Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Πως διατηρείς το θετικό αποτέλεσμα μιας θεραπείας.

Οι ασθένειες δυστυχώς είναι διαδρομές που μας φέρνουν σε δυσάρεστη θέση και μας γεμίζουν με επιπλέον φόβους. Όσο μικρή και να είναι μία ασθένεια το σίγουρο είναι ότι μας αλλάζει τη ζωή για όσο διάστημα υπάρχει στον δρόμο μας.


Όπως έχουμε ξανά πει καταστάσεις που φτάνουν το σώμα σε μία τέτοια διαδρομή ένστασης που είναι η ασθένεια, δεν δημιουργήθηκε έτσι ξαφνικά αλλά μετά από κάποιες διαδρομές συμπίεσης. Συμπίεση που κάναμε εμείς στον εαυτό μας. Πώς συμπιέζω τον εαυτό μου ? Με καταστάσεις που με κάνουν να θυμώνω, να αγχώνομαι, να στεναχωριέμαι, να φοβάμαι. Όλα αυτά είναι μορφές πόνου που αργά ή γρήγορα θα εκδηλωθούν στο σώμα. Είτε μικρή είτε μεγάλη η ασθένεια, ένα δρόμο «πρέπει» να μας δώσει. Να αναζητήσουμε εκείνη τη στιγμή το μήνυμα που μας δίνει το σώμα μας. Μας ζητά να το ακούσουμε, να του δώσουμε φροντίδα, αγκαλιά, κατανόηση, αποδοχή. Να αλλάξουμε τρόπο ζωής, ειδικά όταν αυτές οι καταστάσεις έχουν να κάνουν με ασθένειες μεγαλύτερες από ένα συνάχι ή ένα πυρετό. 

Κάπως σε όλο μας το χρονικό διάστημα μέχρι να εμφανιστεί η ασθένειά μας καταπιέσαμε εμάς κατά πολύ. Ίσως αντί για τρυφερότητα να δείξαμε σκληρότητα σε εμάς, αντί για αγάπη να δείξαμε εκφοβισμό. Οπότε το σώμα μας μάζευε και εκδήλωσε την ένστασή του.
Πώς μπορούμε λοιπόν να διατηρήσουμε τα επίπεδα σε μία θεραπεία που κάναμε ή που θα κάνουμε ?
Το πρώτο που οφείλουμε να δούμε είναι πώς και πόσο μας άλλαξε τη ζωή αυτή η ασθένεια. Πόσο τρομάξαμε, αν πρόκειται για σοβαρές ασθένειες. Πόσο πληγωθήκαμε ? Πόσο πονέσαμε και τι μας ανάγκασε αυτή η ασθένεια να στερηθούμε ?
Με αυτές τις ερωτήσεις ως οδηγό, το επόμενο είναι να τοποθετήσουμε καινούργια μας πως.
Πώς το έπαθα αυτό ? Πότε ξεκίνησε ? Πώς και με ποιο τρόπο με υποβίβαζα ? Γιατί ? Πόσο με αγνοώ ? Πόσα «δεν πειράζει» λέω στο βωμό της καλής εικόνας ? Όσα δεν πειράζει και να είπα, το σώμα μου, μου λέει ότι πείραζε κι εγώ δεν το άκουγα. Πληγωνόμουν αλλά εκεί, δεν άλλαζα. 

Παίρνω όλα μου τα συναισθήματα και τα ψάχνω ένα- ένα. Τις σκέψεις που με οδηγούσαν να κρύβομαι από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Όλα τα γιατί που τα άφησα να αιωρούνται πάνω από το κεφάλι μου, αναπάντητα.
Ο δρόμος της σωστής υγείας και ισορροπίας είναι να αποδεχτώ και να παραδεχτώ ότι είμαι άνθρωπος. Είμαι ένας άνθρωπος που έχει τη δυνατότητα να κάνει και λάθος, να μη θέλει, να βαριέται, να μην μπορεί σήμερα, να έχει ανάγκη από φροντίδα και όχι μόνο να φροντίζει.
Από σήμερα επιλέγω να βάλω στη ζωή μου δρόμους ευλογίας για μένα και όσο πληθωρικά δίνω στους άλλους θα δίνω και σε μένα. Αγάπη, φροντίδα και στοργή ουσιαστική.
Αγάπη για μένα θα πει «επιτρέπω να είμαι αυτό που είμαι» , έτσι απλά.
Αν λοιπόν στην διαδρομή της ασθένειας με έφερε η όποια συμπίεση που έκανα σε μένα, από τώρα βάζω πλώρη το επιτρέπω να είμαι αυτό που είμαι

Αγαπάω και αποδέχομαι τον εαυτό μου γιατί αγαπάω και αποδέχομαι τα λάθη μου, τους θυμούς μου, το άγχος μου, τους φόβους μου. Αποδέχομαι σημαίνει επιλέγω να τα βγάζω από μέσα μου, χωρίς να νιώθω πια από ατσάλι. Αν δεν μπορώ να τα μοιραστώ με ανθρώπους επιλέγω να τα γράφω σε ένα τετράδιο και μέσα από τα γιατί θα φτάσω να τα φέρω σε ισορροπία. Έτσι δομώ την σταθερότητα της θεραπείας και δημιουργώ τις προϋποθέσεις μέσα από την αλλαγή στάσης να μην εμφανιστεί άλλη. Ακόμη και να κάνει την εμφάνισή της άλλη, τώρα γνωρίζω τον τρόπο απελευθέρωσης.

Είμαι αυτό που είμαι. 

ετικέτα ( ευημερία ) 

Δωροθέα