Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Όταν ο αγώνας δε δικαιώνεται

Ένα ανελέητο κυνηγητό υπάρχει στη ζωή μας από την πολύ μικρή ηλικία. Ένας μόνιμος αγώνας να προσπαθούμε να φτάσουμε, να γίνουμε, να μάθουμε.


Όλα αυτά έχουν έναν κοινό στόχο. Την ευτυχία!!!
Τόσο αγώνα που τελικά μοιάζει να είναι για το τίποτε. Ένας αγώνας που ενώ προσπαθείς να καλύψεις κάποιες προϋποθέσεις χάνεις κάποιες άλλες. Όταν πας να καλύψεις αυτές που χάθηκαν χάνεσαι μέσα σε μία δύνη πόνου.
Μα γιατί, γιατί να γίνονται όλα αυτά ?
Επειδή ο άνθρωπος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του ίδιου του ανθρώπου.  Φτάσαμε δηλαδή «να βάλουμε τα χέρια μας και να βγάλουμε τα μάτια μας».
Αφού για κάθε τι που βάζουμε ως οδηγό μας, είναι έξω από μας. Κάνουμε υπέρογκες προσπάθειες κάθε φορά να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας και πολλές φορές να ξεπεράσουμε ακόμη και την βιολογία μας, αλλά και τους νόμους της φυσικής. Όταν για παράδειγμα κακομεταχειριζόμαστε το σώμα μας, λες και έχουμε πολλά.
 Φερόμαστε στο σώμα μας με απάθεια, ενώ το πουκάμισό μας θα το έχουμε στα ώπα ώπα. Πουκάμισα μπορούμε να πάρουμε αμέτρητα και κάθε να αντικαθιστούμε. Ενώ το σώμα μας είναι ένα και θα είναι ένα μέχρι να πεθάνουμε. Έτσι το σώμα μας «χτυπιέται» καθημερινά αγνοώντας τις βασικές του ιδιότητες. Εκείνο μας ακούει και κάνει ότι του πούμε και όταν αρρωστήσει τότε το εχθρευόμαστε πιο πολύ. Όλο αυτό το εχθρικό άραγε το αντιλαμβανόμαστε ? Θα σου πει ο γιατρός κάτι, κι εσύ αμέσως μόλις φύγεις από τον γιατρό θα πεις «έλα μωρέ σιγά, τόσα χρόνια το κάνω αυτό, έτυχε και το έπαθα, σιγά μη τον ακούσω τον γιατρό». Παίρνεις μία γρήγορη θεραπεία και υποχρεώνεις για άλλη μία φορά το σώμα σου να υποταχθεί στις εντολές σου. Όσο για τους νόμους της φυσικής, των αντανακλαστικών μας δηλαδή πάλι ενώ τους ξέρουμε θεωρούμε ότι εμείς είμαστε οι σούπερ που δεν θα μας τύχει ότι έτυχε στον δίπλα. Δηλαδή ο δίπλα ήταν «χαζό» ενώ εμείς είμαστε οι έξυπνοι και θα καταφέρουμε τους νόμους αυτούς να τους κάνουμε του «χεριού» μας. Έτσι παίρνουμε ένα αυτοκίνητο ή μία μηχανή, για παράδειγμα και θέλουμε να φτάσουμε τα όριά τους. Τι λέει το κοντέρ ? Αυτό και θέλουμε να πετύχουμε. Και όταν έρθει το τροχαίο θα το πούμε ατύχημα… μα δεν είναι ατύχημα αλλά πετύχημα. Αφού στην ουσία το προκαλέσαμε, το επιδιώξαμε. Ίσως κάποιες φορές να ήμασταν τυχεροί και αυτό για μένα είναι το ατύχημα, γιατί το ατύχημα έχει μέσα του λάθος μήνυμα. Ατύχημα είναι δηλαδή όταν ξεπερνάμε τα όρια και δεν παθαίνουμε κάτι. Γιατί τότε αποκτάμε «κακό προηγούμενο» έτσι θεωρούμε τους εαυτούς μας σούπερ ήρωες και πάμε για την επόμενη φορά μέσα από αυτό το ατύχημα που τα θεωρούμε πετύχημα. Έτσι όταν θα έρθει το μοιραίο θα το πούμε «ατύχημα» ενώ δεν είναι. Είναι προκάλεσα την τύχη μου και το πέτυχα.  

 Δίνουμε και δείχνουμε μεγάλη εμπιστοσύνη σε κάθε τι ανθρώπινο και σε κάθε ανθρώπινη δημιουργία και τοποθέτηση ενώ ξεχάσαμε την φυσική μας υπόσταση. Δηλαδή τον Θεό που έχουμε μέσα μας. Τον θυμόμαστε βέβαια κάτω από κάποιες συνθήκες και ανάλογες περιστάσεις. Κάπου εκεί θα τον αναζητήσουμε τμηματικά και περιστασιακά. Αλλά δεν θα τον αναζητήσουμε μέσα μας, αλλά θα τον ψάχνουμε έξω από μας.
Τελικά αυτά που έχουμε έξω από μας, τα ψάχνουμε μέσα μας και αυτά που έχουμε μέσα μας τα ψάχνουμε έξω από μας.
Ο Θεός δηλαδή είναι μέσα μας, εκεί κατοικεί χρόνια. Από την ώρα που μας έστειλε να γεννηθούμε.
Όλα όσα έχουμε καταφέρει στη ζωή μας είναι έξω από μας, προσπαθήσαμε πολύ, χάσαμε χρόνο από τη ζωή μας για τη ζωή μας. Θυσιάσαμε στιγμές με τους δικούς μας ανθρώπους για να τις αφιερώσουμε σε ένα σφουγγάρισμα και σε ένα σημαντικό ραντεβού για τη δουλειά μας. Προτιμήσαμε να φωνάζουμε για το σπίτι μας που είναι άνω κάτω, αντί να περάσουμε δημιουργικό χρόνο με τα παιδιά μας. Κάναμε καλύτερο το σιδερώνω τα ρούχα αντί να πάμε με τον άνθρωπό μας έναν ευλογημένο περίπατο για να ενώσουμε τη σχέση μας μέσα από την ήρεμη αυτή διαδρομή. 

Γενικά η ύλη και το κοινωνικό στάτους έγιναν η θηλιά που την τοποθετήσαμε εκεί από επιλογή, η οποία τώρα έχει σφίξει τόσο πολύ, που δακρύζουν τα μάτια μας, από τον πόνο που νιώθουμε. Η θηλιά αυτή αφού μπήκε από μας στο λαιμό μας μπορεί να βγει πάλι από μας. Για όλα όσα αγωνιζόμασταν και αγωνιζόμαστε αφού αντιλαμβανόμαστε ότι είναι έξω από μας, δηλαδή ένας παρά φύση αγώνας. Ας δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για έναν «αγώνα» με οδηγό την φυσικότητα.
Αγωνιζόμασταν και τρέχαμε για να εφήμερα, τα αφύσικα, τα φτωχά και τα φθηνά υλικά στάτους. Τώρα θα σταματήσουμε κάθε μάχη και κάθε αγώνα, με οδηγό την φυσική μας υπόσταση. Ναι εκεί, που κατοικεί η Ουσία μας. Εκεί που κατοικεί ο Θεός. Εκείνος είπε πως όταν εναρμονιστούμε μαζί του όλα γίνονται εύκολα και φυσικά.
Γιατί λοιπόν να δημιουργούμε μάχες, πόνους, πολέμους, τα οποία ξεκινούν από μας για μας ? 

Ναι όταν ένας άνθρωπος μάχεται να κάνει πράγματα παρά τη φύση του, τη φυσικότητά του, γεμίζει από εγωϊκό δηλητήριο και με οδηγό όλο αυτό νιώθει ότι βάλετε από παντού. Έτσι αφού φέρετε εχθρικά στον εαυτό του με μεγάλη ευκολία, θα φερθεί εχθρικά παντού. Στους γονείς του, στον σύντροφό του, στα παιδιά του και σε όλους όσους είναι δίπλα του.
Έτσι νιώθουμε ότι κάθε αγώνας θέλει και μία μάχη και η μάχη θέλει αγώνα. Κουραστικό και εξουθενωτικό είναι όλο αυτό αφού μας έχει κάνει τόσες χιλιάδες χρόνια να κυνηγάμε σκιές και να κυνηγάμε και τη σκιά μας. Μα όσο και να κυνηγήσεις μία σκιά δε μπορείς να την πιάσεις. Η κάθε σκιά έχει και ένα πραγματικό. Ο πραγματικός εσύ δεν είσαι σκιά, δεν είναι το ζητούμενο η σκιά του εαυτού σου, που έφτασες να είσαι. Αλλά ο ίδιος σου ο εαυτός.
Φυσικά λοιπόν καταλαβαίνουμε ότι ο αγώνα δε δικαιώνεται, πώς να δικαιωθεί κάτι αφύσικο ? Το αφύσικο σε κάνει εχθρικό, σε κάνει έναν άνθρωπο με θυμό, με οργή, με πόνους τελικά που τους βιώνεις μόνος μέσα στο σώμα σου. Μόνος σου εντελώς με τους πόνους σου, ψάχνεις να βρεις το νόημα του αγώνα και σκέφτεσαι με ποια μάχη να ξεκινήσεις πρώτα για να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι. 

Καμία μάχη και κανένας αγώνα δεν χρειάζεται όταν πάρεις την απόφαση να δεις μέσα σου και να βρεις τελικά την αυθεντική σου φυσικότητα. Η φυσικότητα δεν δίνει μάχες ούτε αγωνίζεται για να αναπτυχθεί.
Η ανάπτυξη που περιμένουμε να γίνει, τουλάχιστον στην χώρα μας, έχει ήδη δημιουργήσει τις προϋποθέσεις. Μας οδηγεί όλους μας αυτή η κρίση να κοιτάξουμε την αλήθεια. Να πούμε στους εαυτούς μας ο καθένας ατομικά, φτάνει πια όσο στήριξα όλο αυτό το ψεύτικο και εφήμερο παιχνίδι της ύλης. Τώρα θα ζήσω. Με οδηγό την Πηγή μου. Με οδηγό την φυσικότητά μου. Με οδηγό την περιουσία μου. Δηλαδή «ΘΕΟΙ ΕΣΤΕ».

ετικέτα ( Τέχνη ζωής ) 

Δωροθέα