είναι άδεια. Τα πράγματα που έφερε από την προηγούμενη οικία της δεν γεμίζουν τα ντουλάπια της. Σε λίγο χρονικό διάστημα τα ντουλάπια στην καινούργια κουζίνα θα είναι ασφυκτικά γεμάτα και η γυναίκα πάλι θα νιώθει ότι ο χώρος της είναι μικρός. 
Αυτό το παράδειγμα θα το παραλληλίσουμε με τη ζωή μας και την καθημερινότητά μας.  
Γεμίζουμε τη μέρα μας τόσο ασφυκτικά που δεν υπάρχει κενός χώρος για μας.  Τον κενό χώρο ακόμη κι αν τον βρούμε θα προσπαθήσουμε να τον γεμίσουμε. Λες και μας έχει βάλει κάποιος σε αγώνες γεμίσματος και προσπαθούμε πάντα να κερδίζουμε αυτόν τον αγώνα. Οπότε ακόμη και τον ελεύθερο μας χρόνο θα τον γεμίσουμε, ακριβώς όπως κάναμε με τα ντουλάπια μας.
Ζητάμε ελεύθερο χρόνο κι όταν τον βρούμε δεν ξέρουμε πώς να τον γεμίσουμε κι εκεί ακούς το «βαριέμαι, δεν έχω τι να κάνω, όλο τα ίδια και ίδια». 

Τον ελεύθερο χρόνο μας λοιπόν ήρθε η ώρα να τον διαμορφώσουμε με το αδειάζω- εκτονώνω και με το κενό- τίποτε.
Πώς αδειάζουμε ? Η γυμναστική, ο χορός, ασκήσεις αναπνοής ή γιόγκα ή γιόγκα γέλιου είναι μέθοδοι αδειάζω. Το περπάτημα στο τέλος της δουλειάς μας βοηθάει πολύ. Μία βόλτα με το αυτοκίνητο. Ο τρόπος αδειάσματος οφείλει να είναι τέτοιος ώστε να μας επιτρέπει να εκτονώνουμε όλο το στρες από τη μέρα μας. Αν έχουμε πολύ θυμό για κάτι που έγινε, δεν μπορούμε αυτόν τον θυμό να τον ξεσπάσουμε πουθενά αλλού, ούτε φυσικά να τον κρατήσουμε μέσα μας. Σε αυτές τις περιπτώσεις έντονου θυμού ή ξεσπάμε σε ένα μαξιλάρι χτυπώντας το δυνατά και φωνάζοντας ότι μας έρχεται. Μία ιδέα που εφάρμοσα για τέτοιες καταστάσεις ήταν μικρά ποτηράκια οικονομικά, τα οποία τα πετούσα έξω από το σπίτι ( για να μην έχω και το μάζεμά τους μετά) ή επέλεγα μια βόλτα με το αμάξι και φώναζα για να ξεσπάσω.  Αυτό μπορεί να μοιάζει όλο ως αστείο, όμως είναι μια μορφή υγείας για εμάς και για όλο μας το περιβάλλον. Ο θυμός και το άγχος είναι μία μας αλήθεια που δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε.
Πώς εκπαιδευόμαστε για την κενότητα- τίποτε. Η διαδρομή αυτή είναι αρκετά δύσκολη. Δεν είναι απλό και εύκολο να καθίσετε αναπαυτικά στην πολυθρόνα σας ή στον καναπέ σας με τα μάτια ανοιχτά να κοιτούν το κενό χωρίς να κάνετε τίποτε. Ούτε τηλεόραση ανοιχτή, ούτε βιβλίο, ούτε υπολογιστή. Είναι η στιγμή, που είστε εσείς με εσάς και μόνο. Είναι η στιγμή που μπορείτε να επιτρέψετε στο μυαλό σας να σας πάει όσα ταξίδια θέλει, όπου θέλει και όπως θέλει. Αν δεν θέλετε να οδηγήσει το μυαλό σας, δώστε του εσείς κίνητρο μέσα από μία φωτογραφία ή μέσα από μία αναπόληση.  

Αρχίστε αυτό το ταξίδι στο τίποτε με 5 λεπτά στην αρχή. Με σεβασμό μείνετε στη θέση αυτή για το χρονικό όριο που θα θέσετε. Όσο εξοικειώνεστε σε αυτό το ταξίδι τόσο θα το αναζητάτε. Ο εαυτός μας, όταν του επιτρέψουμε, είναι η καλύτερη μας παρέα. Γιατί θα λέει ότι θέλει, όπως θέλει και δεν θα το διακόπτει κανένας. 
Πώς βοηθάει αυτό το τίποτε ? Γεμίζει «τις μπαταρίες» μας τόσο πολύ. Θυμηθείτε όταν ήμασταν πολύ μικρά, που ακόμη δεν περπατούσαμε, μπορεί να περνούσαμε ώρες με ένα μικρό παιχνίδι στα χέρια μας ή ακόμη και χωρίς αυτό. Το μυαλό μας ταξίδευε μόνο του και πήγαινε όπου ήθελε.
Όλο αυτό είναι μία προετοιμασία για την «προφητεία του Ονειρέματος» που θα δούμε σε άλλο κείμενο που θα μας βοηθήσει να δρομολογήσουμε τη ζωή μας σε άλλη βάση.

Όμως θα πρέπει να έχουμε υποδομή και εμπειρία σε αυτούς τους δύο δρόμους αδειάζω – κενότητα.  

ετικέτα ( τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα