Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Ο Ηλιακός Άγγελος και το στιλέτο.

Κάθε άνθρωπος που βρίσκεται στον πλανήτη είναι ένας Άγγελος ενσαρκωμένος. Όμως τις ιδιότητες του Άγγελου και όλα τα οφέλη του ο άνθρωπος τα έχει σε ένα μπαούλο και δεν τα κάνει χρήση πολύ απλά γιατί έχει ενεργοποιήσει το στιλέτο.


Το στιλέτο όπως είπαμε και τον Ηλιακό Άγγελο στο πρώτο κείμενο , είναι η διαδρομή της κριτικής. Λάθος ρόλο πήρε ο άνθρωπος και έτσι λάθος δρόμο από τη στιγμή που επέλεξε να γίνει κριτής των συνανθρώπων του.
Κάθε μορφή αξιολόγησης που κάνουμε στους άλλους γύρω μας, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να χαμηλώνουμε το δικό μας επίπεδο, κάθε φορά και περισσότερο.
Ο Θεός και Πατέρας μας όταν μας καθοδήγησε να μην κρίνουμε ήξερε γιατί. Γιατί κάθε κατάκριση επιστρέφει σε εμάς. Κάθε τι που λέμε σε έναν συνάνθρωπό μας με μορφή κριτικής διάθεσης, τάχα ότι εμείς ξέρουμε καλύτερα και ότι εκείνος κάνει λάθη, αυτόματα ενεργοποιούμε έναν διακόπτη ο οποίος θα μας φέρει αντιμέτωπους να βιώσουμε όλα αυτά που κρίνουμε ή κατηγορούμε. 

Ο Θεός ως φιλεύσπλαχνος που είναι και ως δίκαιος, όταν εμείς κρίνουμε ή αξιολογούμε ένα του παιδί και συνάμα αδερφό μας, θα δημιουργήσει τις συνθήκες για να βιώσουμε ακριβώς τον ίδιο δρόμο.
Γιατί όταν κρίνουμε ο ρόλος εκείνη την ώρα που παίρνουμε είναι της υπερηφάνειας και της αλαζονείας, όλο αυτό δεν είναι καλός σύμβουλος και μας οδηγεί σε μια μορφή έπαρσης. Ούτε η έπαρση είναι καλός σύμβουλος. Πολύ απλά γιατί ποτέ δεν μπορούμε να έχουμε σαφή εικόνα γι’ αυτά που κρίνουμε ή κατηγορούμε σε έναν αδερφό μας.  
Ας αναρωτηθούμε τι κρίνουμε, γιατί ? Γιατί αξιολογούμε ? Ποιους ? Σε τι μας οδηγεί όλο αυτό ? Νιώθουμε ότι εμείς λειτουργούμε καλύτερα ? Μα ποιος μπορεί να ταξινομήσει το καλά, το καλύτερα, το άσχημα και το χειρότερα ? Είμαστε σίγουροι ότι είμαστε αμερόληπτοι κάθε φορά που κρίνουμε ? Κρίνουμε από τη δική μας μεριά ή από τη μεριά του άλλου ? Μήπως κρίνουμε τάχα από την μεριά του άλλου, αλλά με γνώμονα τα δικά μας βιώματα και δεν δίνουμε καμία σημασία στα βιώματα του άλλου ?
Αφού λοιπόν η ζωή, μας έχει δείξει πως ακόμη και για τους εαυτούς μας πολλές φορές δεν είμαστε σίγουροι για το πώς θα αντιδράσουμε ή είναι πάλι πολλές φορές που αντιδράσαμε τελείως διαφορετικά από αυτό που περιμέναμε, τότε καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να κρίνουμε κανέναν. 

Παράλληλα καλό να είναι να θυμόμαστε πώς νιώθουμε εμείς κάθε φορά που μας κρίνουν. Τι νιώθουμε για όσα μας προσάπτουν ? Πόσες προσπάθειες κάνουμε για να εξηγήσουμε τους λόγους που πράξαμε όπως πράξαμε και ερχόμαστε σε δύσκολη θέση, μετά από μία κριτική εναντίον μας ?
Η αποστολή μας εδώ στον πλανήτη είναι να συναντήσουμε την ψυχή μας και τις ψυχές των συνανθρώπων μας. Η διαδρομή της κριτικής δεν ενώνει, αλλά χωρίζει. Για να βρούμε την ψυχή μας σταματάμε κάθε διάθεση για κριτική, έτσι θα ενεργοποιηθεί ο Άγγελός μας, αυτό που πραγματικά είμαστε ένας Ηλιακός Άγγελος. Ένα πλάσμα Θεϊκό γεμάτο από αγάπη και καλοσύνη. Αυτά δεν γίνεται να παραμένουν λόγος μόνο, αλλά μέσα από την πράξη αποκτούν την υπόσταση που χρειαζόμαστε και αυτό όλο μας δίνει την διαδρομή της απόστασης από την κριτική και τελικά φτάνουμε στην Ανάσταση. Ανάσταση βιώνει ολοκληρωτική αυτός που μετανοεί για κάθε του πράξη που τον έφερε στο σημείο να χάσει την Αγγελική του μορφή. Ανάσταση έρχεται σε όλους τους τομείς της ζωής μας όταν γίνουμε ο Λόγος. 


Ναι μπορεί να μοιάζει δύσκολο, αλλά δεν είναι. Κίνητρο ας γίνει η Θέληση, η Θέληση του να Λάβουμε εδώ τα Δώρα του Πατέρα μας και να ενεργοποιήσουμε την Αθανασία της Ψυχής μας. Τότε απελευθερώνουμε το σώμα μας από κάθε μαρτυρικό πόνο, δυσκολία, θλίψη και το μετατρέπουμε σε αυτό ακριβώς που είναι ο ρόλος του. Η στολή της ψυχής μας και τίποτε παραπάνω. 

ετικέτα ( Φοίνικας ) 

Δωροθέα