Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Το σκοτεινό πέπλο…

Το κλάμα ακούστηκε πρώτο, όταν γεννήθηκες, ήταν αυτό που πιστοποιούσε ότι ζεις.

Όλοι τότε γύρω σου σε κοιτούσαν και έκαναν όνειρα για σένα. Όνειρα δικά τους με τα δικά τους χρώματα και αρώματα.
Εσύ μεγάλωνες και μεγάλωνες και το μέσα σου δημιουργούσε τόσες απορίες, τόσα γιατί. Γιατί, που πάντα έμεναν αναπάντητα, αφού όλοι οι άνθρωποι γύρω σου δεν είχαν ποτέ μία απάντηση να σε καλύψει.
Πάντα αναρωτιόσουν πως γίνεται τόσοι άνθρωποι, που θεωρούν τους εαυτούς τους ενήλικους, ενώ εσένα μικρό και ανώριμο, να μην θέλουν ποτέ όλα αυτά που λίγο πριν τα ήθελαν. Να μη τους αρέσει, σε τίποτε η ζωή τους. Σε κάθε τους δραστηριότητα να βρίσκουν και από ένα πρόβλημα. Κι όμως να θέλουν τόσο απεγνωσμένα να σου φορέσουν κι εσένα αυτό το τόσο σκοτεινό πέπλο. 

Ένα πέπλο που κρύβει και φυλακίζει όλο σου τον πραγματικό κόσμο και να επιλέξεις να κλείσεις εκεί για πάντα την αλήθεια σου, την αυθεντικότητά σου και να φορέσεις το τόσο τραγικό πέπλο.
Ένα πέπλο που έχει φέρει όλο σου το περιβάλλον σε τόση θλίψη, σε τόσους πόνους και σε τόση απόγνωση. Αφού αυτό που σου λένε καθημερινά είναι ότι κάθε τους επιλογή ήταν λάθος. Λάθος που έγιναν νοικοκυρές, λάθος που παντρεύτηκαν, λάθος που πήγαν σε αυτή τη δουλειά, λάθος που αγόρασαν αυτό το αυτοκίνητο και όχι το άλλο, λάθος που πήραν σπίτι, λάθος που ζουν σε αυτή τη χώρα… και αναρωτιέσαι… μήπως τελικά κι εγώ ήμουν ένα από αυτά τα λάθη? Αφού για όλα όσα επέλεξαν οι ενήλικες δεν τα θέλουν πια και έχουν μετανιώσει, γιατί να μην θεωρούν κι εμένα ένα τέτοιο λάθος. Να με ήθελαν και ύστερα να το μετάνιωσαν. Αφού κάθε μέρα μου λένε να κάνω άλλο από αυτό που νιώθω, άλλο από αυτό που πιστεύω και άλλο από αυτό που μπορώ. 


Γιατί να επιλέξω κι εγώ να φορέσω αυτό το πέπλο ? Που και πότε βοήθησε και ποιους ? Γιατί δεν τόλμησε κάποιος να πει… «όχι λυπάμαι αυτό το πέπλο δεν θα το φορέσω». Θέλω να γίνω αυτό που ήρθα να γίνω, ο αυθεντικός μου εαυτός και τίποτε άλλο!!!

ετικέτα ( ευημερία ) 

Δωροθέα