Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Ο περήφανος κόκορας.

Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του έναν περήφανο κόκορα, ο οποίος έχει ανάγκη από στήριξη και υποστήριξη. Κάθε ένας από μας προσπαθεί σε όλα του τα χρόνια να κάνει ή να λέει πράγματα για να τον αποδεχτούν είτε στην οικογένειά του, είτε στην δουλειά του, είτε στις σχέσεις του με τους ανθρώπους και γενικά στη ζωή του.


Όλοι μας έχουμε περάσει και περνάμε από αυτόν τον δρόμο. Ακόμη και οι άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτίμηση ψάχνουν τρόπους για να ενεργοποιήσουν αυτόν τον περήφανο κόκορα.
Απλώς ο καθένας έχει τον τρόπο του για να τον ενεργοποιήσει τον κόκορα και για να τον ορίσει «αρχηγό» στην ζωή του.
Αυτή είναι η ανάγκη μας να υπερτερούμε σε τομείς και σε καταστάσεις. Προσπαθούμε κάθε μέρα τόσο πολύ, που η εξουθένωση δεν είναι μακριά. Βέβαια υπάρχουν και οι άνθρωποι που έχουν πολύ υπομονή και αντέχουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Η προσπάθειά τους μπορεί να κρατήσει και ολόκληρη τη ζωή τους. Όταν ο υπομονετικός κάνει έκρηξη, λένε, ψάξε μέρος για να κρυφτείς. Έτσι είναι ο συγκεκριμένος κόκορας που όλα του τα χρόνια έκανε πίσω στα δικά του βάζοντας μπροστά πάντα τους άλλους, το έκανε γιατί κάπου σε αυτή τη συμπεριφορά έψαχνε την επιβεβαίωση και την επιτέλους καταξίωση. 

Πίστευε πως μέσα από αυτόν τον τρόπο, να κάνει πίσω τα δικά του, οι άλλοι γύρω του θα του δώσουν το μπράβο που χρειάζεται και την αξία που θα ήθελε. Όμως όσο αυτό δεν γίνεται, ο κόκορας μετατρέπεται σε ένα άγριο θεριό που όταν ξεσπάσει δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο. Ακόμη και τα ίδια του τα παιδιά μπορεί να εγκαταλείψει πάνω σε αυτό το ξέσπασμα.
Την υπεροχή έψαχνε σε όλα του τα χρόνια, αλλά δεν τη ζητούσε τελικά, ούτε την έδειχνε. Αλλά απαιτούσε από τους άλλους να το καταλάβουν και να του δώσουν την υπεροχή που χρειάζεται. Όμως επειδή σε κάθε παρέα και σε κάθε σχέση ο καθένας έχει την ανάγκη να είναι ο κόκορας κανένας από αυτούς δεν θα του δώσουν, του υπομονετικού την υπεροχή που χρειάζεται, πολύ απλά γιατί την χρειάζονται εξίσου και οι ίδιοι.
Μέσα λοιπόν σε κάθε οικογένεια, σε κάθε παρέα, σε κάθε δουλειά υπάρχουν μόνο κοκόρια, που έχουν φτάσει στο σημείο τώρα, να γίνονται ανεπανάληπτες κοκορομαχίες.
Η υπεροχή λοιπόν είναι κόκορας. Η ανάγκη μας για υπεροχή μας κάνει να μη βλέπουμε τους άλλους στα μάτια και όταν μιλάει ο διπλανός μας, εμείς οριακά τον ακούμε, αναζητώντας τι θα πούμε μετά από εκείνον για να ενισχύσουμε την υπεροχή αυτή. 

Υπεροχή = υπερέχω = υπέρ- εγώ.
Αντί του υπεροχή ας βάλουμε οδηγό το νιώθω.

Κανείς δεν μπορεί να υπερέχει τελικά του άλλου, γιατί πολύ απλά η υπεροχή είναι στη φύση μας, δηλαδή είμαστε όπως και να έχουν τα πράγματα, μοναδικοί. Μοναδικοί και ανεπανάληπτοι. Μα αυτοί που έχουν όντως βρει το κομμάτι της μοναδικότητάς τους δεν έχουν πια ανάγκη από την άρρωστη υπεροχή και τότε γεμίζουν από την ευλογημένη ταπεινότητα και μετριοφροσύνη. Δεν προσπαθούν πια να υπερέχουν και να αγωνίζονται να ηγούνται σε σχέσεις και σε παρέες. Γιατί πολύ απλά ο ρόλος τους ολοκληρώθηκε από τη στιγμή που γνώρισαν το Μεγαλείο της ψυχής τους. Αναζήτησε κι εσύ το αυθεντικό σου κομμάτι που είναι Ιερό και σπάνιο και τότε η υπεροχή θα έρθει μέσα από την κατανόηση από σένα για σένα και από σένα για όλους όσους σε περιβάλλουν. Θα δεις ότι μία ουσιαστική αγκαλιά και ένα βλέμμα αγάπης φτάνουν για να γεμίζουν βιβλία. Έτσι ο λόγος δεν θα είναι οδηγός στην όποια σχέση, αλλά η καρδιά και η ένωση.

ετικέτα ( ευημερία ) 

Δωροθέα