Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014

Ο δρόμος που είμαι …

Μήπως ο δρόμος που είμαι με οδηγεί να κουτσαίνω, να γονατίζω και τελικά να έρπομε ?



Κάθε δρόμος στη ζωή μας και κάθε λόγος που εμφανίζεται ένας δρόμος, είναι αποκλειστικά και μόνο για να φτάσουμε να αναγνωρίσουμε μέσα σε αυτόν μάθημα για άνοδο- Ανάταση ψυχής.

Όμως υπάρχουν φορές που κάνουμε κύκλους γύρω από το ίδιο σημείο. Έχουμε μία στασιμότητα και βιώνουμε  παρόμοια πράγματα, επειδή δεν έχουμε δει το μάθημα. Με αποτέλεσμα να κουραστούμε αφάνταστα από τη ζωή και τότε θα αρχίσουμε να κουτσαίνουμε. Όσο προχωράει η ζωή και εμείς παραμένουμε με κλειστά τα αφτιά και τα μάτια της εσωτερικής μας αναζήτησης θα έρθει το γονάτισμα και τελικά το έρπομε.  

Η ζωή που ήρθαμε να ζήσουμε είναι ένα μόνιμο σχολείο.
Αυτό που οφείλουμε να ρωτάμε καθημερινά τους εαυτού μας είναι. Σε ποιο δρόμο είμαι σήμερα ? Τι με μαθαίνει ? Είναι ο δρόμος αυτός υπερ της ενότητας, της αγάπης και της προσφοράς ? Σε αυτόν τον δρόμο που βρίσκομαι ποια στοιχεία χρησιμοποιώ της αλαζονείας, της δόξας ή της αγάπης και της ελευθερίας ?
Αρνητικός δρόμος και θετικός δρόμος δεν υπάρχει. Κάθε δρόμος έχει μέσα του και από τα δύο στοιχεία. Ένας δρόμος μπορεί να ονομαστεί μόνο αρνητικός όταν εμείς δεν μπορούμε να βρούμε μέσα του τίποτε θετικό. Όμως δεν υπάρχει δρόμος που να μην έχει και θετικά στοιχεία.
Όταν τον κάθε δρόμο καταφέρω και τον ονομάσω αγάπη και μόνο αγάπη, τότε θα ξέρω πως έφτασα στο σημείο να φέρω σε ισορροπία τον ζυγό που με «τρώει» τόσα χρόνια. Ένας ζυγό που με ανάγκαζε να ξεχωρίζω, να αξιολογώ είτε τους συνανθρώπους μου, είτε τις καταστάσεις αλλά και εμένα τον ίδιο κάνοντας χρήση το άσπρο και το μαύρο. Το άσπρο και το μαύρο είναι δρόμος χωριστότητας και όχι ενότητας, είναι ο δρόμος που με κάνει να βάζω ταμπέλες και τίτλους. Όπου με αυτόν τον τρόπο φτάνω να αδικώ τα πάντα. Γιατί για μένα μία βροχή μπορεί να είναι μαύρο- άρνηση όμως για τον γεωργό είναι ευλογία και καλοσύνη. 

Για μας λοιπόν όλους τους ανθρώπους στόχος μας είναι να φύγουμε από το διαχωρίζω και να περάσουμε στο ενώνω.
Γι αυτό το ενώνω έχουμε έρθει. Ενώνομαι κάτω από το χρώμα της Αγάπης δίχως όρους, όρια και κατάταξη.

Η Αγάπη, ενέργειά της έχει το χρώμα της Φλόγας, δηλαδή το Χρυσό. Η δόνηση της Αγάπης οδηγεί στην απόλυτη ίαση καταστάσεων. Οι σκέψεις διχασμού αρνητικό- θετικό δεν μας ανήκουν γιατί ανήκουμε στην Ολότητα. Ολότητα, Φωτεινότητα μόνο με την δόνηση της Αγάπης.  

ετικέτα ( ελευθερία)
Δωροθέα