Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Σαΐτα στον δάσκαλο.

Αυτή είναι μία πλάκα που κάνουν συνήθως οι μαθητές στον δάσκαλο στο σχολείο, να του πετάξουν μία σαΐτα την ώρα που είναι στραμμένος στον πίνακα και γράφει.
Ο δάσκαλος εκείνη την ώρα θα θυμώσει και θα ζητήσει να βρει τον μαθητή που το έκανε για να τον βγάλει έξω από την τάξη.
Όμως αυτό πώς μπορούμε εμείς να το αντιπαραθέσουμε με τη ζωή μας ?


Στη θέση της σαΐτας θα βάλουμε έναν λόγο ή φράση ή πράξη που μπορεί να γίνει εναντίον μας από έναν άνθρωπο όχι πολύ οικείο μας, αλλά από το κοινό μας περιβάλλον. Στη θέση του μαθητή θα βάλουμε τον γνωστό μας. Τη θέση του δάσκαλου θα την έχουμε εμείς.
Πώς μπορούμε να πράξουμε και πώς πράττουμε συνήθως ?
Συνήθως λοιπόν όταν κάποιος από το ευρύ περιβάλλον μας πετάξει «βέλη» εναντίον μας εμείς θα θιχτούμε και θα ψάξουμε τρόπο ή να βάλουμε το άτομο αυτό στη θέση του ή να του ανταποδώσουμε το «χτύπημα». Αναλόγως το μέγεθος αυτού που θα πει εμείς θα αντιδράσουμε συνήθως με θυμό . Αν κάποιος όμως είναι χαμηλών τόνων ή με χαμηλή αυτοεκτίμηση, θα πάρει την προσβολή τόσο κατάκαρδα και θα νιώσει ότι του «έκοψαν» τα φτερά. Τότε θα νιώσει ντροπή και έτσι θα μαζευτεί για να μην ξανά βιώσει τέτοια κατάσταση. 

Ένας άλλος τρόπος αντιμετώπισης ο οποίος βασίζεται στην αυτογνωσία είναι, να πάρουμε την πρόταση, τον λόγο δηλαδή αυτού του ανθρώπου που είπε εναντίον μας και να την αναζητήσουμε σε βάθος. Αν για παράδειγμα θύμωσα από την πρόταση- ατάκα, καλό είναι να αναζητήσω τι με θύμωσε και γιατί. Αν κάνω προσπάθειες να τα βρω με τον εαυτό μου μέσω αυτογνωσίας, η στιγμή αυτή που ήρθε μπροστά μου κάτι θέλει να με διδάξει. Αν θύμωσα ή θίχτηκα κάπου εκεί μέσα η πρόταση ενέχει μία αλήθεια που προσπαθώ να μη τη βλέπω ή μπορεί να την αγνοώ εντελώς. Αφού λοιπόν η αυτογνωσία με διδάσκει ότι ο άλλος είναι καθρέφτης μου,  αυτός ο γνωστός κάτι βλέπει σε μένα που πρέπει να το ψάξω. Δεν είναι εύκολη υπόθεση αυτή να αρχίσω να αναζητώ σε βάθος πόσο αλήθεια είχαν τα λόγια του. Όλα αυτά φυσικά αν η ατάκα/ πρόταση αυτού του ανθρώπου κατάφερε να με βγάλει εκτός εαυτού. Εκτός εαυτού θα πει να σκέφτομαι συνέχεια την πρόταση, να ψάχνω τρόπο να δικαιολογηθώ μέσα από τα πως και τα γιατί. Επειδή το εγώ μου έχει ανάγκη να έχει οπαδούς και ανθρώπους που το συμπαθούν. Οπότε όταν κάνει ένα βήμα/ τόλμημα έχει ανάγκη το «χειροκρότημα» και δεν αντέχει το όποιο «χτύπημα». Όλο αυτό δεν είναι κακό ίσα ίσα το να αρχίσουμε την έρευνα μέσα από αυτό που μας αναστάτωσε είναι μία γενναία πράξη που θα μας οδηγήσει πιο γρήγορα στην θέση «Είμαι αυτό που Είμαι».
Αν τώρα έχουμε φτάσει σε Ανώτερα Επίπεδα Πνευματικότητας η σαΐτα- λόγος- ατάκα όχι μόνο δεν θα μας ενοχλήσει αλλά ούτε θα την καταλάβουμε. Θα της επιτρέψουμε να πέσει εκεί δίπλα σε εμάς στο πάτωμα. Η μία ιδέα είναι να σκύψουμε να τη μαζέψουμε για να την επιστρέψουμε σε αυτόν που της ανήκει, δηλαδή στον γνωστό. Η άλλη ιδέα είναι να αφήσουμε τον άνθρωπο να έρθει να τη μαζέψει.

Όπως και να έχει ο Πνευματικός που έχει φτάσει στο «Είμαι αυτό που είμαι» και «είμαι στο κέντρο μου», γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτή η φράση δεν του ανήκει, αλλά είναι μία περιγραφή του γνωστού προς τον εαυτό του. Ο Πνευματικός γνωρίζει απόλυτα την έννοια της ελευθερίας άρα επιτρέπει σε όλους όσους τον περιβάλλουν να έχουν τις δικές τους απόψεις, χωρίς να τις κατατάσσει και να τις αξιολογεί. Ακόμη και όταν καταλαβαίνει ο Πνευματικός ότι ο στόχος- λόγος- σαΐτα τον στοχεύει με σκοπό να τον «χτυπήσει» θα παραμείνει σταθερός και αμετάκλητος στη θέση του με αγάπη και κατανόηση. Θα αγκαλιάσει με συμπόνια τον συνάνθρωπό του και θα του επιτρέπει να έχει την άποψή του, την οποία ο πνευματικός θα τη σεβαστεί απόλυτα. 

Τι θα κάνει τώρα αυτός που έριξε τη σαΐτα και τελικά έπεσε στο κενό ? Τότε το «μπαλάκι» επιστρέφει σε εκείνον και εκείνος θα αναζητήσει να βρει μέσω αυτογνωσίας τι ήταν αυτό που τον έκανε να πετάξει τη σαΐτα. 

ετικέτα ( ευημερία ) 

Δωροθέα