Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

Με φόβο και αδιαφορία

Με φόβο και αδιαφορία αντιμετωπίζουμε συνήθως το εσωτερικό κομμάτι του σώματός μας. Λειτουργούμε λες και θα ζήσουμε αιώνια και σπάνια θα το σεβαστούμε ουσιαστικά και μέσα από αγάπη. Οδηγό μας θα βάλουμε τον εκφοβισμό και όχι τον σεβασμό μέσα από γνώση.


Τον φόβο έχουμε και θα έχουμε αν πάθουμε κάτι. Έτσι μας τρομάζουμε όλα μας τα χρόνια με ένα μη να μας διακατέχει. Κανένα υλικό δεν μπορεί να κάνει κακό αν γνωρίζουμε την χρήση του και γνωρίζουμε και την δική μας ουσία.
Οπότε ή που θα αδιαφορούμε και θα είμαστε αλόγιστοι σε πολλούς τομείς, λέγοντας το γνωστό «εγώ δεν έχω ανάγκη» σε κάθε υπερβολή που κάνουμε στο σώμα μας ή  τρομάζουμε με τα λιπαρά, τα τηγανιτά, τις σοκολάτες, τα γλυκά και έτσι θα έχουμε έναν μόνιμο «μπαμπούλα» να μας τρώει τα «σωθικά» κάθε φορά που θα θελήσουμε να κάνουμε μία «παρατυπία».

Οδηγός ας γίνει η γνώση του σώματός μας και τα όριά του, μέσα από τη μελέτη της βιολογίας. Όσο μελετάμε τη βιολογία του δικού μας σώματος τότε γνωρίζουμε ακριβώς τα πως και τα γιατί του. Ύστερα αναζητάμε τις ασθένειες που είχαν οι γονείς μας. Μέσα από αυτή τη διαδρομή των γονιών μας είναι απλό να βρούμε πια είναι να κυρίαρχα συναισθήματά τους, οι σκέψεις τους και γενικά ο χαρακτήρας τους με οδηγό τις επιβολές που είχαν ή που ένιωθαν. Όταν δημιουργήσουμε το συναισθηματικό τους προφίλ, μπορούμε να αναζητήσουμε σε ποιους τομείς λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο. Τότε η γνώση της βιολογίας αλλά και το συναισθηματικό προφίλ θα μας δώσουν τον τρόπο να χειριστούμε το σώμα μας, έτσι ώστε να αποφύγει με κάθε τρόπο την όποια ασθένεια. 

Ύστερα μπορούμε να βγάλουμε ένα πλάνο με τις διατροφικές μας συνήθειες αλλά και το πρόγραμμά μας για να δούμε πόσα λιπαρά καταναλώνουμε και πόσο στρες έχουμε μέσα στη μέρα μας. Το στρες είναι αυτό που θα δημιουργήσει την υποδομή για την απόκτηση της ασθένειας και απλώς η διατροφή θα κάνει την επιτάχυνση.
Όταν όμως μπούμε στον δρόμο της αυτογνωσίας, άρα του απόλυτου σεβασμού και αγάπης για μας, τότε θα ξέρουμε πώς να απαλλαχτούμε από όποιο αρνητικό συναίσθημα το οποίο είναι η βάση για την ασθένεια. Η διατροφή μας, όταν σταματήσει να είναι μία επιβολή ή τιμωρία ή απαγορεύεται θα γίνει μία διαδρομή αγάπης και ουσιαστικής φροντίδας για το καλό μας.
Οι ψυχολόγοι τα τελευταία χρόνια επιβεβαιώνουν πως η στέρηση είναι χειρότερη και επηρεάζει πάρα πολύ έναν άνθρωπο. Μα κάθε απαγορεύεται θα φέρει αντίδραση στον οργανισμό και η αντίδραση προκαλεί τοξίνες οι οποίες δημιουργούν τοξικά δηλητήρια στο σώμα. Η στέρηση είναι ένας βιασμός από μας για μας.
Αντί να στερούμαι λοιπόν το γλυκό ή τη σοκολάτα γιατί τους έχω βάλει την ταμπέλα «απαγορεύεται», θα τα βάλω στη ζωή μου με ένα μέτρο.
Όταν το εγώ- οργανισμός χορτάσει και ξέρει πως μπορεί και αύριο να φάει γλυκό ή σοκολάτα, κάποια στιγμή θα έρθει από μόνο του στην αρμονία και την ισορροπία. Αλλιώς η καταπίεση θα φέρει το μπλοκάρισμα στη λέμφο και από εκεί δημιουργούνται οιδήματα, κυτταρίτιδα και τοπικό πάχος.
Θα θυμάμαι λοιπόν πως κάθε «απαγορεύεται» που βάζω στον εαυτό μου, θα λειτουργήσει εναντίον μου και όχι υπέρ μου, τα νεύρα μου θα είναι τόσο τεντωμένα και ο τελικός αποδέκτης θα είναι το σώμα μου. 

Παράλληλα καλό είναι να θυμάμαι πως η σοκολάτα και το γλυκό διεγείρουν τον εγκέφαλο,  η μεν σοκολάτα ενεργοποιεί την σεροτονίνη την ορμόνη της ευτυχίας και η ζάχαρη την οξυτοκίνη, την ορμόνη της αγάπης.
Την αγάπη, την αγκαλιά και την στοργή έχουμε ανάγκη όλοι μας και όχι το ξύλο, τη βία και το απαγορεύεται.
Όταν νοιαστώ και ενδιαφερθώ για το σώμα μου με αγάπη και ουσία και όχι με φόβο και αδιαφορία, τότε θα το έχω μαζί μου ως έναν ισχυρό σύμμαχο για όλη τη ζωή μου.
Την αδιαφορία πως τη δημιουργούμε ? Όταν αγνοούμε τα όριά μας και παρά κουράζουμε αυτό το σώμα λες και δεν είναι δικό μας. Δοκιμάστε να πείτε μια πολύ όμορφη φράση «κουράστηκα», επιτρέψτε στον εαυτό σας να βιώσει αυτή τη διαδρομή αλήθειας. Κάθε αλήθεια του σώματός μας που κάνουμε ότι δεν την βλέπουμε, θα την βιώσουμε σε κάτι μεγαλύτερο χρόνια αργότερα. «Περαστικά να είναι» λέμε συνήθως. Ναι αυτό είναι το ζητούμενο, ότι μας συμβαίνει να είναι περαστικό. Όμως αν δεν σεβόμαστε το σώμα μας και αδιαφορούμε σε κάθε του ένσταση θα φτάσει μια μέρα, που όσο καλή πρόθεση και να έχουμε και όσο να το ξεκουράζουμε οι πόνοι θα είναι αφόρητοι και εμείς ανήμποροι να κάνουμε κάτι άλλο πέρα από υπομονή.
Ήρθε η ώρα να φερθούμε σε αυτό το σώμα, που δεν έχουμε άλλο, με αγάπη, στοργή, φροντίδα, σεβασμό. Όπλο μας η γνώση και όχι το «κάνω πως δε βλέπω». 

Αρχή μου, στη δική μου ζωή, ήταν και είναι να μην φτάσει ποτέ κανένας γιατρός να μου πει τη λέξη «απαγορεύεται». Γιατί αυτή η λέξη μαζί με όλο το συναισθηματικό φορτίο είναι ένας αργός «θάνατος».
Για να μη φτάσω σε αυτό το σημείο μπήκα στην έρευνα τόσο της βιολογίας αλλά και των ασθενειών που ήταν στο δρόμο μου να βιώσω και να νιώσω. Απαλλάχτηκα από όλο το συναισθηματικό φορτίο μέσα από την αυτογνωσία κι έτσι δεν πήρα ούτε θα πάρω καμία από τις ασθένειες που με περίμεναν. Όσο για τις διατροφικές συνήθειες, κανένα απαγορεύεται δεν έβαλα στον δρόμο μου, απλώς ήξερα και ξέρω πόσα λιπαρά και πόσες θερμίδες μπορώ να φάω κάθε μέρα. Έτσι δεν στερήθηκα ποτέ τίποτε από αυτά που ήθελα, όπως σοκολάτες.
Σε κανέναν μας δεν αξίζει η τιμωρία και το απαγορεύεται. Η ελευθερία και η αγάπη ας είναι ο οδηγός. Ελευθερία θα πει απόλυτος σεβασμός. Αν για κάποιο λόγο σήμερα χάσω τον έλεγχο αύριο θα τον φέρω σε ισορροπία. Όλο αυτό όταν γίνει φιλοσοφία σαν δρόμος, τότε είναι επιβεβαιωμένη ευτυχία. Να θυμάστε πως αν κάτι το φάτε με όλη σας την αγάπη, ευγνωμοσύνη, χαρά, ενθουσιασμό τότε δεν μπορεί να σας κάνει κακό. Γιατί η αγάπη έχει μέσα της την αποδοχή, την ελευθερία και τον σεβασμό.
Ενώ μπορεί αν τρώτε τόσο προσεκτικά αλλά αντί της αγάπης να υπάρχει η επιβολή και ο τρόμος, τότε η τροφή μετατρέπεται σε δηλητήριο και τα καλά συστατικά είναι τόσο ελάχιστα που δεν τα παίρνει ο οργανισμός.
Η τροφή μας και η συμπεριφορά μας από μας για μας να είναι γεμάτη αγάπη.
Σημασία λοιπόν δεν έχει τι τρώμε …αλλά πώς το τρώμε.

ετικέτα ( ελευθερία ) 

Δωροθέα