Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Γκρεμίσω τα τείχη που μου κρύβουν την Ολότητα της Φωτεινότητας.

Το αιθερικό σώμα του κάθε ανθρώπου είναι γεμάτο από τοξικότητα στο μεγαλύτερό του κομμάτι. Αυτή η τοξικότητα παραμένει στα τοιχώματα του αιθερικού μας σώματος και δεν μας επιτρέπει να έχουμε ορατότητα και να αναπνεύσουμε την δόνηση της αγάπης.
Γιατί μέσα από το αιθερικό μας σώμα τρεφόμαστε από όλα όσα έχει γεμίσει από όλο μας το παρελθόν.


Εκεί μέσα στον σάκο του υποσυνείδητου μας, ο οποίος δημιουργήθηκε και δομήθηκε από εμάς υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που κάναμε και μετανιώσαμε.
Το αιθερικό σώμα όσο είναι έτσι σε αυτή την κατάσταση, μας κλειδώνει σε μία ουτοπική πραγματικότητα και μας αναγκάζει να ζούμε χωρίς την παρέμβαση του Θείου στη ζωή μας, εκτός από μερικές εξαιρέσεις. Δηλαδή το Θείο θα κάνει την εμφάνισή του αλλά αποσπασματικά και όχι συνέχεια. Ο λόγος είναι όχι ότι η Θεία Ροή δεν μας αξίζει, αλλά εμείς δεν έχουμε την σωστή ορατότητα προς αυτή.
Είναι σαν να βλέπουμε το φώς έξω από το σπίτι μας, αλλά εμείς να έχουμε πάντα μπροστά στο τζάμι την κουρτίνα μας, οπότε δεν μπαίνει όλη η ευλογία του Φωτός, αλλά ένα απόσπασμα της. Ένα απόσπασμα που θα περάσει πρώτα από την κουρτίνα και θα έρθει σε μας μαζί με την ενέργεια της κουρτίνας. Δηλαδή αν η κουρτίνα μας είναι γεμάτη από καπνό, το Φως θα έρθει με τμήμα του καπνού σε μας και όχι μόνο του. 

Τότε κάθε μας προσπάθεια προς το Θείο θα μοιάζει ατέρμονη και εμείς θα νομίζουμε ότι ο Θεός δεν μας ακούει. Ίσως να μας συμβαίνουν διάφορα τα οποία μας κάνουν να αμφιβάλλουμε για το Θείο ή να νομίζουμε ότι είμαστε αδικημένοι. Η προσευχή μας θα γίνεται αλλά θα παραμένει στα τοιχώματα του αιθερικού μας σώματος και δεν θα έχει τη δυνατότητα να μεταφερθεί ολόκληρη προς το Σύμπαν. Είναι ακριβώς όπως όταν έχουμε μουσική μέσα στο σπίτι μας, με κλειστά τα παράθυρα, άρα προς τα έξω ακούγεται ο ήχος λιγότερο.
Τι μπορώ να κάνω για να αλλάξω το αιθερικό μου σώμα και από τοξικό να το μετατρέψω σε φωτεινό ? Οπότε μέσα από τη φωτεινότητα να γίνει διάφανο ? Να καταφέρω να βγάλω τις κουρτίνες, να ανοίξω τα παράθυρα όλα και τελικά να γκρεμίσω τα τείχη που μου κρύβουν την Ολότητα της Φωτεινότητας.
Δημιουργώ ένα τετράδιο το οποίο το ονομάζω αιθερική μετατροπή.
Τοποθετώ το θέλω μου πρώτα από όλα πάνω- πάνω.
Θέλω να μετατρέψω το αιθερικό μου σώμα από σκοτεινό πόλο έλξης πόνου, σε Φωτεινό δρόμο Ανάτασης και Ευημερίας.
Ύστερα γράφω ένα συμβάν πόνου που δημιουργήθηκε στη ζωή μου. Ένα συμβάν που θεωρώ ότι αδικήθηκα, πληγώθηκα.
Κάτω από το συμβάν γράφω : Αρχίζω τη μετατροπή μου και θα αλλάξω χρώμα στο συμβάν αυτό.
Καταγράφω ύστερα όλα τα συναισθήματα που ένιωσα κατά τη διάρκεια του συμβάντος.
Ποιες σκέψεις είχα πριν, ποιες κατά τη διάρκεια και ποιες μετά το συμβάν. Πόσος χρόνος έχει περάσει από το συμβάν ?
Τι μου έχει μείνει σήμερα από εκείνο το συμβάν ? Σκέψεις ? συναισθήματα?  Πίκρα? 

Τι συνέπειες είχε αυτό στη ζωή μου ? Ποιους τομείς επηρέασε ?
Πώς ήμουν πριν από αυτό συμβάν ? Έχω μετανιώσει γι αυτό ? Σε ποιους τομείς μετάνιωσα ? Είχα δει την εξέλιξη όταν το βίωνα ή όχι ?  Αν είχα δει, που θα με οδηγήσει, γιατί δεν το σταμάτησα ? Μήπως φοβήθηκα ? Τι ? Μήπως με χαρακτηρίσουν ως άτολμο ? Ως ψεύτη ? Ως ασυνεπή ?
Μήπως τελικά αυτά που φοβήθηκα ότι θα με χαρακτηρίσουν οι άλλοι, έφτασα να τα νιώθω έτσι κι αλλιώς από μόνη/ος μου ? Μήπως αυτό το άτολμο, το ψεύτης, το ασυνεπής μεταφέρθηκε στο περιβάλλον μου και επιστρέφεται σε μένα ως συμπεριφορές ?
Πόσες σκέψεις πόνου, έχθρας, οργής, πανικού έχουν δημιουργηθεί από αυτό το συμβάν ? Πόσο μουδιασμένη/ος νιώθω ? Πόσο πνίγομαι ?
Καταλαβαίνουμε ότι όλο αυτό το δομημένο ερωτηματολόγιο, δεν μπορεί να απαντηθεί όλο σε μία μέρα. Γιατί είναι μία διαδρομή ανασύνταξης και κάθαρσης από μας για μας. Μία ανασύνταξη για να γίνει θέλει υπομονή, επιμονή, σεβασμό και πάρα μα πάρα πολύ αγκαλιά.
Αυτό που θα θυμάμαι είναι πως όλο αυτό με πονάει, είναι μία αλήθεια μου. Δεν μπορώ σε μία αλήθεια μου να κλείσω τα μάτια και να κάνω πως δεν υπάρχει, πολύ απλά γιατί υπάρχει. 

Οπότε αφού μόνο εγώ γνωρίζω το μέγεθος του πόνου και της αλήθειας μου, μόνο εγώ έχω όλες τις απαντήσεις που χρειάζομαι, μόνο εγώ μπορώ να δώσω την ευλογία στον εαυτό μου να πάρει τον χρόνο του, για να βιώσω τελικά την ανασύνταξη. Η ανασύνταξη αυτή έχει στόχο να με βοηθήσει να αλλάξω τους κανόνες. Ποιους κανόνες ? Τους κανόνες που έθεσα εγώ στον εαυτό μου, οι οποίοι βασίστηκαν σε στερεότυπα και πρότυπα. Στερεότυπα και πρότυπα τα οποία τα τοποθέτησα στη ζωή μου, επειδή νόμιζα ότι θα με βοηθήσουν, αφού τα έβλεπα και στους άλλους. Μία δομημένη συνήθεια ήταν όλο αυτό που τελικά με έφερε σε ένα τέλμα πόνου και θλίψης.
Όμως η ζωή, μου ανήκει  και πάντα μέσα μου πίστευα και ένιωθα ότι μου αξίζει το καλύτερο. Όχι από εγωιστική μεριά, αλλά από την ουσιαστική μεριά. Ήρθε η ώρα να το αναζητήσω αυτό που πιστεύω ότι μου αξίζει, γιατί για τη δική μου ζωή πρόκειται. Ξεκινάω λοιπόν την διαδρομή αυτή για να περάσω στο επόμενο βήμα.
Θα θυμάμαι πως όταν είμαι μέσα στην λαίλαπα του πόνου, η ορατότητα που έχω είναι οριακά στο σημείο του πόνου. Ο Πόνος με μαγκώνει και δεν μπορώ να δω σε απόσταση από το πρόβλημα. Κάθε πρόβλημα όταν το βιώνουμε, χρειάζεται από μας, όλες μας τις «κεραίες» τεντωμένες και την συγκέντρωσή μας. Είναι ακριβώς όπως όταν συγκεντρωνόμαστε να περάσουμε την κλωστή από τη βελόνα.  Εκείνη την ώρα το βλέμμα μας είναι κεντραρισμένο στην κλωστή και στη βελόνα. Το μυαλό μας δεν δουλεύει για τίποτε άλλο και η ανάσα μας γι αυτά τα κλάσματα του δευτερολέπτου κόβεται. Το ίδιο γίνεται και κατά τη διάρκεια ενός προβλήματος. Οριακά βλέπουμε το πρόβλημα, το βλέμμα μας είναι εκεί καθηλωμένο, η ανάσα μας αλλάζει ρυθμό και κόβεται αρκετές φορές. Έτσι οι αντιστάσεις μας, μειώνονται και το σώμα μας μαζεύει πίκρα και πόνο, δηλαδή τοξικότητα. Το σώμα μας γίνεται ευάλωτο και «έτοιμο» να δεχτεί ασθένειες από ένα συνάχι, πυρετό μέχρι και μεγαλύτερες.
Όχι όλο αυτό δεν μας αξίζει. Το δοκιμάσαμε πολλές φορές και είδαμε ότι δεν πέτυχε. Καταλάβαμε τελικά πως όλα επιστρέφουν σε μας, επάνω μας. Οπότε ήρθε η ώρα να ανοίξουμε τα ώτα μας και να βάλουμε ένα τέλος σε αυτόν τον κατήφορο του πόνου, της θλίψης και των παράπλευρων συνεπειών τους.

Συνεχίζεται…

ετικέτες ( Φοίνικας & Αναγέννηση )

Δωροθέα