Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2014

Η τυφλόμυγα…

 Η «τοξικότητα» των ανθρώπων. Αλήθεια τι είναι η τοξικότητα ? Ποιος ορίζει τους άλλους τοξικούς ενώ εμάς όχι ? Πώς μπορούμε να καταλάβουμε ότι οι άλλοι είναι τοξικοί ? Τι τους κάνουμε τους τοξικούς όταν τους αναγνωρίσουμε ? Τους πετάμε από το μπαλκόνι ? Τους γυρνάμε την πλάτη ? Τους κλείνουμε όλους σε ένα άσυλο ?


Αν υποθέσουμε ότι θεωρώ τον εαυτό μου μη τοξικό πώς έφτασα 1ον σε αυτό το συμπέρασμα και 2ον από ποιους δρόμους πέρασα για να φύγω από το τοξικό στάτους που είχα ? Γιατί αν πιστεύω ότι δεν είχα τοξικό στάτους, τότε σίγουρα μεροληπτώ.
Πόσο άδικοι μπορούμε να γίνουμε? Ποιος μας όρισε κριτές και αξιολογητές για τους άλλους ?
Ο άνθρωπος που θα καταφέρει να μπει στον δρόμο της πνευματικότητας τότε δεν ξεχωρίζει τους άλλους ανθρώπους, δεν τους κατατάσσει. Αναγνωρίζει μέσα σε αυτούς τον δίπολο εαυτό τους και τους κατανοεί απόλυτα. Ξέρει ο πνευματικός οδηγός, δάσκαλος, τους δρόμους που πέρασε ο ίδιος και πόσο πολύ κουράστηκε για να φτάσει στο πνευματικό επίπεδο που είναι. 

Ο πνευματικός οδηγός δάσκαλος όταν φτάνει σε ένα επίπεδο, αυτό δεν τον μετατρέπει σε υπερόπτη, αλλά σε έναν εύπλαστο και ευπροσάρμοστο άνθρωπο γεμάτο από γλύκα, κατανόηση, αποδοχή και μια τεράστια αγκαλιά δίχως όρους και όρια.
Δηλαδή ο Θεός θα έπρεπε όλους τους τοξικούς, όπως λέγεται, ανθρώπους να τους πέταγε από τον πλανήτη για να μην ενοχλούν εμάς τους πνευματικούς ? Τότε ο πλανήτης θα αδειάσει τελείως.
Ποιος είναι ο ρόλος άραγε του πνευματικού, να βάζει ταμπέλες ή να τις αφαιρεί από τους άλλους ?
Πως γίνεται έναν άνθρωπο να τον θεωρήσουμε τοξικό και μόνο ? Ποτέ ένας άνθρωπος δεν είναι μόνο τοξικός. Ανάγκη από αγάπη δείχνει η τοξικότητα και όχι ανάγκη από κλωτσιά.
Για να φτάσει ένας πνευματικός δάσκαλος να «κλωτσήσει» έναν αδερφό του θεωρώντας τον μονομερώς τοξικό, καλύτερα θα ήταν να αναζητήσει την δική του τοξικότητα. 
Είναι σαν να λέμε, οι γιατροί να κάνουν επιλογή και τις πολύ δύσκολες περιπτώσεις να μην τις αναλαμβάνουν.
Σαν να λέμε, τα παιδιά που δεν μπορούν να εναρμονιστούν στο σύστημα να τα βάζουμε σε ένα περιθώριο.
Μα αυτό δεν λέγεται αρμονία και ισορροπία. Αν γινόμαστε κριτές και επικριτές τότε δεν μπορούμε να βοηθήσουμε κανέναν που έχει μία διαφορετικότητα. Που ποιος ορίζει αυτή τη διαφορετικότητα σε λάθος ή σωστό ? 

Είδαμε που φτάσαμε που την διαφορετικότητα Ιησού την σταυρώσαμε. Τα ίδια και χειρότερα θα κάναμε και σήμερα.
Για να φτάσει ένας άνθρωπος να γίνει τοξικός, όπως τον θεωρούμε, κάποιοι τον οδήγησαν να γίνει έτσι. Ίσως δεν βίωσε στοργή και αγάπη. Εμείς τι κάνουμε τότε, ψάχνουμε έναν πάσαλο για να τον καρφώσουμε επάνω ? Αυτό λέγεται αγάπη, πνευματικότητα, ισορροπία ?
Ο κάθε πνευματικός οδηγός- δάσκαλος αφού έχει φτάσει σε ένα επίπεδο γνωρίζει πολύ καλά τι πρέπει να κάνει για να διαφυλάξει την ενέργειά του, αν υποθέσουμε ότι φοβάται μη του την «κλέψει» ο τοξικός. Κανένας «τοξικός» άνθρωπος δεν μπορεί να εισβάλλει στην ενέργεια του ήδη πνευματικού δάσκαλου, για να τα καταφέρει θα πει πως εμείς έχουμε κάπου κενά στο αιθερικό μας πεδίο και «μπάζει νερά».
Όταν λοιπόν φτάνουμε να μαχόμαστε τόσο την τοξικότητα, μαχόμαστε τον θυμό, την οργή, τη ζήλια κλπ που όλοι οι άνθρωποι τα έχουν αυτά, άρα μαχόμαστε τον άνθρωπο. 

Η τοξικότητα ξεκινά από τη χωριστότητα από τον ίδιο μας τον εαυτό, αφού δεν του επιτρέπουμε να νιώσει άνθρωπος επί της ουσίας, οπότε γινόμαστε μια «τυφλόμυγα» χωρίς ορατότητα. Οπότε λογικό είναι να φτάνουμε σε κριτική όπως τοξικός ή θετικός άνθρωπος. Ο θετικός άνθρωπος κινδυνεύει να γίνει τοξικός όσο βρίσκεται ακόμη στον δρόμο της χωριστότητας. Όπως επίσης ο θετικός γίνεται και τοξικός ανάλογα την περίσταση και ο τοξικός θετικός.
Η τοξικότητα για να σταματήσει να υπάρχει λοιπόν δεν θέλει κλωτσιά, αλλά αγκαλιά. Αυτή η αγκαλιά χρειάζεται την  ενέργεια της Αγνής και Αγαθής Αγάπης.

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα