Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Επιτρέπω!!! Ο δρόμος της ευτυχίας.

Τι όμορφη λέξη, με τι υπέροχη έννοια. Επιτρέπω!!!
Είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει κάποιος στον εαυτό του και όταν αρχίσει να το βιώνει ο ίδιος μέσα από την πράξη, θέλει να το προσφέρει με χαρά και στους άλλους.


Πόσο σπουδαίο είναι να επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να είναι αυτό που είναι, χωρίς να προσπαθούμε να δείξουμε ή να αποδείξουμε τίποτε.
Όσο προσπαθούμε να δείξουμε ή να αποδείξουμε, για όποιο λόγο και με όποιο τρόπο, υποκρινόμαστε και κάνουμε παραπάνω ή άλλα από αυτά που νιώθουμε ή πιστεύουμε. Ενώ παράλληλα κινδυνεύουμε να πέφτουμε στις «παγίδες» του υπερβάλλω και υποβάλλω. Η διαδρομή δηλαδή του εγώ, της συνήθειας, των στάνταρς και των πρέπει μας αναγκάζει κάποιες φορές να υπερβάλλουμε, δείχνοντας υπερβάλλοντα ζήλο για κάτι, με σκοπό να πάρουμε το μπράβο, μια αύξηση, μία καλή θέση και τελικά πέφτουμε στην παγίδα του ίδιου μας του εγώ. Γιατί όταν «πέφτει» η μάσκα της αλήθειας, δηλαδή της πραγματικής διαδρομής, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό που υποσχεθήκαμε δεν μπορούμε να το κάνουμε. 
Τότε έρχεται η στιγμή που υποβάλλουμε τους εαυτούς μας σε διαδικασίες που είναι πάνω από τις δυνάμεις μας. Η κόπωση και η σωματική αλλά κυρίως η συναισθηματική θα κάνει την εμφάνισή της και εμείς θα είμαστε εγκλωβισμένοι σε ένα κλουβί και δεν θα βλέπουμε πουθενά έξοδο. Έτσι λοιπόν ο δρόμος του επιτρέπω θα μας απαλλάξει από όλο αυτό το βάρος, αφού θα καταλάβουμε ότι είμαστε άνθρωποι και άνθρωπος θα πει έχω το δικαίωμα να είμαι και να μην είμαι, να θέλω και να μη θέλω, να έχω και να μην έχω.   
Αφού η αληθινή αγάπη είναι ελευθερία, με αυτή θα ξεκινήσουμε από μας τους ίδιους. Μέσα από την αποδοχή, την κατανόηση του ότι είμαστε άνθρωποι γεμάτοι από την ολότητα. Ολότητα θα πει πως έχω το δικαίωμα να αφήνομαι στο σήμερα, όπως ακριβώς αφήνω το κορμί μου στην επιφάνεια της θάλασσας, ήρεμο και γαλήνιο. Αυτή η φυσικότητα σημαίνει πως από σήμερα θα βάλω ως φάρο αυτή τη μικρή, αλλά τόσο σπουδαία λεξούλα «επιτρέπω».
Δημιουργώ έναν κατάλογο για το σημερινό μου επιτρέπω και όταν αρχίσει η εκπαίδευσή μου, μέσα από τον κατάλογο κάποια στιγμή θα μεταφερθεί στο αυθόρμητο και στο αυτόματο.
Επιτρέπω στον εαυτό μου : 
Να μην έχει όρεξη
Να μην υπόσχεται, αλλά να λέει «ανάλογα τις συνθήκες», «θα δούμε» κλπ. Γιατί κάθε φορά που υπόσχομαι από σήμερα για το πώς θα είμαι μια βδομάδα, με «αναγκάζω» να είμαι και  μετά είναι άδικο εντελώς τόσο για μένα αλλά και για τον άνθρωπο που θα του υποσχεθώ. Έτσι με το επιτρέπω οδηγό, αναγνωρίζω την ανθρώπινη φύση μου όπου δεν γίνεται να υποσχεθώ, γιατί πολύ απλά εκείνη την ημέρα μπορεί να μην έχω όρεξη, μπορεί να μου προκύψει δουλειά, μπορεί ένα σωρό μπορεί. Αν έχω υποσχεθεί και με έχω αναγκάσει να είμαι σταθερός στις υποσχέσεις μου αμέσως κάνω στην άκρη μια δική μου ανάγκη, για να πάω στο ραντεβού. Με αποτέλεσμα στο ραντεβού να μην είμαι χαλαρός και ήρεμος, αλλά μέσα στα νεύρα από τον εξαναγκασμό. Ποιον εξαναγκασμό ? Αυτόν που έκανα από μένα για μένα. Δεν μου φταίει ο άλλος λοιπόν, αν εγώ ο ίδιος ακυρώνω ή αγνοώ την ανθρώπινή μου υπόσταση και με βάζω στη διαδικασία να ξέρω τι και πως θα είμαι μερικές μέρες μετά. 

Επιτρέπω σήμερα να μην έχω όρεξη να κάνω αυτά που έκανα εχθές. Το χθες είναι χθες και το σήμερα είναι σήμερα. Αν για κάποιο λόγο, μου πηγαίνω κόντρα και ντε και καλά προσπαθώ να είμαι όπως ήμουν χθες, αυτόματα δεν δέχομαι τις αλλαγές, δεν σέβομαι τη διαφορετικότητά μου, την αυθεντικότητα μου και το δικαίωμά μου να αλλάζω. Όταν με σεβαστώ απόλυτα μέσα από αυτό το επιτρέπω, τότε το εγώ και το σώμα μου θα γεμίσουν υγεία. Γιατί κάθε φορά που με σέβομαι και με εκτιμώ τότε λειτουργώ αρμονικότερα και φυσικότερα. Κανένας από τους ανθρώπους που μας αγαπάει δεν θα έχει αντίρρηση για όλο αυτό το μεγαλείο. Γιατί πολύ απλά όταν διδαχτώ το επιτρέπω, τότε μεταφέρεται σε όλο μου το περιβάλλον, έτσι θα επιτρέπω και σε όλους τους άλλους να είναι η φυσικότητά τους. 

ετικέτα ( αναγέννηση ) 

Δωροθέα